ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ไม่ฟังคำเตือน
“เซี่ยวเซี่ยวผมออกไปข้างนอกแปบหนึ่งนะ” ฉิงเฉินพลันตะโกนบอกลู่เซี่ยวเซี่ยว เธอที่กำลังล้างจานอยู่ในห้องครัวกับน้องสาวล้วนตอบออกมาเสียงดัง “ค่ะ”
หลังจากนั้นฉิงเฉินก็ถูกพาตัวไปโดยจ้าวกั้วและชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง คนทั้งสองได้พาเขาออกจากคอนโดมิเนียมซูฉาง
พวกเขาพาฉิงเฉินเข้าไปในซอยที่ไร้ผู้คน ซึ่งเป็นซอยเดิมกับซอยเมื่อเช้านี้ ภายในซอยมีคนในชุดสูทสีดำยืนรออยู่อีกกว่าสิบคน
หนึ่งในนั้นเป็นชายตาเดียว ใบหน้าของเขามีบาดแผลเป็นยาว เห็นได้ชัดว่าถูกมีดหรือดาบฟันเข้า และในตำแหน่งที่เขายืนก็พอจะบอกได้ว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้
“นี่เหรอ? คนที่แกว่ากล้าดูถูกแก๊งหมาป่าเงินของฉัน” เพียงมาถึงชายตาเดียวก็พูดออกมา ในขณะที่เขาควงมีดในมือไปมา
“ครับพี่กง” จ้าวกั้วยังคงมีสีหน้าเกลียดชังต่อฉิงเฉินอย่างมาก เขาจ่อกระบอกปืนไว้ที่หลังของฉิงเฉินไม่ห่าง
“ถือว่าแกกล้ามากจริงๆ ที่กล้ามาดูถูกแก๊งหมาป่าเงินของกงปั้วคนนี้ กวงสงซ้อมมัน!” กงปั้วออกคำสั่งในทันที แม้ว่าเขาจะไม่ใช่หัวหน้าแก๊งหมาป่าเงิน แต่ก็เป็นหัวหน้าหน่วยที่ 3 ของแก๊งหมาป่าเงิน เมื่อมีคนกล้ามาดูถูกแก๊งหมาป่าเงิน เขาจะยอมได้ยังไง?
ชายหนุ่มร่างกำยำที่มาด้วยกันกับจ้าวกั้วที่ถูกเรียกว่ากวงสงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ครับลูกพี่กง”
“เป็นคุณเองนะที่ไม่ฟังคำเตือนของผม” ขณะที่กวงสงกำลังจะเดินเข้ามาจัดการกับฉิงเฉิน ฉิงเฉินก็พูดออกมาอย่างเย็นชา ขณะเดียวกันท่าทีที่แสดงออกถึงความหวาดกลัวของเขาก็ได้หายไป
“ปากดีไปเถอะ! วันนี้จะเป็นวันตายของแก!” จ้าวกั้วรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างมาก เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้ายังจะกล้าพูดจาใหญ่โต ขณะที่ตกอยู่ภายใต้ปลายกระบอกปืนของเขา และยิ่งไปกว่านั้น ที่นี้ยังมีแต่คนของแก๊งหมาป่าเงินอีก
ถึงแม้ว่าจ้าวกั้วจะไม่เข้าใจว่าทำไมฉิงเฉินถึงได้กล้ามากขนาดนี้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ พลันยกกระบอกปืนขึ้นเตรียมจะฟาดไปยังใบหน้าของฉิงเฉิน
แต่ทันใดนั้นฝ่าเท้าพลันกวาดเตะมา
ปั้ก!
ร่างของจ้าวกั้วถูกส่งกระเด็นในทันที ปืนหลุดลอยออกจากมือของเขา ฉิงเฉินม้วนตัวตีลังกาขึ้นคว้าจับไปที่กระบอกปืน พร้อมกับเล็งไปยังแก๊งหมาป่าเงินกว่าสิบคน เขาลั่นไกในทันที
ปั้ง! ปั้ง!.....ปั้ง!
เสียงปืนดังขึ้นมากว่า 11 นัด ฉิงเฉินได้ยิ่งออกไปจนหมดแม็ก
ลูกกระสุนทั้ง 11 นัด พุ่งผ่านอากาศไปถูกกลางหน้าผากของคนของแก๊งหมาป่าเงินทั้งสิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของกงปั้วในทันที
มีเพียงกงปั้วเท่านั้นที่ไหวตัวทัน เขารีบมอบลงพื้นในทันที แต่กระสุนก็ยังเฉี่ยวไหล่ของเขาไป ทำให้เขาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
คนทั้งสิบถูกยิงหน้าผากจนเป็นรู มีเลือดไหลออกมา ดวงตาของแต่ละคนสับสน เหมือนกับไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้นร่างทั้งสิบพลันล้มฟุบลงนอนแน่นิ่งกับพื้น และไม่ขยับเขยื้อนอีก
แน่นอนว่าพวกเขาทั้งสิบคนได้ตายไปแล้ว ฉิงเฉินหมุนตัวลงพื้นอย่างสวยงาม แต่เขาไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆ ควงปืนพกที่หมดลูกกระสุนแล้ว ฟาดไปยังใบหน้าของกวงสงที่ยืนนิ่งอย่างตกตะลึงอยู่
ปั้ก!
ร่างของกวงสงพลันถูกส่งออกไปชนกำแพง ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด เขาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ราวกับหมูถูกเชือด
“อ้ากกก!”
จ้าวกั้วที่ถูกเตะออกไปก่อนหน้านี้ถึงขั้นหวาดกลัว ฉี่ออกไหลออกมาจนราดกางเกงของเขา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ แสดงออกถึงอาการหวาดกลัวที่ไม่สิ้นสุดออกมาให้เห็น
“แกตาย!” กงปั้นพลันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจว่าหัวไหล่ข้างซ้ายของตัวเองจะถูกยิงเฉี่ยวไปหรือไม่ มือข้างขวาคว้าจับไปยังปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอว เล็งไปยังฉิงเฉินและกราดยิงออกไปแบบไม่สนใจสิ่งอื่นใด
นี่เป็นเพราะฉิงเฉินไม่เพียงยิงเขาเท่านั้น แต่ฉิงเฉินยังฆ่าลูกน้องของเขาไปตั้งสิบคน หนำซ้ำลูกน้องทั้งหมดนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคนสนิทและจงรักพักดีทั้งนั้น แล้วเขาจะไม่โกรธจนอยากฆ่าฉิงเฉินได้ยังไง!
ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!
เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ลูกกระสุนพุ่งตรงไปยังร่างของฉิงเฉิน
ฉิงเฉินเหลือบมองลูกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉื่อยชา แม้สำหรับคนอื่นๆ ลูกกระสุนที่ถูกยิงออกมาจากปืนจะเร็วจนมองไม่ทัน แต่ไม่ใช่สำหรับเขา เขาสามารถเห็นมันได้อย่างชัดเจน เรียกได้ว่ามันช้ายิ่งกว่าเม็ดฝนที่ตกลงมาเสียอีก
ฟุบ! ฟุบ!
เท้าของฉิงเฉินราวกับติดปีก เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก เอียงตัวหลบกระสุนทั้งหมดที่พุ่งเข้ามา
“ปะ...เป็นไปไม่ได้!”
กงปั้วทำหน้าราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเท่ากับไข่เป็ด ไม่อยากจะเชื่อในภาพที่ได้เห็นตรงหน้า แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ได้สติและกราดยิงออกไปจนลูกกระสุนหมดแม็ก
ปั้ง! ปั้ง!.....ปั้ง!
ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิม ฉิงเฉินหลบลูกกระสุนได้หมด จากนั้นเขาก็เคลื่อนร่างพุ่งเข้ามาหากงปั้ว ทำให้ใบหน้าของกงปั้วเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ยะ...อย่าเข้ามา!” กงปั้วในตอนนี้เหมือนกับคนเสียสติ เขาขว้างปืนออกไปหาฉิงเฉินที่พุ่งเข้ามา
“ตาย!” ฉิงเฉินพูดอย่างเย็นชา เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัวหรือไม่ หากมาสร้างปัญหาให้กับเขา เส้นทางเดียวที่ไปได้คือความตายเท่านั้น!
เมื่อเข้ามาใกล้กงปั้วในระยะประชิด ฉิงเฉินพลันตวัดเท้าขึ้นเตะไปที่คอของกงปั้ว
“แกร่ก!”
เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น ดวงตาข้างเดียวของกงปั้วเบิกกว้างและล้มตัวลงไป เขาสิ้นใจตายในทันที ใบหน้าในตอนตายนั้นยังคงแสดงออกถึงความหวาดกลัว
หากเขารู้ว่าการมาที่นี่จะมาเพื่อถูกฆ่าตาย เขาคงจะไม่ยอมมาตามคำพูดของจ้าวกั้วแน่นอน
หลังจากฆ่ากงปั้ว ฉิงเฉินเดินกลับไปหาร่างของจ้าวกั้วและกวงสง ทั้งสองคนต่างมีใบหน้าที่ยับเยิน แสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างมาก
“อย่าฆ่าผม! อย่าฆ่าผมเลย!” จ้าวกั้วพยายามลุกขึ้นมา เขาคุกเข่าและมอบกราบกับพื้น ร้องขอชีวิตอย่างหมาตัวหนึ่ง!
“โทษที” ฉิงเฉินพูดขึ้น ก่อนจะฟาดสันปืนพกลงไปที่ลำคอของจ้าวกั้ว
“แกร่ก!” เสียงกระดูกแตกได้ดังขึ้น จ้าวกั้วถูกฆ่าตายไปในทันที
“โอกาสไม่ได้มีเป็นครั้งที่สอง” มองร่างของจ้าวกั้วที่ล้มฟุบลงนอนแน่นิ่งกับพื้น ฉิงเฉินพลันพูดออกมาอย่างเย็นเยือก
จบบทที่ 22

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 22 : ไม่ฟังคำเตือน

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 22 : ไม่ฟังคำเตือน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้