ตอนที่ 23 การกลับมาของาาปีศาจ
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
“ในที่สุดก็จบจนได้” แม็กม่านั่งบ่นอยู่หลังเวทีเมื่อแสดงละครเวทีจบ
แม้จะไม่ต้องพูดบทแต่การแสดงก็ยังทำให้เหนื่อยอยู่ดี
ท่ามกลางเสียงดีใจของเพื่อนๆ ที่ไม่เกิดการผิดพลาดใดๆ แต่งานวันนี้ยังไม่จบ
“เฮ้พวกนาย ออกไปได้แล้ว เราต้องใช้เวทีต่อ” นักเรียนปีเดียวแต่คนละห้องต้องใช้เวทีต่อ
จึงได้มาไล่พวกเขาให้ออกไป
“จะไปไหนต่อดีละ วันนี้ไม่มีเรียนด้วย ไปเดินเล่นกันไหม” จิน่าพูดกับแม็กม่าที่กำลังถอดชุดออก
“เปลี่ยนชุดก่อนไหมคุณจิน่า จะเดินเล่นด้วยชุดนั้นหรือไง”
แม็กม่าตอบกลับขณะกำลังถอดชุดที่ใช้แสดงละครออก
“ชุดนี้ก็ไม่เลวนะ ใส่สบายจะตาย” จิน่าเดินคว้าแขนแม็กม่าออกเที่ยวงานโรงเรียนต่อ
ทั้งสองเดินออกไป ในขณะที่เรนกับอีฟพึ่งจะเดินเข้ามาหาทั้งสอง
สองสาวก็ไม่พบจิน่ากับแม็กม่าอยู่ด้านหลังเวทีจึงได้เดินออกไปหาด้านนอก
ก็พบกับทั้งคู่กำลังเดินเล่นอยู่ที่งานโรงเรียนจึงได้ไปเดินด้วยกัน
“แอบออกมาไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ” เรนเดินเข้ามาหาทั้งคู่
สาวๆ คุยกันเื่การแสดงที่พึ่งจบไป แต่ทันใดนั้นเองแม็กม่าสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ลำแสงสีขาวอันคุ้นตาได้ปรากฏขึ้น
“แสงสีขาวนั้นมัน เหมือนกับตอนนั้นเลย” แม็กม่าที่เห็นมันอีกครั้งก็จำได้ทันที
ครั้งแรกที่เห็นลำแสงนั้นมันก็ส่งเขาไปยังต่างโลกและพันปีในต่างโลกเขาก็เห็นมันอีกครั้ง
ครั้งที่สองมันก็ส่งเขากลับมาโลกเดิม ถ้าเป็แบบนี้ก็แสดงว่าคงได้ไปต่างโลกอีกแน่นอน
แต่ด้วยขนาดของลำแสงและทิศทางที่มันพุ่งมา มันต้องโดนเขาแบบเต็มๆ แน่นอน
แต่สามสาวที่อยู่ข้างๆ ก็จะโดนไปด้วย แม็กม่าจึงพยายามผลักทั้งสามให้พ้นจากลำแสงสีขาว
แม็กม่าคิดช้าไป ความเร็วของแสงนั้นรวดเร็วมาก มันกลืนพวกเขาทั้งสี่ให้หายวับไป
ไม่มีใครที่อยู่ในงานโรงเรียนสังเกตเห็นว่ามีลำแสงสีขาวถูกยิงลงและมีคนหายไป
ภาพทิวทัศน์รอบข้างได้เปลี่ยนไปทั้งสี่พบว่าตัวเองอยู่ในห้องขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ราวกับว่าพวกเขาอยู่ในปราสาท มีบัลลังก์ตั้งอยู่ด้านหลังและประตูขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า
แต่ที่น่าแปลก ในห้องนี้กลับไม่มีใครอยู่เลย แมวสาวที่อยู่ในเงาของเรนพูดกับแม็กม่า
“นายท่านห้องนี้มัน” แมวสาวพูดออกมาจากเงาของเรน
“ไม่ผิดแน่ แต่ได้ยังไงละ” แม็กม่าตอบกลับ แต่เขายังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ทันใดนั้นมีเสียงเตือนอะไรบางอย่างดังขึ้น พร้อมเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังมาทางห้องนี้
เสียงกระแทกประตูดังขึ้น ฝูงมอนเตอร์จำนวนมากทะลักเข้ามาทางประตู
พวกถืออาวุธและหันมาทางทั้งสี่คน บางตัวคล้ายกับมนุษย์แต่มีสีผิวที่แตกต่างกันออกไป
บางตัวก็ดูคล้ายกับปีศาจ หนึ่งในพวกมันไม่รอช้า ง้างดาบขนาดใหญ่ของมันฟาดใส่ทั้งสี่
แม็กม่าเอามือเปล่าๆ รับดาบนั้นได้อย่างง่ายดาย พร้อมด้วยเสียงเตือนได้เงียบลง
มีปีศาจตนหนึ่งได้เดินเข้ามา ปีศาจทุกตัวได้หลบทางให้กับปีศาจตนนั้น
มันใส่ชุดเกราะขนาดใหญ่ มีควันสีดำไหลออกจากช่องว่างของเกราะ
“เ้าเป็ใครเ้ามนุษย์ มาทำอะไรในห้องบัลลังก์ของาาปีศาจ”
ปีศาจดูลาฮานพูดกับทั้งสี่ที่มายืนอยู่ในห้องของาาปีศาจ
(ปีศาจดูลาฮาน เป็ปีศาจที่หัวกับตัวแยกจากกันเหมือนผีหัวขาดบ้านเรา
แต่ดูลาฮานในนิยายเื่นี้จะมีหัว สามารถแยกหัวจากตัวได้ โดนหันคอขาดก็ไม่ตาย
เป็หนึ่งในปีศาจที่ถูกจัดว่าทรงพลังอย่างมากและคล้ายกับมนุษย์มากที่สุด)
“คิดว่าจะจำกันได้ซะอีก ท่านแม่ทัพ” แม็กม่าพูดกับปีศาจดูลาฮาน
“แม่ทัพงั้นเหรอ?” ปีศาจดูลาฮานสงสัยทันทีว่าชายตรงหน้ารู้ได้ยังไงว่าเขาเป็แม่ทัพ
“เ้ารู้ได้ยังไง” ปีศาจดูลาฮานถามด้วยความสงสัย
“ก็เราเป็คนแต่งตั้งเ้าขึ้นมายังไงละ” แม็กม่าตอบกลับ สามสาวยังงุนงงกับเื่ที่เกิดขึ้น
พวกเธอยังสงสัยอยู่ว่าทำไมแม็กม่าคุยกับปีศาจพวกนี้ได้อย่างสบายใจ
“โอหัง คิดว่าตัวเองเป็าาปีศาจหรือไง” ปีศาจดูลาฮานตอนนี้ใส่ชุดเกราะเต็มยศ
เขาหยิบดาบอันทรงพลังขึ้นมาและฟาดใส่แม็กม่าเต็มแรง เกิดสายลมกระชากจากแรงฟาดดาบ
แม็กม่ารับมาได้ด้วยมือเปล่าอีกครั้ง พร้อมด้วยเสียงฝีเท้าอันหนักแน่นได้เดินเข้ามา
หญิงสาวสวยคนหนึ่งได้โผล่ออกมา เธอดูราวกับมนุษย์แต่ั์ตานั้นดูราวกับสัตว์ป่า
มีหูคล้ายสัตว์ประเภทเสือ เธอพูดกับปีศาจดูลาฮานให้ลดดาบลง
“ท่านแม่ทัพลดดาบลงก่อน ท่านกำลังทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงอยู่
อย่าเสียมารยาทต่อหน้าท่านจอมมารสิ” หญิงสาวเดินมาตบไหล่แม่ทัพปีศาจหนึ่งครั้ง
เธอเดินมาตรงหน้าแม็กม่าและคุกเข่าลง พร้อมพูดว่า “ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ท่านจอมมาร”
ปีศาจน้อยใหญ่ในห้องบัลลังก์ต่างคุกเข่าตามปีศาจสาว แม่ทัพพึ่งจะรู้ตัวว่าทำผิดพลาดไป
เขารีบคุกเข่าลงทันที เอ็นได้โผล่ออกจากเงาของเรนเธอก็คุกเข่าตามที่ปีศาจตนอื่นทำ
“ให้ตายสิ แบบนี้อีกแล้วสินะ” แม็กม่าบ่น เขาดูไม่พอใจที่ได้กลับมาโลกนี้อีกครั้ง
“หลังาจบ ท่านก็หายไปเกือบชั่วโมงพวกเราออกตามหาไปทั่วเลยนะคะท่านจอมมาร”
ปีศาจสาวถามเื่ที่าาปีศาจได้หายไปจากสนามรบทันทีที่าจบ
“ชั่วโมงงั้นเหรอ? อธิบายมาสิท่านรองแม่ทัพ” แม็กม่าพูดกับปีศาจสาว
เธอเป็รองแม่ทัพของกองทัพปีศาจ
“ทันทีที่ท่านสังหารพวกผู้กล้าก็มีแสงสีขาวยิงใส่ท่านจอมมาร พวกเราจึงพุ่งเข้าไปช่วย
มีแต่เอ็นคนเดียวที่เข้าไปได้ทัน พอแสงสีขาวหายไปท่านก็หายไปพร้อมกับเอ็น
หลังจากนั้นพวกเราก็ออกตามหาไปทั่ว แต่หาเท่าไรก็ไม่พบ
พวกเราจึงให้ปราสาทจอมมารที่เชื่อมต่อกับท่านช่วยออกตามหา”
รองแม่ทัพพูดตอบกลับเื่ที่าาปีศาจหายไป
“ชั่วโมงเดียวงั้นเหรอ ในโลกนั้นผ่านไปเกือบสามเดือน” แม็กม่ากำลังคิดเื่ที่เกิดขึ้นอยู่
“แม็กม่ามันเื่อะไรกันเนี่ย” ในที่สุดสามสาวก็ถามแม็กม่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“ขออภัยท่านาาปีศาจ ผู้หญิงสาวคนนี้เป็ใครงั้นเหรอ แล้วทำไมท่านถึงกลับมาอยู่ในร่างนี้
และผมขอโทษเื่ที่จำร่างเดิมของท่านไม่ได้” แม่ทัพปีศาจขอโทษกับสิ่งที่ได้ทำลงไป
ครั้งแรกที่มาโลกปีศาจ แม็กม่าอยู่ในร่างของนักเรียน ม.ต้น และร่างกายก็เปลี่ยนไปตามเวลา
ร่างกายของแม็กม่าค่อยๆ กลายเป็ปีศาจหลังจากนั้นไม่นาน สีผิวเปลี่ยนเป็สีเทา
ร่างกายสูงใหญ่ขึ้น แม้รูปร่างหน้าตาภายนอกจะไม่เปลี่ยนไปมากนัก
“พวกเธอเป็เพื่อนฉันเอง ห้ามพวกนายทำอะไรพวกเธอเด็ดขาด เอาเป็ว่าฉันกลับมาแล้ว
กลับไปทำงานต่อซะ” แม็กม่าออกคำสั่งให้กับปีศาจทุกตัวที่อยู่ในห้อง
การกลับมาของาาปีศาจได้แพร่กระจายออกไป เสียงร้องดีใจของปีศาจที่อยู่รอบๆ ดังขึ้น
เสียงนั้นดังจนแทบแก้วหูจะแตก
“ท่านาาปีศาจกลับมาแล้ว!!” เสียงประกาศการกลับมาของาาปีศาจดังขึ้นไปทั่วปราสาท
ปีศาจที่เข้าในห้องบัลลังก์ก็ได้ออกไปเก็บกวาดเศษซากของาที่พึ่งจบไป
“เดี๋ยวจะเรียกพวกเธอมาให้นะคะ ท่านจอมมาร” รองแม่ทัพพูดพร้อมออกไป
เธอจะเรียกปีศาจรับใช้ให้มายังห้องบัลลังก์ หลังจากประตูปิดลงมันก็ถูกเปิดอีกครั้ง
ปีศาจสาวในชุดเมดสามคนได้เดินเข้ามา พวกเธอดูคล้ายกับมนุษย์
พวกเธอเป็ซัคคิวบัสสามพี่น้องที่ทำหน้าที่รับใช้าาปีศาจและเป็เพื่อนกับแมวสาว
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ท่านาาปีศาจ” ปีศาจสาวทั้งสามโค้งคำนับอย่างสวยงาม
แมวสาวก็เข้าไปเล่นกับพวกเธอทันที แมวสาวไม่ได้เจอพวกเธอเกือบสามเดือน
“ไม่เจอกันนานเลยนะ พวกเ้า” แมวสาวพูดกับปีศาจสาวทั้งสาม เธอโผล่ออกมาด้วยร่างมนุษย์
ทำให้เรนใที่แมวสาวสามารถกลายเป็มนุษย์
“เ้าเหมียวกลายเป็คนไปแล้ว แม็กม่าทำไมไม่บอกกันเลย” เรนโกรธที่แม็กม่าไม่ยอมบอกอะไร
“คิดว่า เอ็นบอกเธอไปแล้วซะอีก” แม็กม่าคิดว่าเอ็นบอกเรนเื่นี้ไปแล้ว
“มีอะไรให้รับใช้งั้นเหรอคะ ท่านาาปีศาจ” ปีศาจสาวทั้งสามถามความ้าของาาปีศาจ
“ฉันไม่มีหรอก แต่หาห้องให้พวกเธอหน่อย” แม็กม่าชี้ไปยังสามสาวที่ยังยืนงงอยู่
“ได้เลยเ้าค่ะ” พวกเธอตอบกลับและพาสามสาวไปห้องของพวกเธอ
ตอนนี้แม็กม่าได้อยู่คนเดียวอีกครั้งทำให้มีเวลาได้คิดเื่ที่เกิดขึ้น
“จะพาพวกเราไปไหนงั้นเหรอ” อีฟสงสัยว่าปีศาจทั้งสามจะพาพวกเธอไปไหน
สามสาวเดินไปจนถึงห้องขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เสียงตบมือจากปีศาจสาวได้ดังขึ้น
ไฟในห้องได้ถูกเปิด ภายในนั้นกว้างขวางมาก มีข้าวของเครื่องใช้จำนวนมากถูกวางไว้
เตียงขนาดใหญ่รูปร่างประหลาดได้ถูกวางไว้กลางห้อง มันเป็รูปครึ่งวงกลม
เมดสาวทั้งสามได้แนะนำตัวเองกับสามสาว
“ฉันชื่ออัลฟ่าเป็พี่ใหญ่ค่ะ” เมดสาวคนแรกแนะนำตัว เธอเป็พี่ใหญ่ของพี่น้องทั้งสาม
“ส่วนฉันชื่อเบต้าเป็พี่คนกลางค่ะ” เมดสาวคนที่สองแนะนำตัวเอง
“ฉันชื่อแกมม่าเป็น้องคนสุดท้องค่ะ” ทั้งสามโค้งให้สามสาวที่อยู่ในห้องอย่างสุภาพ
สามสาวเองก็แนะนำตัวกลับไป สามสาวถามเื่ต่างที่พวกเธอควรจะรู้
เมดสาวทั้งสามก็เหมือนจะคุยกับสามสาวได้อย่างถูกคอ
เสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น “เข้ามา!” เสียงของแม็กม่าดังขึ้นพร้อมประตูบานใหญ่ได้ถูกเปิดออก
รองแม่ทัพได้กลับมาในห้องนี้อีกครั้ง เธอ้าคำสั่งต่อไป
“ท่านค่ะ ปราสาทจอมมารได้เดินมาถึงใจกลางทวีปของมนุษย์แล้วจะให้ทำยังไงต่อค่ะ”
รองแม่ทัพเดินเข้ามาพร้อมทหารจำนวนหนึ่ง
“จากแผนเดิมก็คือ สร้างอาณาจักรปีศาจขึ้นที่นี่ ถ้างั้นก็ลงมือได้เลย”
แม็กม่าสั่งให้รองแม่ทัพทำตามแผนเดิม แม็กม่าสั่งปราสาทให้หยุดเดินและตั้งปราสาทไว้ตรงนี้
เกิดการสั่นะเืเล็กน้อย ขาที่ปราสาทใช้เดินได้ปักเข้าไปในดิน ตั้งให้ปราสาทจอมมารตรง
ปีศาจที่รออยู่หน้าประตูปราสาทได้ออกไปจัดการพื้นที่ให้เหมาะสำหรับสร้างเมือง
“นี้ห้องพวกเรางั้นเหรอ” จิน่ากำลังดูรอบๆ ห้องที่เมดสาวทั้งสามพามา
“ไม่ใช่หรอกค่ะ ห้องของพวกคุณอยู่อีกฝั่ง จะนอนห้องนี้ได้ต้องได้รับอนุญาตจากาาปีศาจก่อน”
เมดสาวทั้งสามพาสามสาวไปยังห้องของพวกเธอที่อยู่ข้างๆ กัน
“อย่าพูดอะไรที่จะทำให้พวกเธอรู้ตัวสิ” แมวสาวใช้พลังจิตคุยกับสามพี่น้องเมด
“พี่ใหญ่เป็คนพูดต่างหาก เราไม่เกี่ยวนะ” เมดคนกลางตอบกลับ
พี่ใหญ่ชอบหลุดปากเื่สำคัญไป คนกลางเป็คนทำตามหน้าที่ได้ดีที่สุด
“พี่ใหญ่ทำตัวไม่สมกับเป็พี่ใหญ่เลย” คนน้องพูดกลับพี่ใหญ่
แม้จะเด็กสุดแต่เธอมีความเป็ผู้ใหญ่มากสุด เมดสามทั้งสามพาสามสาวมาถึงห้องของพวกเธอ
ห้องนี้ก็ใหญ่พอกับห้องที่แล้วเล็กกว่ากันแค่นิดเดียวเท่านั้น
“ให้พวกเราอยู่ห้องนี้สินะ” เรนตอบกลับพร้อมหันเป็เห็น เมดสาวกำลังเตรียมชุดอยู่
“ชุดอะไรงั้นเหรอ” จิน่าสงสัยที่เมดสาวทั้งสามกำลังเตรียมชุดอยู่
“ชุดทำงานยังไงละคะ แต่พวกคุณยังมือใหม่อยู่ ต้องรอคำสั่งออกมาก่อน
ตอนนี้ก็รออยู่ในห้องจนกว่าพวกเราจะเรียกนะคะ” เมดสาวเดินเอาชุดมาให้พวกเธอใส่
เป็ชุดเมดแบบเดียวกับพวกเธอ ก่อนจะไปพวกเธอจุดเทียนบางอย่างไว้ในห้อง
และเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้สามสาวอยู่กันเอง
“แบบนี้จะได้ผลงั้นเหรอ เอ็น” เมดสาวทั้งสามพูดกับเอ็นที่เสนอให้พวกเธอทำแบบนี้
“ได้สิ ในโลกฝั่งนั้นยัยพวกนี้แย่งนายท่านกัน เพราะโลกฝั่งนั้นมีภรรยาได้คนเดียว
แต่โลกนี้ไม่เหมือนโลกฝั่งนั้นซะหน่อย จะมีกี่คนก็ได้ เชื่อมือเราเถอะ”
แมวสาวเป็คนบอกให้เมดสาวพาสามสาวไปยังห้องนั้น
ห้องแรกที่สามสาวเข้าไปคือห้องของาาปีศาจและห้องที่พวกเธอก็เป็ห้องที่อยู่ข้างๆ กัน
“ปวดหัวโคตรๆ เลย ต้องมารื้อฟื้นความทรงจำเดิมๆอีก แล้วจะหาทางกลับไปโลกเดิมได้ไหมเนี่ย”
แม็กม่าพึ่งกลับมาจากจัดการปัญหาด้านนอกปราสาท เขาเดินมาจนถึงห้องของตัวเอง
เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในห้องของตัวเอง
“พวกเราต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนละ ไปถามแม็กม่าตรงๆ เลยดีกว่าไหม”
หลังจากเมดสาวทั้งสามได้ออกไป พวกเธอคุยกันเื่ที่ต้องอยู่โลกนี้นานแค่ไหน
สามสาวกำลังกังวลเื่ที่จะกลับบ้านได้ไหม จึงกำลังจะพากันไปหาแม็กม่า
แต่ทันใดนั้นเอง ฤทธิ์ยาของเมดสาวทั้งสามก็ทำงาน
**************************จบตอนที่ 23***********************