ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

        พออาจารย์กู้ซีเห็นชื่อก็ถึงกับอึ้ง เธอหันไปมองซูลั่ว แต่ซูลั่วกลับพยักหน้า “รายงานชื่อขึ้นไปได้เลยค่ะ”

        กู้ซีรู้สึกสงสัย แต่พอลองป้อนชื่อนั้นเข้าไป ระบบกลับอนุญาตให้เข้าร่วมทีมได้จริง ๆ?

        เพราะข้างชื่อนั้น ในช่องภาควิชา มีคำว่า 'ภาควิชาการบัญชาการ' ปรากฏอยู่อย่างชัดเจน!

        จริง ๆ แล้วซูลั่วก็ไม่มีทางเลือก พรุ่งนี้ก็ต้องยืนยันรายชื่อแล้ว และเจ้าหวังเหยี่ยนนั่นก็ดูไม่น่าไว้ใจชัด ๆ เธอไม่สามารถเอาคะแนนของจินแอนนี่และคนอื่น ๆ มาเสี่ยงได้

        ในฐานะนักเรียนนายร้อย คะแนนการฝึกทหารครั้งนี้สำคัญมาก

        กู้ซีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจทันทีไม่ได้ ต้องไปแจ้งคณบดีเหลยก่อน เธอรอฉันแป๊บนึง”

        “ค่ะ”

        เหลยหย่วนรู้เรื่องที่ฉู่ซิงหลานลงทะเบียนเรียนไว้ที่คณะการทหาร เขาพูดว่า “ในเมื่อเขายังไม่เคยเข้าสอบและยังไม่จบการศึกษา แถมไม่นานมานี้องค์ชายก็เพิ่งให้นายทหารคนสนิทมาทำเรื่องเรียนต่อ...เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะส่งข้อความไปถามองค์ชาย ถ้าเขาอนุญาต ก็ค่อยรายงานชื่อขึ้นไป”

        “แล้ว...แบบนั้นจะไม่ยุติธรรมกับนักศึกษาคนอื่นเหรอคะ?”

        “ไม่หรอก ถือซะว่าเป็นการประเมินล่วงหน้าจากองค์ชาย แล้วอีกอย่าง การที่ทีมนี้สามารถดึงองค์ชายให้เข้าร่วมได้ มันพิสูจน์อะไร? ก็พิสูจน์ว่าทีมนี้มีศักยภาพสูงมาก”

        กู้ซีชะงักไป

        สมาชิกคนอื่นในทีมจะมีศักยภาพรึเปล่า กู้ซียังไม่แน่ใจ แต่เธอแน่ใจว่านักศึกษาที่ชื่อซูลั่วคนนี้มีศักยภาพสูงมาก!

        เหลยหย่วนวางสายแล้วไปติดต่อฉู่ซิงหลาน พอรู้ว่าฉู่ซิงหลานเดินทางมาถึงดาวฝึกแล้ว เขาก็รีบออกไปต้อนรับทันที

        ไม่กี่นาทีต่อมา กู้ซีก็ได้รับโทรศัพท์ยืนยันว่าทีมของซูลั่วได้รับการอนุมัติแล้ว และผู้บัญชาการทีมมีชื่อว่า ‘สือจิ่ว’

        “นี่เป็นนามแฝงของเขา เขาไม่สามารถใช้ชื่อจริงในการเข้าร่วมได้”

        “เข้าใจแล้วค่ะ” นี่เป็นเรื่องที่ซูลั่วคาดการณ์ไว้แล้ว เธอขอบคุณอาจารย์กู้ซี จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงาน แล้วตรงไปที่หอพักของหวังเหยี่ยน

        และก็เป็นไปตามคาด จินแอนนี่ยังคงพยายามกล่อมเขาอย่างสุดความสามารถอยู่ที่นั่น

        “นี่นายได้ศูนย์คะแนนนะ จะมาวางท่าอะไรอีก? ถ้าพวกเราไม่เอานาย นายก็จะไม่มีทีมอยู่แล้วนะ!”

        “ไม่มีก็ไม่มีสิ ยังไงฉันก็ชินกับศูนย์คะแนนแล้วล่ะ แต่พวกเธอต่างหาก หาคนไม่ได้จนตั้งทีมไม่ได้ ถึงได้กลับมาง้อฉันอีกใช่ไหมล่ะ? หรือไม่ก็...ลองมาอ้อนวอนฉันดี ๆ ดูสิ?”

        “นายจะให้ฉันอ้อนวอนนายเนี่ยนะ?!”

        ถึงจินแอนนี่จะไม่ใช่ทายาทที่มีพรสวรรค์ที่สุดในตระกูล แต่เธอก็เป็นคนที่ถูกตามใจที่สุด เธอเป็นคนอารมณ์ร้อนและปกติก็หยิ่งมาก จะให้เธอลดตัวลงไปขอร้องคนแบบนี้ได้ยังไง?

        ตอนนี้เธออยากจะข่วนหน้าไอ้หวังเหยี่ยนนี่ให้ยับเลยด้วยซ้ำ!

        ซูลั่วเดินมาถึงประตูพอดี เธอพูดว่า “แอนนี่ กลับมาประชุมทีมได้แล้ว”

        จินแอนนี่ชะงัก “ประชุม? หาคนได้ครบแล้วเหรอ?”

        “ครบแล้ว”

        ซูลั่วพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ดวงตาของจินแอนนี่เป็นประกาย ความหงุดหงิดบนใบหน้าหายวับไปทันที เธอกลับหลังหันแล้วเดินตามไปติด ๆ 

        ทิ้งให้หวังเหยี่ยนยืนงงเป็นไก่ตาแตก จริง ๆ แล้วเขาก็ตั้งใจจะเข้าร่วมทีมของซูลั่วอยู่แล้ว แค่อยากจะแกล้งยั่วโมโหจินแอนนี่เล่นเท่านั้น

        หวังเหยี่ยนคิดจะวิ่งตามออกไป แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า นี่อาจจะเป็นแผนใหม่ของยัยซูลั่วนั่นรึเปล่า? แกล้งทำเป็นไม่สนใจเหรอ?

        หวังเหยี่ยนจึงนั่งลงที่เดิม เขารอแล้วรอเล่า...แต่รอจนแล้วจนรอด ซูลั่วกับจินแอนนี่ก็ไม่กลับมา

        เขาถึงกับงงไปเลย

        พวกนั้นไปหาคนจากที่ไหนมาเพิ่มได้อีกคน?

        ทางนี้จินแอนนี่ก็พูดไม่หยุด เอาแต่ถามซูลั่วว่าคนนั้นเป็นใคร จนกระทั่งพวกเธอเดินมาถึงหน้าหอพัก ซูลั่วก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “เขานั่นแหละ”

        “อะไรนะ?!” จินแอนนี่มองชายหนุ่มรูปงามในชุดฝึกสีดำที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างอึ้ง ๆ 

        ซูลั่วไปตามเด็กหนุ่มของเธอกลับมาได้จริง ๆ เหรอ?

        แต่ในสายตาของฉู่ซิงหลานไม่มีคนอื่นเลย ทันทีที่เขาเห็นซูลั่ว ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา แล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเธอทันที “ลั่วลั่ว!”

        ซูลั่วพยายามอย่างมากที่จะข่มความอยากเตะเขาจนกระเด็นออกไป แล้วหันไปพูดกับจินแอนนี่ว่า “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขานิดหน่อย”

        “อ้อ ได้เลย งั้นฉันยกห้องนี้ให้พวกเธอไปก่อนนะ พอดีฉันจะไปหาเจียงชูหลีกับคนอื่น ๆ เพื่อบอกเรื่องนัดเจอกันที่ห้องฝึกพรุ่งนี้พอดี”

        “อืม”

        จินแอนนี่จากไปแล้ว เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนก็ยังไม่กลับมา พอในห้องเหลือแค่พวกเขาสองคน ฉู่ซิงหลานก็พุ่งเข้ามาจะกอดซูลั่ว

        แต่ซูลั่วกลับขยับตัวหลบได้เร็วกว่า

        ชายหนุ่มรูปงามกัดริมฝีปากอย่างน้อยใจ “พี่สาว...พี่รังเกียจผม”

        ซูลั่วพูดอย่างเย็นชา “คุณอาจจะจำเรื่องตอนที่คุณมีสติไม่ได้ แต่ฉันจำได้ หลังจากที่คุณได้สติ คุณก็เย็นชากับฉันมาก ไม่มีเหตุผลสุด ๆ แถมยังประกาศชัดเจนว่าจะไม่หย่ากับฉัน และจะใช้ประโยชน์จากการแต่งงานของเราต่อไป”

        ...ถึงเขาจะรีบกลับมาช่วยเธอแก้ปัญหาเรื่องฟีโรโมนปั่นป่วนก็เถอะ

        แต่ซูลั่วไม่มีวันขอบคุณผู้ชายคนนี้เด็ดขาด!

        ประกาศชัดเจนว่าไม่ได้รัก ไม่ได้จะทำดีด้วย แต่กลับไม่ยอมให้หย่า นี่มันนิยามของ ‘ผู้ชายเฮงซวย’ ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?

        ในเมื่อไม่รักไม่แคร์ แล้วทำไมไม่ปล่อยไป?

        แถมเขายังกล้าเอาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับพี่ใหญ่มาข่มขู่เธออีก!

        ฉู่ซิงหลานเจ็บปวดมาก หูจิ้งจอกสีขาวปุกปุยของเขาลู่ลงแนบศีรษะ

        หางทั้งเก้ากวาดพื้นไปมาอย่างกระสับกระส่ายและสับสน

        “ขอโทษครับพี่สาว...ผมผิดไปแล้ว หรือไม่ก็...พี่ลงโทษผมเถอะนะครับ?”

        “ไม่กล้าหรอกค่ะ เผื่อคุณพ้นช่วงอ่อนไหวไปแล้ว จะกลับมาล้างแค้นฉันยังไงล่ะ?”

        “ผมไม่ทำแบบนั้นแน่ครับ!”

        แต่สีหน้าของซูลั่วแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ

        เด็กหนุ่มรูปงามผิวขาวราวหิมะถึงกับเกือบจะร้องไห้ เขาอยากจะเข้าไปกอดซูลั่วใจจะขาด แต่ก็รู้ว่าเธอกำลังโกรธ ก็เลยไม่กล้าเข้าใกล้

        คน...ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่...หาง...กล้า

        ปลายหางปุกปุยค่อย ๆ แตะลงบนฝ่ามือของซูลั่วอย่างแผ่วเบา

        กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง

        ซูลั่วพูดอย่างเย็นชา “เก็บฟีโรโมนของคุณกลับไปเดี๋ยวนี้ นี่คือหอพัก ฉันยังมีเพื่อนร่วมห้องอีกสามคน”

        “โอ้” เด็กหนุ่มหูจิ้งจอกรูปงามเก็บฟีโรโมนของเขากลับไปอย่างว่าง่าย

        ทั้งน้อยใจ ทั้งเสียใจ บวกกับอารมณ์ที่แปรปรวนอย่างรุนแรงในช่วงเวลาอ่อนไหวอยู่แล้ว

        ฉู่ซิงหลานตามกลิ่นไปจนเจอเตียงของซูลั่วอย่างแม่นยำ เขานั่งลงบนนั้น กอดหางของตัวเอง ทำท่าทางน่าสงสารสุด ๆ 

        ซูลั่วเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาก็รู้สึกอ่อนใจ เธอพูดว่า “ทำไมคุณถึงตกลงเข้าร่วมทีมล่ะ?”

        “เพราะว่ามีพี่อยู่ในนั้นครับ”

        “แล้วชื่อ ‘สือจิ่ว’ ล่ะคะ?”

        “นามสกุลของแม่ผมคือ ‘สือ’ ครับ”

        ซูลั่วพยักหน้าเข้าใจ เธอเหลือบมองเวลา ตอนนี้ใกล้จะได้เวลาพักผ่อนตอนกลางคืนแล้ว เธอก็เลยไล่เขาทันที

        ดวงตาของฉู่ซิงหลานเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอ “พี่ยังจะไล่ผมอีกเหรอครับ? ทำไมล่ะครับ?”

        ซูลั่วถึงกับพูดไม่ออก “ที่นี่เป็นหอพักสี่คน ไม่มีที่สำหรับคุณ ฐานทัพมีห้องรับรองพิเศษของคุณ คุณต้องไปพักที่นั่น”

        “ผมจำทางไปห้องรับรองพิเศษไม่ได้แล้วครับ”

        “...ฉันจะไปส่งคุณเอง”

        ซูลั่วเริ่มจะทนท่าทางในช่วงอ่อนไหวของฉู่ซิงหลานไม่ไหว โดยเฉพาะเมื่อมันตั้งอยู่บนพื้นฐานความสัมพันธ์ที่พวกเขามีต่อกัน

        แต่ในใจของเธอก็ยังรู้สึกอึดอัด

        เพราะเธอได้บอกกับตัวเองมานานแล้วว่าต้องอยู่ให้ห่างจากฉู่ซิงหลาน

        จะปล่อยให้ตัวเองใจอ่อนเพราะเขาในร่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด

        ตลอดทาง ฉู่ซิงหลานพยายามจะจูงมือซูลั่วหลายครั้ง แต่ก็ถูกเธอหลบได้ทุกครั้ง เขาก็เลยคิดว่า หรืออาจจะเป็นเพราะมีคนอยู่เยอะ ลั่วลั่วเลยอาย?

        ดังนั้น พอเดินผ่านทางเดินยาว ๆ จนมาถึงห้องรับรองพิเศษของฉู่ซิงหลาน ทันทีที่ประตูเปิดออก ฉู่ซิงหลานก็ดึงร่างเธอเข้าไปในห้องทันที แล้วปิดประตูลงกลอน!

        เขาพูดเสียงอ้อนวอน “พี่สาวครับ ผมทรมานมากเลย พี่อย่าเย็นชากับผมแบบนี้ได้ไหมครับ?”