สิบเจ็ดปีผ่านไป
"รุศ"
"ครับแม่" ชายหนุ่มหันมายิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"กำลังจะไปเรียนใช่ไหมลูก"
"ใช่ครับ"
"ตั้งใจเรียนนะลูก เอ่อแล้วแหวนละยังใส่ไว้อยู่ใช่ไหม "
"อยู่นี่! " พร้อมกับชูมือที่ใส่แหวนให้แม่ดู
"ใส่ไว้ตลอด ห้ามถอดเด็ดขาดนะลูก" เธอพูดเชิงบังคับ
"คร้าบบๆ รุศจะใส่ไว้ตลอด ใส่จนเป็อวัยวะที่ สามสิบสามเลย จะไม่ถอดแน่นอนครับ"
"ฮ่า ฮ่า โอเค ๆ ลูก ไปเรียนได้แล้วครับ"
"คร้าบบบ รุศไปนะ เดี๋ยวจะรีบกลับมาครับ "เสียงหอมฟอดใหญ่ที่ดังขึ้นจากแก้มของผู้เป็แม่ "รักแม่นะครับ" เด็กหนุ่มมักจะหอมแก้มแม่ก่อนไปเรียนเสมอ
"แม่ก็รักลูกนะครับ" เธอพูดตอบด้วยใบหน้าที่สดใสและรอยยิ้มที่เอ็นดู
ในห้วงแห่งความคิด มันจะมีสิ่งหนึ่งที่มักจะแว็บเข้ามาในหัวของเรา ความคิดที่ถูกซ่อนเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด
[มันคือแหวนอะไรค่ะคุณ ] เธอถามด้วยความสนใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน
[มันเป็แหวนแห่ง์]
[แหวนแห่ง์?]
[ใช่ ผมมอบให้ลูกเอาไว้ปกปองคุ้มครองและเป็ตัวแทนของผม เพื่อเกิดอะไรขึ้น!]
[ทำไมคุณพูดแบบนี้ อย่าพูดแบบนี้นะคะ เราต้องอยู่ด้วยกัน อยู่เป็ครอบครัว] วลัยลักษ์พูดพร้อมทำหน้าไม่พอใจนิดๆ
[โอเคครับๆ ผมจะไม่พูดอีก แต่คุณต้องให้ลูกใส่ไว้ตลอดนะห้ามถอดเด็ดขาด แหวนวงนี้จะช่วยปกป้องลูกจากอันตราย] เขาที่รู้ดีว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ยังคงยิ้มให้กับภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มที่สดใส
[ค่ะ ฉันสัญญา ฉันจะให้ลูกใส่ติดตัวไว้ตลอด]
ความคิดถึงที่อยู่ในใจของเราไม่ได้มีแค่ของมนุษย์เท่านั้น เราทุกคนร่วนมีความคิดถึงทั้งนั้น รวมถึงเขาด้วยเหมันต์าาแห่ง์
"ท่านพี่"
"อ้าว ม่านฟ้า"
"ท่านยืนเหม่อลอย ยังไม่หยุดคิดถึงเื่นั้นอีกหรอเ้าค่ะ" เธอถามด้วยความเป็ห่วง
"พี่คงหยุดคิดไม่ได้ พี่คิดถึงพวกเขา เ้าว่าพี่คิดผิดรึป่าวที่เลือกแบบนั้น" เสียงพูดของเขาดูเศร้าหมอง
"ท่านพี่คิดถูกแล้วเ้าค่ะ ถ้าท่านพี่เลือกอีกทาง ท่านพ่อคงไม่ปล่อยไปแบบนี้แน่ ท่านพี่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะน้องได้ส่งองครักค์คอยไปช่วยดูแลให้แล้ว" เธอพูดปลอบประโลมเขาด้วยความมั่นใจ ว่าสิ่งที่เขาเลือกถูกต้องแล้ว!
มหาลัยBP สถานที่แห่งการศึกษาและเรียนรู้ ส่วนมากผู้คนจะส่งลูกหลานมาเรียนที่มหาลัยนี้ เพราะขึ้นชื่อเื่การเรียนการสอน มีกิจกรรมมากมายที่ช่วยส่งเสริมและพัฒนาความสามารถของเด็ก ๆ
"เห้ย ตรีเมฆทางนี้" เสียงเรียกของเด็กหนุ่มที่นั่งรอเพื่อนอยู่ตรงโต๊ะหินใต้ตึกอาคารเรียน
"เออ มาถึงนานยังว่ะ" เพื่อนที่เข้ามานั่งลงข้าง ๆ เขาได้เอ่ยถามกลับ
"ซักพักอ่ะ"
"เออ แล้วคนอื่นอ่ะ"
"คงกำลังมา นั้นไงมาพอดี ชล ริน ทางนี้ๆ" เด็กหนุ่มะโเรียกเพื่อนอีกสองคนที่พึ่งจะมาถึง
"ไงพวกมึง" เด็กหนุ่มรูปร่างสันทัด ผิวสีแทนนิด ๆ ดูไม่มีพิษไม่มีภัยตอบรับคำเรียกของเขา
"เออ" วรุศและตรีเมฆพูดพร้อมกัน
"หวัดดีริน" ตรีเมฆชายหนุ่มรูปร่างดี ตัวสูง ผิวขาวซีดแต่ดูดีในเวลาเดียวกัน ั์ตาดำและผมสีดำสนิท ทำให้ดูเป็คนสุขุมเยือกเย็น แต่เขาเป็คนที่จิตใจดีและอ่อนโยนกับเพศตรงข้ามเสมอ
"หวัดดีเมฆ" หญิงสาวคนเดียวของกลุ่ม ผู้ที่มีรูปร่างสมส่วน ผิวขาวใส ปากเป็กระจับได้รูป ยิ้มพร้อมทักทายชายหนุ่มกลับไป
"เอ่อ แล้ววันนี้เราจะไปทำรายงานกลุ่มที่ไหน"
วารินถาม
"อืมมม ไปทำรายงานที่บ้านรุศไหมละ เงียบสงบไม่มีคนรบกวนแน่นอน!" วรุศพูดด้วยท่าทางที่ขี้อวดนิดๆ
"เออ ก็ดีกูคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่มึงชิบหาย" ชลธีตอบ
"เื่แดกนิ เร็วเลยนะมึง เอาดิกูก็อยากไปเหมือนกันไม่ได้ไปนานละ"
"เออ ตกลงตามนี้ ไปทำรายงานบ้านรุศแล้วกันนะรินเพื่อเสร็จดึกอ่า จะได้นอนที่บ้านเลยจะได้ไม่ต้องกลับบ้านดึกๆมันอันตราย"
"อืมได้สิ เดี๋ยวเราโทรบอกพ่อก่อนนะ"
"โอเคครับผม เออพวกมึงเดี๋ยวกูโทรบอกแม่ก่อนว่าพวกมึงจะไปทำรายงานที่บ้าน จะได้ให้แม่ทำกับข้าวเพื่อ" วรุศรีบจัดแจงโทรหาแม่ทันที
"เออเร็วเลย กูเริ่มหิวล่ะเนี้ย!!" ชลธีที่นั่งท้องร้องพยายามเร่งเพื่อนให้รีบโทรบอกแม่ของเขา
"ตลอดอะมึง ไอชลแดกอย่างกับปล้นกูละสงสารแม่ไอรุศชิบหาย" ตรีเมฆรีบเสริมเชิงด่าเป็นัย ๆ
"เออน๊าาาาา ก็กับข้าวฝีมือแม่มันอร่อยนิหว่า ใครจะอดใจไหว"
"เออๆ พวกมึงไม่ต้องทะเลาะกัน เดี๋ยวกูโทรบอกแม่ก่อน"
เสียงรั่วบ้านเปิดออกทำให้คนในบ้านรับรู้ถึงการมาถึงของคนที่อยู่ข้างนอกทันที
"มากันแล้วหรอลูก"
"แม่หวัดดีคร๊าบ" เด็กขี้ทะเล้นอย่างชลธีได้ยกมือสวัสดีแม่ของวรุศด้วยความอ่อนน้อม
"สวัสดีลูก เป็ไงเรียนเหนื่อยกันไหม มาๆกินข้าวกินปลากันก่อน" แม่ที่เห็นสารรูปของเด็ก ๆ ทำให้รู้ได้ทันทีว่าหน้าจะเหนื่อยกันไม่น้อย
"หู้ยยยย น่ากินมาก ๆ เลยครับแม่ งั้น.... ผมกินเลยนะครับ"
ผลัว! มีใครคนหนึ่งที่โดนตบจนหัวคะมำ
"โอ้ยยยย มึงตบหัวกูทำไมเนี่ยไอเมฆ"
"เื่แดกนี่เร็วกว่าใครเพื่อน ตักข้าวให้แม่ก่อน" เขาบ่นไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
"แฮ่ๆ ขอโทษครับ" ชลธีรีบยกมือไหว้ขอโทษผู้เป็แม่ทันที
แม่ได้แต่อมยิ้มปนหัวเราะกับความตลกของเด็กๆ
"มาแม่รุศตักข้าวให้ครับ"
"ขอบใจจ๊ะลูก"
"แล้ววันนี้จะนอนค้างที่นี่เลยไหม แม่จะได้เตรียมห้องไว้ให้"
"หน้าจะนอนแหละแม่ กว่ารายงานจะเสร็จคงดึกเลยอีกสองวันวันต้องส่งแล้วเนี่ย ยังไม่ถึงไหนเลย"
วรุศตอบพร้อมทำหน้ามูทู
"โอเค ๆ รินนอนคนเดียวได้ใช่มั้ยลูก หรือจะนอนกับแม่" เธอถามเด็กหญิงคนเดียวของกลุ่ม
"รินนอนคนเดียวได้ค่ะแม่ รินกลัวทำรายงานเสร็จดึกค่ะ จะได้ไม่ไปรบกวนแม่"
"ได้จ๊ะ เดี๋ยวแม่จัดไว้ให้สองห้องรุศดูเพื่อนด้วยนะ"
"คร๊าบบบบ" เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูขี้เล่นของเขา
"ป่ะ กินข้าวกัน เริ่มมีคนหิวละ" แม่ผู้สังเกตุเห็นสีหน้าของชลธี ที่นั่งน้ำลายหยดย้อยอยู่
แล้วทุกคนก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ทำให้บ้านไม่เงียบเหงา
เวลาที่ดวงอาทิตย์หลับไหล ความสว่างก็พลันหายไป แต่ทำให้เรามองเห็นพระจันทร์ได้ชัดยิ่งขึ้น อากาศที่เย็นสบายในเวลากลางคืน ทำให้ผู้คนมักออกมานั่งพักผ่อนในเวลานี้ ตัวของวรุศเองก็เช่นกัน
"นั่งทำอะไรว่ะ" (ชลธีเดินเข้ามาจากข้างหลังและนั่งลงข้างๆเพื่อน)
"ดูดาวอะ" ปากของเขาตอบเพื่อน แต่สายตายังคงมองท้องฟ้า
"ไหนว่ะดาว ไม่เห็นจะมีซักดวง" เขาพูดพร้อมทำท่ามองหาดวงดาว
"เออน๊า! มึงนิขัดบรรยากาศกูจริงๆ" เขาต้องละสายตาตากท้องฟ้า และส่งสายตาพิฆาตให้กับเพื่อนแทน
"เอ้า ไอนี่!!" ชลธีทำหน้างุนงงที่เพื่อนมองเหมือนจะฆ่าจะแกงเขายังไงยังงั้น
"มึง"
"ว่า"
"มึงเคยเป็ป่ะ เวลาที่มึงมีเื่ไม่สบายใจอะไร แต่แค่มึงมองท้องฟ้ามึงก็รู้สึกดีได้อ่ะ มันเป็ความสบายใจที่อธิบายไม่ถูก มันเหมือนกับ...มีคนคอยให้กำลังใจเราอยู่ตรงนั้น คนที่มึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขา"
บทสนทนาได้เงียบลง
"เพ้อเจ้อเชี่ยไร!!!" ชลธีสบทไปพร้อมมองหน้าเพื่อนไปด้วยความงุนงงเช่นเคย
"เอ้าไอสัส ช๊อตฟิวกูชิบหาย" วรุศทำหน้าเซ็งที่เพื่อนไม่เข้าใจที่เขาอยากจะสื่อ
"เออชั่งเหอะ มึงรีบไปนอนได้แล้วดึกละเนี้ย!" ชลธีรีบตัดบทก่อนจะโดนด่าไปมากกว่านี้
"เออ เดี๋ยวกูตามไป กูขอนั่งตรงนี้อีกแปป"
"เออๆ รีบตามมาละ"
มนุษย์แบบเราที่นั่งมองท้องฟ้าเพื่อมองหาหมู่ดาวมากมายที่อยู่บนนั้น แต่เราไม่อาจรู้ได้เลยว่าบนนั้นจะมีใครที่มองเรากลับมารึป่าว
"เขาดูโตขึ้นเยอะเลยนะขอรับ"
"ใช่ เขาโตขึ้นมากเลย คงจะดีกว่านี้ถ้าเราได้อยู่ที่นั่นด้วย อยู่ดูในวันที่เขาเติบโต"
"องค์าา" (เมฆาเรียกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ)
"ท่านพ่อ" เสียงเรียกของเด็กหนุ่มทำให้เขาต้องคล้ายสีหน้าที่เศร้าหมองลงอย่างรวดเร็ว
"อ้าว ว่าไงวศิน"
"ท่านปู่ให้ผมมาตามท่านพ่อไปพบครับ"
"อ่อ อืมๆ"
"ท่านพ่อดูอะไรอยู่หรอครับ" เด็กหนุ่มถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ป่าว ไม่มีอะไร พ่อก็แค่ดูความสงบสุขของที่ต่าง ๆ ทั่วไป"
"อ่อ ครับ ไปกันเถอะครับท่านปู่รออยู่" ถึงจะสงสัยแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะถามต่อ
"อื้มๆ"
*******
"ท่านพ่อเรียกหาผม มีอะไรรึป่าวขอรับ"
"วศิน ปู่ขอคุยกับพ่อของเ้าซักครู่ เ้าออกไปก่อน"
"ครับท่านปู่" วศินได้เดินออกจากห้องไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย
"เ้าคงพอจะรู้แล้วว่าพ่อจะไปจำศีลและอาจไม่กลับมาอีก ต่อจากนี้เ้าต้องขึ้นครองบัลลังก์เป็าาเต็มตัวโดยที่ไม่มีพ่อคอยช่วยแล้ว เ้าจงดูแลบัลลังก์แห่ง์ให้ดี พ่อไว้เ้าใจนะเหมันต์" เขาพูดด้วยสีหน้าที่กังวลเล็กน้อย
"ครับท่านพ่อ ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" เขาตอบไปด้วยความมั่นใจ เพื่อให้พ่อของเขาคลายกังวล
อคิราห์ที่ได้เดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาของพ่อลูก ทำให้เขารู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที เพราะเขาอยากจะบัลลังก์แห่ง์นี้ เมื่อเขาเหลือบไปมองก็เห็นหลานชายของเขาที่กำลังยืนแอบฟังพวกเขาคุยกัน และเขาก็เริ่มมีความคิดชั่วร้ายขึ้นมาทันที
#ความรักจาก์
2K
