เธอเลือกที่จะเดินออกจากห้องบอลรูมทางประตูข้างแทนที่จะเดินออกทางประตูหน้าเพราะี้เีตอบคำถามนักข่าวที่แน่นอนว่ายังคงเฝ้ารอพวกคนดังอย่างใจจดใจจ่อ
ไวน์แดงสักขวดกับการนอนแช่ในอ่างอาบน้ำน่าจะผ่อนคลายมากกว่า
เธอก้าวฉับๆไปตามทางเดินและกำลังจะเลี้ยวตรงทางข้างหน้าแต่ด้วยความไม่ทันระวังตัวจึงชนเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนเข้ามาอย่างจังกระเป๋าถือของพิตต้าและเด็กสาวคนนั้นหล่นลงพื้น ข้าวของด้านในกระจัดกระจายออกมา
เด็กสาวล้มลงด้วยอาการใพิตต้าเองก็จ้องมองคนที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาไม่พอใจเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
“ทำไมไม่ระวังซะบ้าง!”
พิตต้าตวาดลั่นพลางปัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรังเกียจเมื่อเห็นว่าคนที่ชนกับเธอเมื่อครู่เป็เด็กสาวหน้าจืดที่แต่งตัวได้เชยะเิ
กระโปรงลายลูกไม้อะไรนั่น...ยังมีคนกล้าหยิบมาใส่อีกเหรอ
พิตต้าคิดเย้ย
“ขะ...ขอโทษค่ะ”เด็กสาวเงยหน้าขอโทษขอโพยทั้งที่ตัวเองไม่ผิด
“ยังมีหน้ามาขอโทษอีก!”พิตต้าตวาดซ้ำจนคู่กรณีเริ่มหดตัวลีบลง
“ละ...แล้วจะให้นิชาทำยังไงละคะ?”เด็กสาวที่ชื่อ ‘นิชา’ ถามโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเนื้อตัวของเธอสั่นเทา
“อ้อชื่อนิชาเหรอ กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน หา!” พิตต้ายิ่งทวีความไม่พอใจ
“ขอโทษค่ะแต่นิชาไม่ได้ตั้งใจ”
พิตต้าเสียงดังยิ่งขึ้นด้วยความไม่พอใจคำขอโทษของนิชาไม่เพียงพอที่จะทำให้คนอย่างพิตต้ายอมเลิกรา หรือจริงๆแล้วอาจเป็เพราะเธอแค่อยากระบายอารมณ์ใส่ใครสักคน เธอหันมองไปรอบๆก่อนที่จะะโออกมาเสียงดังเพื่อเรียก ‘ภูมิ’ ดาราดาวรุ่งแฟนหนุ่มของเธอ
“ภูมิภูมิ...คุณอยู่ที่ไหน เวลา้าตัวหายหัวไปทุกทีเลยนะ ภูมิ ภูมิ...!”
นิชาเงยหน้ามองพิตต้าอย่างหวาดกลัวไม่ทันไรภูมิก็วิ่งหน้าตาตื่นมาตามทางเดิน
“เกิดอะไรขึ้นพิตต้าเสียงดังออกไปถึงระเบียงเลย...”
ชายหนุ่มปัดเส้นผมที่ระหน้าตัวเองขึ้นแล้วถามด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะมองนิชาที่นั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าใสๆไร้เดียงสาของนิชาต้องใจชายหนุ่มเพลย์บอยทันที
“ไปทำอะไรที่ระเบียงด้านนอก”พิตต้าถามด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับตีไปที่แขนของภูมิ
ภูมิเลิ่กลั่กกำลังคิดหาคำตอบให้กับพิตต้า
“อะ...เอ่อ”
“ไปทำเ้าชู้อยู่กับผู้หญิงคนอื่นอีกแล้วใช่มั้ย!”เธอตวาดด้วยความไม่พอใจ
“ปะ...เปล่าผมแค่เดินออกไปรับลมข้างนอกเท่านั้นเอง” ภูมิแก้ตัวพลางยิ้มแหย“แล้วนี่เื่ราวมันเป็มายังไง” ภูมิรีบเปลี่ยนเื่แต่ไม่วายที่จะก้มลงช่วยนิชาให้ลุกขึ้นและส่งสายตาเ้าชู้ให้
“ไปช่วยมันทำไมพิตต้าเป็คนโดนชนนะ ดูสิเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว” เธอตีแขนเขาแล้วเต้นเร่าๆเหมือนเด็ก ภูมิได้แต่สั่นศีรษะและพยายามที่จะช่วยนิชาให้ลุกขึ้นให้ได้นั่นยิ่งทำให้พิตต้าไม่พอใจมากยิ่งขึ้น
“ภูมิคะ!!!”พิตต้าเรียกเสียงแข็งเป็คำขาดแล้วเธอก็ไม่รอให้แฟนหนุ่มได้ทันตั้งตัว รัวตีเข้าไปที่แขนและหลังของภูมิอย่างแรงจนภูมิต้องปล่อยนิชาลง
“พอแล้วพิตต้าคุณเป็อะไรของคุณน่ะ ผมแค่จะช่วยเธอให้ลุกขึ้นเท่านั้นเอง” ภูมิขึ้นเสียงใส่พิตต้าพร้อมกับจับแขนเธอให้หยุดตี
“เกิดอะไรขึ้นครับ”
ธีธัชที่ได้ยินเสียงโวยวายรีบวิ่งเข้ามาในทันทีจึงทำให้ทั้งภูมิและพิตต้าเงียบลง
“ไม่ใช่เื่อะไรของแก!”ภูมิหันไปตะคอกใส่ธีธัชเป็การระบายอารมณ์เขามองธีธัชไล่ั้แ่หัวจรดปลายเท้าแต่ธีธัชไม่ได้ใส่ใจกับพฤติกรรมหยาบคายของภูมิแต่อย่างใดเขาก้มลงเพื่อช่วยพยุงนิชาให้ลุกขึ้น แต่นิชาขืนตัวเอาไว้และรีบลุกขึ้นเองธีธัชรู้สึกได้ถึงอาการต่อต้านนั้น เด็กสาวรีบก้มลงไปเก็บข้าวของของเธอที่ร่วงเกลื่อนอยู่บนพื้นธีธัชเห็นดังนั้นจึงช่วยหยิบมันขึ้นมาด้วย
“นี่ของคุณหรือเปล่าครับ”ธีธัชยื่นขวดเล็กๆ ที่กลิ้งอยู่ตรงเท้าเขาให้กับนิชาเธอรีบคว้าขวดนั่นมาซุกไว้ที่ตัว ธีธัชมองเธอด้วยความแปลกใจ
“ขอบคุณค่ะ”นิชาบอกขอบคุณโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองธีธัชเธอเก็บของจนเสร็จแล้วรีบลุกขึ้นยืน
ธีธัชจึงเก็บของที่เหลือก่อนหันไปยื่นให้กับพิตต้า
“งั้นนี่ก็ของคุณสินะครับ”
“เออ...เดี๋ยวค่ะ!”เป็นิชาที่ร้องเรียกออกมาเมื่อธีธัชกำลังจะส่งของทั้งหมดไปให้พิตต้า“คือ...นี่ไม่ใช่ของฉัน คงจะสลับกัน” นิชายื่นกุญแจคีย์การ์ดที่เป็ของพิตต้าคืนแล้วแลกเอาของเธอไป พิตต้าโวยวายก่อนจะบอกให้ภูมิเอาทุกอย่างในมือของธีธัชมาและหันไปใช้วาจาหยามเหยียดธีธัชต่อ
“แกเป็ใครมาสะเออะอะไรเื่ระหว่างฉันกับนังนี่”
“ผมเป็หัวหน้าฝ่ายการจัดการแข่งขันที่คอยดูแลจัดการเื่ต่างๆให้กับการแข่งขันในครั้งนี้ครับ” ธีธัชพูดอย่างใจเย็น “คุณคงเป็คุณพิตต้า ลูกสาวท่านประธานอนันต์”
พอพิตต้าได้ยินว่าเป็ลูกสาวท่านประธานเท่านั้นเธอถึงกับเดือดขึ้นมาอีกครั้ง
“แก!”
“เดี๋ยวครับคุณผู้หญิง”
เรวินเดินเข้ามาคว้าข้อมือของพิตต้าเบาๆแล้วเอื้อมมือจับข้อมืออีกข้างจนทั้งคู่อยู่ในท่าเผชิญหน้ากันเรวินดึงพิตต้าเข้ามาชิดกับตัวเขามากขึ้นพิตต้าจ้องมองแววตาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างงงงวยและสงบลงเรวินใช้ฝ่ามือลูบจากหน้าผากลงปิดตาพิตต้า
“เชื่อมั้ย...ถ้าผมเอามือออกคิ้วขมวดๆ ของคุณจะกลับมาเหมือนเดิมและคุณจะร่าเริงในทันที”
เขากระซิบเข้าที่หูของพิตต้าก่อนที่จะเปิดฝ่ามือออก
เรวินค่อยๆผ่อนมือลงจากใบหน้าของพิตต้า ดวงตาของเธอพ้นจากขอบฝ่ามือแล้วทันใดนั้นเองดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาพิตต้าอย่างเหลือเชื่อ
พิตต้ายิ้มออกมาเมื่อเรวินส่งช่อกุหลาบให้กับเธอ
“มีความเป็ไปได้60 เปอร์เซ็นต์ที่คุณจะซ่อนช่อกุหลาบเอาไว้ในแขนเสื้อที่ยาวถึงข้อมือ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังกลุ่มของเรวินต่างหันไปมองที่มาของเสียง เห็นเด็กหนุ่มในชุดทักซิโดสีขาวยืนอยู่ในมือกำลังกระดกปิดฝานาฬิกาพกโบราณเป็จังหวะ เรวินไม่ได้ตกอกใแต่อย่างใดเขากลับมองเด็กหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากจนผู้มาเยือนเองก็รู้สึกได้ถึงการแสดงความรู้สึกผิดปกตินั้น
13K
