“ไอ้ชั่วของคุณย่าทำเอาผมนี่สะดุ้งเลยฮะ” ลายเสือบอกผู้เป็ย่าอย่างขำๆ แต่จริงๆ ไม่ได้ขำเลยสักนิด.
“ถ้าใครมาทำอะไรยัยหงส์ ผมไม่เอามันไว้แน่”
“สาวๆ พวกนั้นก็มีพ่อมีแม่ มีญาติพี่น้องเหมือนแกนั่นแหละ ย่าว่าเขาก็คงไม่อยากเอาแกไว้เหมือนกัน”
ย่าหอมกล่าวให้หลานชายได้คิดบ้าง นางเลี้ยงดูหลานๆ ทั้งสามคนพี่น้องมาแต่เล็กแต่น้อยเนื่องจากศตวรรษและปาจารีย์พ่อแม่ของลายสิงห์ ลายเสือและลายหงส์ได้เสียชีวิตไปในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบกว่าปีก่อน ลายสิงห์กับลายเสือยังพอมีความทรงจำอันแสนอบอุ่นที่ได้รับจากพ่อและแม่ไว้เก็บบ้าง แต่สำหรับลายหงส์ซึ่งเป็ลูกหลงในบรรดาพี่น้อง เกิดมาพี่ชายทั้งสองคนก็เริ่มจะแตกเนื้อหนุ่มกันแล้วและตอนที่พ่อแม่เสียชีวิตสาวน้อยก็เพิ่งจะได้หัดนั่งเท่านั้น
“มีคนเอาเืหัวมันออกบ้างก็ดีครับคุณย่า”
“ไม่งั้นคงไม่มีคำว่าสำนึก” มิหนำซ้ำยังถูกผู้เป็พี่ชายซ้ำอีกคน .
“คร้าบบบบบบบ กระผมผิดไปแล้วคร้าบบบบบ” โดนรุมด่าซะขนาดนี้คงต้องสำนึกแล้วล่ะ
“เห้อ! ”คุณย่าหอมถอนหายใจ.
“ย่าละเหนื่อยกับพวกแกสองคนพี่น้องจริงๆ” แต่ละคนต่างก็มีเื่ให้นางต้องนอนมือก่ายหน้าผากตลอด .
“แล้วหนูสารภีล่ะ” แล้วย่าหอมก็กลับไปโฟกัสที่หลานชายคนโตอีกครั้ง ในขณะที่ลายสิงห์คิดว่าความเ้าชู้ไปวันๆของน้องชายจะทำให้ตนรอดเสียอีก .
“แกกับหนูสารภีไปมาหาสู่กันก็นานแล้วนะ ย่าพอมีหวังได้เป็หลานสะใภ้มั้ย” และนั่นก็ทำให้ลายเสือที่หยิบน้ำขึ้นมาจิบเกือบจะสำลักเพราะพันเปอร์เซ็นต์ว่าลายสิงห์ไม่มีทางชอบผู้หญิงขี้วีนและเื่มากจนน่าปวดหัวอย่างสารภีเป็เมียแน่
“เป็อะไรของแกอีกตาเสือ” ผู้เป็ย่าเอ็ดเมื่อเห็นท่าทีกลั้นขำของหลานชายคนรอง
“ไม่มีอะไรครับคุณย่า ผมแค่ดื่มน้ำผิดจังหวะไปหน่อย” ลายเสือแก้ตัวไปขำๆ จนถูกค้อน
“ว่าไงตาสิงห์” แล้วนางก็หันมาคาดคั้นลายสิงห์อีกครั้ง จากที่เห็นสารภีเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียวกระมังที่ไปมาหาสู่กับหลานชายตนเองอยู่บ่อยครั้ง
“เราเป็แค่เพื่อนกันหรอกครับคุณย่า” แต่ก็ถูกหลานชายดับความหวังอีกครั้ง .
“แล้วชาตินี้ย่าจะได้รับขวัญหลานสะใภ้คนโตมั้ย”
นางพ่นลมหายใจออกมาเช่นเดียวกับลายสิงห์ที่แอบโล่งใจ ตอนแรกชายหนุ่มใแล้วว่าย่าจะจับให้ตนแต่งงานกับสารภีเสียแล้ว แต่ในระหว่างที่สามคนย่าหลานกำลังคุยกันอยู่นั้นก็มีเสียงรถของใครไม่ทราบขับมาจอดหน้าบ้าน แล้วสักพักสาวใช้ก็เดินกลับมารายงาน
“คุณสารภีแวะมาหาคุณสิงห์ค่ะ” สายใช้บอกตามด้วยร่างของสารภีที่เดินกรีดกรายเข้ามา
“สวัสดีค่ะคุณย่า” หล่อนพนมมือไหว้ย่าหอม
“สารภีซื้อทุเรียนมาฝากค่ะ จากชุมพรเลยนะคะ” หล่อนบอกท่านพร้อมกับส่งให้สาวใช้เอาไปจัดการ
“ขอบใจมากจ้ะ แต่วันหลังหนูไม่ต้องถืออะไรมาก็ได้” ย่าหอมบอกเด็กสาวรุ่นหลานอย่างเกรงใจ.
“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณพ่อเคยสอนสารภีว่าไปบ้านใครควรมีของฝากติดมือไปเยี่ยมด้วย” หล่อนบอกท่าน คุณย่าหอมจึงส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู
“ความจริงย่ากับตาสิงห์กำลังพูดถึงหนูอยู่พอดีเลยจ้ะ”
“จริงหรอคะคุณย่า!” สารภีถามและรีบหันไปมองลายสิงห์อย่างตื่นเต้น
“คุณย่าก็แค่ถามถึงเฉยๆ แล้วคุณก็มาพอดีน่ะ” ลายสิงห์บอกหล่อนไป .
“ว่าแต่คุณมีธุระอะไรรึเปล่า” ชายหนุ่มถามจนคนฟังอดรู้สึกห่างเหินไม่ได้
“พอดีสารภีขึ้นมาทำธุระแทนคุณพ่อน่ะค่ะ เลยถือโอกาสนี้แวะมาเยี่ยมคุณย่าด้วย” สารภีบอกแล้วหันมาพูดกับลายสิงห์ต่อ
“ได้ข่าวว่าคุณจะย้ายไปประจำที่โรงพยาบาลตัวเมืองชุมพรหรอคะ” หล่อนถามเขา
“ครับ เพิ่งทำเื่ไป น่าจะได้ไปอาทิตย์หน้า”
เนื่องจากเบื่อหน่ายกับความวุ่นวายในเมืองและเห็นว่าคนไข้ต่างจังหวัดที่ไม่ค่อยมีเงินจะขัดสนเื่การรักษากันเยอะ อีกอย่างโรงพยาบาลที่เขากำลังจะย้ายไปก็ขาดหมอเฉพาะที่ตัวเองทำอยู่พอดี ชายหนุ่มจึงตัดสินใจลาออกจากโรงพยาบาลเอกชนที่เงินเดือนสูงกว่าไปทำงานในโรงพยาบาลของรัฐแทน จิติญญาความเป็หมอของเขานั้นมีอยู่เต็มร้อยเกินกว่าที่ผู้เป็ย่าคัดค้านได้เพราะไม่อยากให้หลานไปอยู่ที่ไกลๆ
“ดีจังเลย ่นี้คุณพ่อของสารภีไม่ค่อยสบายอยู่”
“มีหมอเก่งๆ เอาใจใส่คนไข้อย่างสิงห์ไปอยู่ที่นั่น สารภีสบายใจขึ้นเยอะเลย”
“ว่าแค่คุณได้ดูที่อยู่ไว้ยังคะ”
“สารภีเป็เ้าถิ่น สารภีช่วยคุณหาได้นะคะ” หล่อนบอกเขาพร้อมกับเสนอตัวแนะนำให้
“ตาสิงห์เขาแอบไปซื้อบ้านไว้เรียบร้อยแล้วล่ะจ้ะหนูสารภี ตอนนี้ก็เหลือแค่เข้าไปอยู่แล้ว” ย่าหอมบอกหล่อน
“แหม แอบไปซื้อไว้ไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะสิงห์” สารภีหันไปแซวกริชอีกครั้ง
“ว่าแต่อยู่แถวไหนหรอ ใกล้บ้านสารภีรึเปล่า?”
“ก็อยู่แถวๆ โรงพยาบาลนั่นแหละ เดี๋ยวคุณก็ได้เห็น” ลายสิงห์บอกหล่อน
“ดีจัง สารภีจะได้มีเพื่อนบ้าง”
“เหมือนสมัยเรียนก็ย้ายมาทำงานกรุงเทพฯกันหมด สารภีอยู่แต่บ้านน่าเบื่อ” หล่อนบ่นอยู่พักใหญ่.
“คุณพ่อก็ไม่ยอมให้ออกไปทำงาน ท่านบอกว่าไม่อยากให้ลูกสาวไปเป็ลูกน้องคนอื่นน่ะค่ะ” หล่อนบ่นต่อเพราะที่บ้านธุรกิจบังกะโล เรือเช่าริมหาดอยู่
“ดีแล้วล่ะจ้ะ ช่วยกันบริหารกิจการของตัวเองดีกว่า”
“นี่ถ้าเป็ไปได้ย่าก็อยากให้ตาสิงห์ออกมาช่วยตาเสือบริหารบริษัทอยู่เหมือนกัน” ย่าหอมแสดงความคิดเห็น
“ไม่เห็นจะดีเลยค่ะคุณย่า แดดทะเลแรงจะตาย”
“ผิวสารภีดำหมดแล้วเนี่ย” สารภีบ่นอย่างเซ็งๆ
“ว่าแต่วันนี้คุณมีธุระที่ไหนมั้ยคะสิงห์” หล่อนถามเขา
“ตอนนี้ยังไม่มีนะ เว้นแต่จะมีเคสผ่าตัดด่วนที่ผมต้องไปทำเอง” ลายสิงห์บอก งานของเขาไม่มีเวลาแน่นอนหรอก นี่อย่างไรเล่าชายหนุ่มจึงไม่อยากให้ใครต้องมาทนอึดอัดน้อยใจเพราะตนไม่มีเวลาให้
“งั้นคุณช่วยไปเพื่อนสารภีช้อปปิ้งได้มั้ยคะ”
“เพื่อนๆ สารภีไม่มีใครว่างเลย” หล่อนทำทีเป็อ้อนเขา ซึ่งลายสิงห์ก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว
“ได้สิ” ชายหนุ่มจึงตอบตกลงหล่อนไป .
……………
ฝากเพื่อนๆ ช่วยกดถูกใจและติดตามนิยายใหม่เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาาา ????????
5K
