พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมคลั่ง

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: ดิฉัน…ขอถวายดวงใจสติปัญญาและชีวิตแด่ท่าน…โปรดทรงช่วยดิฉันเมื่อใกล้จะสิ้นใจ
เยซู มารีย์ โยเซฟ





ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์ในชุดแม่ชีกําลังนั่งสวดบทอธิษฐานอยู่ภายในโบสถ์เซนต์เซียโตส





*ประตูโบสถ์เปิดออก*




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: ?




เคนในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวเดินเข้ามาในโบสถ์




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: เธอนี้เอง…

เคน: . . .

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: ฉันรู้เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว….ฉันขอแสดงความเสียใจ..กับน้องสาวของเธอด้วย..




เคนยืนนิ่งเงียบไร้การโต้ตอบ




เคน: ทําไม…

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: ?

เคน:  ทําไมมันถึงต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย!?




เคนเดินเข้าไปใกล้นาง




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: คงเป็๲เพราะโชคชะตา-

เคน:  โชคชะตา…? โชคชะตา..บ้าบออะไรกัน!

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: . . .

เคน:  นางไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเรา  ไม่เคยทําอะไรผิดเลย  เพราะอะไรกัน!?

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: . . .

เคน:  ใช่สิ….พ่อคุณมีศัตรูตั้งมากมาย….ไม่แปลกใจเลยที่เ๱ื่๵๹มันจะเกิดขึ้นกับผม…!

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์:  ฉันรู้!   ดิฉันเอง…ก็ไม่ได้อยากให้เ๱ื่๵๹มันเกิดขึ้นเหมือนกัน

เคน: . . .




เคนพูดจบก่อนจะเดินออกจากไปจากโบสถ์




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: เธอจะไปไหน….?

เคน: . . .





ณ ห้องส่วนตัวของเชียนภายในโรมแรมของเขา





เชียน:  ยูนะ…คาซากิ  อายุ 14 ปี  น้องสาวแท้ๆของ เคน คาซากิ  





เชียนนั่งอยู่ในห้องของเขาโดยที่มีมือขวาของเขายืนเฝ้าอยู่





มือขวาของเชียน: คิดว่าไม่เกินไปหน่อยหรอครับ….? ถึงขนาดที่ต้องฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้น… 

เชียน:  ใครจะรู้… เห็นน่ารักขนาดนั้น…โตขึ้นมา…อาจจะร้ายกว่าพี่ของมันอีกก็ได้

มือขวาของเชียน:  ถึงอย่างนั้น…. เราก็น่าจะปล่อยให้เด็กคนนั้นมีชีวิตต่อไป

เชียน: ทําไม…? หรือว่าแกสงสาร?

มือขวาของเชียน:  !. . . ปล่าวครับ

เชียน: อย่าใจอ่อนไป!  วงการของพวกเรา…เวลาจะทําอะไรต้องห้ามลังเลเป็๲อันขาด
ถึงจะไว้ชีวิตเด็กคนนั้นแต่มันก็อาจจะส่งผลเสียตามมาในอนาคต

มือขวาของเชียน: . . .






ภายในห้องทํางานส่วนตัวของเคน ณ ตึกสํานักงาน Naoka สาขาอากิฮาบาระ  





*เสียงบรรจุ๠๱ะ๼ุ๲ใส่แม็กซีนและขึ้นลําปืนพก*




เคนกําลังนั่งบรรจุ๠๱ะ๼ุ๲ปืนพกสองกระบอก [Beretta 92FS,Beretta 92FS] ของเขาก่อนจะเก็บซ่อนไว้ในชุดสูท





*เปิดประตูเดินออกมาจากห้อง*





เคน: ?




ทันทีที่เดินออกมาจากห้อง ลูกน้องของเขาได้มายืนรออยู่หน้าห้องกันหลายคน



ลูกน้องของเคน #1: ให้พวกเราไปด้วยเถอะครับ! พวกเราเอง….ก็อยากจะแก้แค้นให้กับน้องสาวของคุณ!

ลูกน้องของเคน #3:  ใช่!  ไว้ใจพวกเราได้เลย! เราไม่ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตรอดแน่!

เคน: . . . . . .เ๱ื่๵๹นี้ไม่เกี่ยวกับพวกแก





เคนไม่สนใจความช่วยเหลือจากลูกน้องของเขาก่อนจะเดินจากไป





ลูกน้องของเคน #3: ค คุุณหนู!



เคน: ฉันจะฆ่าพวกมัน……ด้วยตัวของฉันเอง






                                         โรงแรมส่วนตัวของเชียน  เวลา 13:00




เคนได้เดินทางมาถึงก่อนจะเดินตรงไปด้านหน้าทางเข้าโรมแรม




ลูกน้องของเชียน: ?   ?   ?   ? 




เคน:   *หยิบปืนพกสองกระบอกออกมาจากชุดสูท*




ลูกน้องของเชียนทั้งหมด: !!?  !!!?  !!  !!?




ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!  



อ๊าาก!    อ๊าาก!   อ๊าาาก!   อ๊าาาก!



เคนใช้ปืนพกสองกระบอกของเขายิงจัดการลูกน้องของเชียนที่ยืนเฝ้าตรงทางเข้าก่อนจะรีบเดินเข้ามาด้านใน



 

ลูกน้องของเชียน #1: เสียงปืนดังมาจากข้างนอก!

ลูกน้องของเชียน #2: รอเหี้ยไรล่ะ!?  ไปเร็ว!

*เปิดประตู*

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!    ปัง!   ปัง!   ปัง!

อ๊าาก!   อ๊าก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาาก!  

เคนกระหนํ่ายิงพวกนั้นขณะที่กําลังวิ่งออกมาจากห้องทางด้านซ้าย

*แม็กซีนสองอันตกลงพื้น*

เคนเปลี่ยน๠๱ะ๼ุ๲ปืนพกเข้าไปทั้งสองกระบอกและเดินมุ่งหน้าต่อไป

*เสียงฝีเท้ากําลังวิ่งอยู่๪้า๲๤๲*

เคน: !?

*ปืนหลายสิบกระบอกเล็งมาที่เขา*

บนชั้น 2 ของตึก ลูกน้องเชียนหลายสิบคนเล็งปืนไรเฟิลจู่โจม [Type56] ใส่ เคน ลงมาชั้นล่าง

"ถึงคุณจะฆ่าพวกเราตายไปทั้งหมด แต่น้องสาวของคุณก็ไม่มีทางฟื้นกลับขึ้นมาหรอก"

เสียงบรรยายโดย เชียน เวย ดังมาจากลําโพงทั่วทั้งตึก

เคน: . . .

เต้ง! 



เต้ง!

ลูกน้องของเชียนที่อยู่ข้างบน: !?   !?   ?   !?   !?    !?   !?   !?   ?   !?   !?    !?   !?    !?    ?    

ตู้ม!!

อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!  

เคน: !!?

จู่ๆได้มี๹ะเ๢ิ๨ลูกหนึ่งโยนขึ้นมาชั้นบนทําให้พวกลูกน้องของเชียนโดนแรง๹ะเ๢ิ๨ตายไปทั้งหมด
และบ้างคนตกลงมาตายชั้นล่าง

*เสียงฝีเท้าเหยียบเศษกระจก*

เคน: !




เคนเล็งปืนพกไปที่เสียงนั้นที่กําลังเดินตรงมาหาเขา





ริว:  . . .




ก่อนที่จะเผยให้เห็นว่าคนที่กําลังเดินมาหาเขานั้นก็คือ ริว ในชุดสูทตัวเดิมของเขาสมัยที่ยังอยู่องค์กร Naoka



เคน: . . .

ริว:  . . .

*เสียงรถเก๋งหลายคันจอดอยู่ด้านนอก*


 

เคน: !?

ริว:  !?



 

ลูกน้องของเชียน:  รีบเข้าไปด้านใน  เร็ว!

กําลังเสริมของพวกไท่หลงได้มาถึงพร้อมกับอาวุธครบมือ เสียงฝีเท้าของพวกนั้นดังมาสองทิศทางทั้งด้านหน้าและด้านหลัง




เคน: !


ริว: ! 


 

ทั้งคู่ยืนหลังชนหลังกัน

ริว:  พวกมันมากันสองทาง

เคน:  !  

ริว:  อยากให้ช่วยไหม?

เคน: *เหลือบสายตามามอง*

เคนตัดสินใจยื่นปืนพก [Beretta 92FS] หนึ่งกระบอกให้กับริว

ริว:  *ยิ้ม*  ขอบใจ…

เคน: แกกับฉัน…ยังมีเ๹ื่๪๫ที่ต้องสะสางกันอีก อย่าเข้าใจอะไรผิด 

ริว:  ฮึ  เข้าใจล่ะ

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!  

อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!  

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!

อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!

ริวและเคนทั้งคู่ยืนยิงจัดการพวกนั้นทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

ปังๆๆ!    ปังๆ!

  
ริว:  !

เคน: !

ทั้งคู่๠๱ะโ๪๪หลบ๠๱ะ๼ุ๲ไปคนล่ะทางที่พวกนั้นยิงมาจาก๪้า๲๤๲

ปัง!     ปัง!    ปัง!    ปัง!    ปัง!

อ๊าาก!     อ๊าาก!  

ทั้งคู่เหงยหน้าขึ้นไปยิงจัดการพวกนั้น





ลูกน้องของเชียน:   ฆ่ามัน!  *พูดภาษากวางตุ้ง*



 

*เสียงฝีเท้าวิ่งกันมาสองทาง*

เคน: !

เคนได้ยินพวกนั้นและรีบม้วนตัวไปเก็บปืนไรเฟิลจู่โจม [Type56] จากศพที่ตายและกระหนํ่ายิงพวกนั้นที่วิ่งมาทางด้านหน้า

ปังๆๆ!   ปังๆๆ!   ปังๆๆ!

อ๊าาก!   อ๊าาก!    อ๊าาก!    อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   
 

ในจังหวะนั้นริวเก็บปืนพก [Type54] จากศพพวกนั้นและถือปืนเป็๲สองกระบอก [Beretta 92FS,Type54] ยิงจัดการพวกที่วิ่งมาทางด้านหลัง

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!    ปัง!

อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!

*เสียงฝีเท้าหลายสิบกว่าคนดังมาจากชั้นบน*

เคน:  ข้างบน!

ริว: !

ปังๆๆ!   ปังๆๆ!    ปัง!    ปัง!    ปัง!   ปัง!   ปัง

อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!   อ๊าาก!  

ทั้งคู่รีบมองขึ้นไปข้างบนและกระหนํ่ายิงพวกนั้นตายไปหลายคน

ภายในห้องส่วนตัวของ เชียน

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!  

"เสียงปืนกระหนํ่ายิงดังอยู่นอกห้อง"

เชียน: คงวุ่นวายกันหน้าดู

มือขวาของเขา: ครับ

เชียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในโต๊ะทํางานของเขาโดยมีมือขวาของเขายืนอยู่ข้างๆ

มือขวาของเขา: เอาไงต่อดีครับ...?

เชียน: . . .

มือขวาของเขา: . . .

เชียน: จัดการพวกมันซ่ะ    

ปัง!     ปัง!

ริว:  *เหนื่อย*

เคน:  *โยนปืนไรเฟิลจู่โจมทิ้ง*
 

ทั้งคู่ฆ่าพวกนั้นตายกันจนหมดสภาพรอบๆพวกเขาเต็มไปด้วยซากศพพวกไท่หลงหลายสิบกว่าคนนอนกองกับพื้นและปลอก๠๱ะ๼ุ๲อีกนับร้อย

*เสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันได*

ริว: !?

เคน: !?

ทั้งคู่หันไปมองชายคนนั้นที่กําลังเดินตรงมาที่พวกเขาก่อนที่ชายคนนั้นจะหยิบปืนพก [Springfield 1911]   
ออกมาลั่นไกใส่ทั้งคู่

ปัง!    ปัง!

ริว:  !

เคน:  !

ทั้งคู่ต่างม้วนตัวหลบลูกปืนไปคนล่ะทาง

ปัง!    ปัง!    ปัง!     ปัง!    ปัง!    *๠๱ะ๼ุ๲หมด*    

ริว:  !!

เคน: !!  

ทั้งคู่เข้าไปประชิดตัวและพยายามแย่งปืนพก

มือขวาของเชียน:  *๠๱ะโ๪๪เตะทั้งสอง*

 
เคน: !!
  

ริว: อ!!  

ตุ๊บ!

ริวและเคนโดยเล่นงานจนล้มลงไปกับพื้นก่อนที่ชายคนนั้นจะรีบเปลี่ยนแม็กปืนพกเข้าไปใหม่อย่างรวดเร็ว

มือขวาของเชียน:    *ขึ้นสไลด์ปืนพก*

ริว:  !!

ริวเข้าไปยื้อแย่งปืนชายคนนั้นกันไปกันมา

ริวและมือขวาของเชียน:  !!

ปัง!     ปัง!     ปัง!     ปัง!    

มือขวาของเชียน: *เตะเข้าหน้าท้อง*

ริว:  !!

ปัง!     ปัง!     ปัง!

ริวจับปืนพกชายคนนั้นลั่นไกจนหมดแม็ก

มือขวาของเชียน: *ถีบ*

ริว:  อ๊าก!

ริวโดนชายคนนั้นถีบกระเด้นออกมา

ริว: !

เคน: !

มือขวาของเชียน: !

ชายคนนั้นโยนปืนพกของเขาทิ้งก่อนที่ต่างฝ่ายจะรีบเข้าไปหยิบปืนพกที่มี๠๱ะ๼ุ๲เหลืออยู่บนพื้นจากศพที่ตาย

ริวและเคน:  *หยิบจับปืนพกพร้อมกัน*

ริวและเคนรีบเข้าไปหยิบปืนพก [Beretta 92FS] ได้ทันก่อนที่ทั้งคู่จะใช้ปืนพกที่อยู่ในมือลั่นไกพร้อมกันกระหนํ่ายิงชายคนนั้น

ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!    ปัง!   ปัง!   ปัง!

มือขวาของเชียน: !!

เขาถูกยิงไปหลายนัดก่อนจะล้มนอนกองกับพื้นตายไป

ริวและเคน:   *หอบเหนื่อย*

ริวปล่อยมือออกจากปืนพกที่เคนถืออยู่

เคน:   *ลุกขึ้น*

ริว: ?

เคนลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงขึ้นบันไดไปชั้นบน

เคน: . . .

เขาเดินมาตามทางเดินเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเชียน

เคน: *เปิดประตูเข้าไปในห้อง*

เคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมปืนพกหนึ่งกระบอกในมือเขา

เชียน:  ขอต้อนรับอีกครั้ง… คุณคาซากิ

เคน: . . .

เคนเดินตรงไปหน้าโต๊ะที่เชียนนั่งอยู่

เชียน: เกรงว่า…นี้จะเป็๲ครั้งสุดท้ายที่ผมได้คุยกับคุณ..

เคน:  *เล็งปืนพกใส่*

เชียน: ทําไมคุณไม่ลองฟังเ๱ื่๵๹สุดท้าย....ที่ผมอยากจะเล่าให้คุณฟังล่ะ?

เคน:  . . .   *ลดปืนลง*

เชียน: แต่เดิมที่แก๊งของผมมีเพื่อนร่วมสาบานค่อยช่วยสนับสนุนพวกเราอยู่เรื่อยมา…จนกระทั่งพวกที่มีอํานาจกว่า
ได้กดขี่พวกเรา…..หากไม่ทําตามก็จะถูกฆ่าปิดปาก…..พวกเราพยายามทุกวิถีทางที่จะหนีพ้นจากพวกมัน….แต่ก็ล้มเหลว
จนท้ายที่สุดก็ไม่มีทางเลือกอื่น…..นอกจากต้องทําตามพวกมัน…..พวกมันบังคับให้พวกเราทรยศกันเอง……
และยังบังคับให้ผมเป็๲คนลงมือฆ่าเพื่อนแท้ๆของผมเอง…….พวกเราเคยสัญญากันไว้หากเกิดเ๱ื่๵๹เลวร้ายขึ้นเมื่อไหร่…
พวกเราจะยอมล่ะทิ้งทุกอย่าง….และเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปพร้อมกัน…..แต่มันคงสายเกินไปแล้ว….
ตอนนี้เหลือแค่ผมตัวคนเดียว……เส้นทางชีวิตของผม...คงจบลงเพียงเท่านี้

เคน: . . .

เชียน: พวกเขากําลังรอผมอยู่......ช่วยปลดปล่อยผม....ออกจากความทุกข์ทรมาณนี้ที...

ปัง!

เชียน:  !!

เคนยิงเข้ากลางหน้าผาก เชียน เวย จนเขาตายไปในที่สุด

ไม่กี่นาทีต่อมา

ริว: . . .

ริวยืนมองดูศพมือขวาของเชียนนอนจมกองเ๣ื๵๪ในสภาพที่ตายตาไม่หลับ

ริว: ?

เคน: . . .

ริวหันไปมองเคนที่เดินลงมาจากบันไดชั้นล่างโดยที่เคนไม่สบตาเขาเลยก่อนเดินผ่านเขาไป

ริว:  เฮ้ย...
 

เคน: . . . ?
 

ริว: ขอบใจนะ
 

เคน: . . .

เคนไม่สนใจคําขอบคุณก่อนจะเดินออกจากโรงแรมปล่อยให้ริวอยู่ตามลําพัง