“หมอขี่จักรยานเป็มั้ยคะ”
ถามคนตัวสูงที่กำลังก้มๆเงยๆ อยู่หลังบ้าน
“เป็ครับ”
ตอบกลับคนตัวเล็ก
“พี่ขอยืมถังนี้ไปใส่น้ำมันนะครับ”
ชูถังเปล่าใบหนึ่งขึ้นมาขออนุญาตคนตัวเล็กกับสรรพนามแทนตัวเองที่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจมากขึ้นหลังมาค้างที่บ้านได้ 1 คืน
“ได้ค่ะ”
“ไปกัน”
.
.
แสงแดดอ่อนๆ กับสายลมเบาๆกำลังสาดส่องมายังหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังปั่นจักรยานไปซื้อน้ำมันเพื่อมาเติมให้รถของคุณผู้ชายที่ดับสนิทไปั้แ่เมื่อคืน
“หมอขี่จักรยานเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”
ร่างบางที่นั่งซ้อนท้ายเอ่ยชมผู้ชายข้างหน้า
“อยู่บ้านพี่ก็ขี่แบบนี้เหมือนกันครับ”
“ขี่ไปซื้อของในหมู่บ้าน”
“แต่คราวนี้พิเศษกว่า…”
“เพราะมีคนซ้อนท้ายมาด้วย”
หันหลังมามองพร้อมยิ้มอ่อนเบาๆ
“เป็ไงคะ”
“หนักเปล่า”
ยิ้มออกมาแล้วพูดต่อ
“อึหึ”
“ไม่หนักเลยครับ”
“ตัวแค่นี้เอง”
“เอ้อ…”
“แล้วเมื่อคืนทำไมลงมานอนที่โซฟาล่ะครับ”
นึกได้แล้วถามไป
“เอ้า! รู้ด้วยหรอ”
“หมอไม่ได้หลับหรอ”
“เออะ...ปะ ปะ เปล่าครับ”
ปฏิเสธตะกุกตะกักกลัวคนตัวเล็กจับได้ว่าแกล้งหลับ
“ก็ตื่นมาตี5 ครึ่ง”
“เห็นน้องนอนอยู่น่ะ”
“อ๋อ…”
“ก็หนูกลัวแบบเหตุการณ์เมื่อเช้าจะเกิดขึ้นน่ะแหละ”
“แบบใครลงมาเจอหมอแล้วเดี๋ยวใ”
“คิดว่าใครที่ไหนมานอนในบ้าน”
“เลยนอนข้างๆเลย”
“สรุปพ่อมาเห็นซะงั้น”
“ดีนะที่หนูตัดสินใจนอนตรงนั้นั้แ่แรก”
“เลยอธิบายเข้าใจง่ายหน่อย”
“แหะๆๆ”
“ ^_^ ”
“ ^-^ ”
“เอ้อะๆ…”
“เกาะแน่นๆนะครับ”
“ข้างหน้าเป็ลูกระนาด”
เสียงคนข้างหน้าเค้าสั่งมา
ฝ่ามือคนตัวเล็กจึงกำเสื้อคนตัวสูงข้างหน้าแน่นขึ้นแต่ในจังหวะที่เ้าสองล้อเคลื่อนผ่านลูกระนาดมันผิดองศานิดหน่อยเลยทำให้หน้าฉันแนบไปกับหลังกว้างของหมอ...ชั่ววินาทีแต่ทำให้ฟินได้
(หอมจังง)
( ^..^ )
กลิ่นตัวอ่อนๆ ปราศจากน้ำหอมของคนข้างหน้าอยากอยู่แบบนี้นานๆ อิอิ คนตัวเล็กคิด
ใช้เวลาไม่นานมากเพียง 2 ป้ายรถเมล์ คนทั้งคู่ก็มาถึงปั๊มน้ำมันและจัดการทำธุระจนเสร็จสิ้น
.
.
“เดี๋ยวหมอแวะตลาดข้างหน้าแป๊บนึงนะคะ”
“หนูขอซื้ออาหารก่อน”
บอกความ้าของตัวเองให้ผู้มีหน้าที่ขับได้รับรู้เมื่อถึงจุดหมายคนตัวเล็กก็ชวนชายร่างสูงไปเดินดูตลาดเช้า
“ไปค่ะหมอ…”
“ไปเดินดูกัน”
ว่าเสร็จแล้ว เดินนำลิ่วๆไป
“...”
“หมออยากกินอะไรคะ”
“โจ๊กมั้ยหรือไข่กระทะ”
ถามคนข้างๆที่เดินตามมาและดูจะตื่นตากับตลาดเช้าแสนจะธรรมดา
“เอ่ออ...”
“ไข่กระทะอร่อยนะหมอ”
“หนูกินทุกอาทิตย์เลย”
“เอามั้ย”
“เอ่อออ...”
“ครับ… ก็ได้ครับ”
เมื่อตกลงกันได้ คนตัวเล็กก็เดินตรงดิ่งไปยังร้านไข่กระทะที่เธอบอกว่าอร่อยนักอร่อยหนา
“ป้า… หนูเอาไข่กระทะ 5 ถาด”
“กลับบ้านค่ะ”
เอ่ยสั่งแม่ค้าร้านไข่กระทะเ้าประจำ
“ปกติ4”
“วันนี้ทำไมเพิ่มมา1 ละลูก”
“อร่อยจนต้องเบิ้ลเลยใช่มั้ยล่า”
ป้าเ้าของร้านสงสัยนิดหน่อยที่วันนี้ลูกค้าประจำสั่งไม่เหมือนเดิมเป็จังหวะเดียวกันกับที่คนตัวสูงเดินมายืนซ้อนทับข้างหลังฉันพร้อมเอ่ยถาม
“ร้านนี้หรอครับ”
“อ๋อออออ…”
“ก็ว่าแล้วทำไมวันนี้สั่งเพิ่ม”
“พาแฟนมาด้วยซินะ”
“แฟนหล่อจังเลยลูก”
“เดี๋ยวป้าทำให้สุดฝีมือเลยนะ”
“ให้เครื่องเยอะๆด้วย”
“พาแฟนมาบ่อยๆล่ะ”
“หนูจะได้เปลี่ยนมาสั่ง5 ถาดแทน”
“55555555555”
ป้าพูดไปเรื่อยๆๆ หัวเราะชอบใจอยู่คนเดียวฉันกับหมอได้แต่มองหน้ากันไปๆ มาๆ แล้วทำไมหน้าฉันมันร้อนๆ จังนะ นี่ฉันเขินหรอเนี่ย-///-
.
.
Part หมอจอม
นี่เป็ครั้งแรกเลยครับที่มีคนซ้อนจักรยานผมแถมยังน่ารักอีกด้วยโชคดีสุดๆ
ใช่ครับ ผมรับหน้าที่เป็คนขับส่วนเธอก็ซ้อน ผมรู้สึกว่าเส้นทางมันสั้นเกินไปหน่อยเรายังคุยอะไรกันได้ไม่เยอะเลย แต่มีจังหวะหนึ่งเธอเผลอกอดผมจากทางด้านหลังจังหวะที่ผมให้เธอเกาะผมแน่นๆ เพราะทางข้างหน้าเป็ลูกระนาดนั่นแหละครับตอนแรกเธอก็แค่กำเสื้อผมแน่นแค่นั้น แต่องศาของล้อจักรยานคงไม่ได้ทิศทางกับลูกระนาดมั้งครับหน้าจักรยานเลยแกว่ง เธอเลยเปลี่ยนจากกำเสื้อมากอดเอวผมแทน แล้วผมก็รู้สึกว่ามีอะไรนิ่มๆมาแนบตรงหลังกว้างของผมด้วยหรือจะเป็แก้มยุ้ยๆ ของเธอนะ อยากเห็นหน้าเธอตอนนั้นจังครับอิอิ
แล้วก็ตอนที่เธอไปสั่งไข่กระทะผมอยากจะขอบคุณป้าเ้าของร้านมากเลยที่พูดจาน่ารักทักว่าเราทั้งคู่เป็แฟนกันเธอน่ะหน้าแดงเลย ไม่รู้คนตัวเล็กจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเก็บอาการไม่เก่ง
หลังจากที่เราแวะตลาดเช้าเสร็จระหว่างทางกลับบ้านเธอเงียบตลอดทางเลยครับ ไม่รู้ว่าเขินหรือว่าอะไรแต่ผมชอบ่เวลานี้จัง ^^
.
.
“กลับมาแล้วค่า”
คนตัวเล็กะโเมื่อเดินเข้าบ้านไปพร้อมหอบหิ้วของกินพะลุงพะลังไปที่ห้องทานอาหารก็พบกับสมาชิกในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา
“อุ่ย!!”
คุณหมอที่เดินตามหลังมาติดๆในิดหน่อยที่เจอสมาชิกครอบครัวของคนตัวเล็กกำลังหันมามองที่ตัวเขาเป็สายตาเดียว
“เอ่อ...”
“นี่พ่อนี่แม่ นี่พี่ชาย”
แนะนำให้คนตัวสูงได้รู้จักแล้ววางข้าวของในมือไปด้วย
“ทุกคน...”
“นี่พี่จอม”
“เป็พี่ที่รู้จักน่ะ”
“เมื่อคืนมานอนที่บ้าน”
“รถเค้าน้ำมันหมด”
“กลับบ้านไม่ได้”
เหมือนฉายหนังซ้ำอีกรอบแบบตอนที่เจอพ่อเมื่อเช้ามืด
“สวัสดีครับ”
“ ^/\^ ”
คนตัวสูงกล่าวทักทายทุกคนและเหมือนบ้านไม่มีคนอยู่ไปประมาณ5 วินาที
“เอ้ามากินข้าวกันจ่ะ”
“มาๆๆ”
เป็แม่ที่ทำให้รู้ว่าบ้านยังมีคนอยู่
“มานั่งตรงนี้”
แม่พาคนตัวสูงไปนั่งที่โต๊ะ
“แคทเอาไข่กระทะมาเลย”
“เดี๋ยวหายร้อนหมดไม่อร่อย”
แม่ว่างั้น
“จ่ะๆๆ”
รับคำแม่รีบจัดแจงไข่กระทะให้สมาชิกแต่ละคน
.
.
ระหว่างมื้ออาหาร...
“พี่จอมอายุเท่าพี่เคนเลยนะ”
“เป็เพื่อนกัน”
เป็ฉันเองที่เริ่มบทสนทนาในวงเพื่อที่จะไม่ทำให้เวลาของอาหารมื้อเช้ามันเงียบเกินไปเหมือนกินข้าวอยู่ในห้องสมุด
“ครับ” ^^
“ครับ” ^^’
ต่างคนต่างครับ ฉันก็มองหน้าทั้งคู่ก็เคอะๆเขินๆ กันอยู่แหละ
“พอคุณใส่เสื้อผมแล้ว”
“เสื้อดูตัวเล็กไปเลยนะ”
พี่ชายว่าขึ้น เมื่อเสื้อของตัวเองไปอยู่บนร่างของคนตัวสูงจากที่เ้าตัวใส่แล้วดูพอดีๆออกจะหลวมด้วยซ้ำ แต่พอไปอยู่กับอีกคนกลายเป็ฟิตนิดหน่อยโดยเฉพาะตรงแขนทำให้เห็นกล้ามเบาๆ
“แล้วไงมาน้ำมันหมดเอาซะได้ละ”
พ่อถามขึ้นมา ในขณะที่คนตัวสูงกำลังจะตักหมูสับเข้าปากรีบวางช้อนแทบไม่ทัน
“อ่ะแค่กๆ”
“คะคะ ครับ คือว่า…”
“ขับเพลินจริงๆครับ”
“ลืมดูเลย” เกาหัวไป 2 3 ที
“โชคดีมาหมดแถวบ้านเราพอดี”
“ไม่งั้นได้นอนกลางถนนแล้ว”
ฉันว่าต่อเพื่อไม่ให้บทสนทนาตาย
“อื้ม...”
“พ่อก็เคย...”
“สมัยก่อนทำงานต่างจังหวัด”
“ไปพบลูกค้าเพลิน”
“ลืมดูน้ำมัน”
“หมดมันกลางทุ่งนา”
“ได้นอนเป็เพื่อนควายเลยคืนนั้น”
“55555555555”
แล้วหัวเราะร่วนหมอชำเลืองมองหน้าฉันคงแปลกใจพ่อเวอร์ชั่นนี้ต่างจากเวอร์ชั่นเมื่อเช้ามืด ฉันแอบตบไหล่หมอเบาๆแล้วพยักหน้าให้เชิงบอกเป็นัยๆ ว่า พ่อหนูเป็งี้แหละ สบายๆ 5555
.
.
“ไว้มาเที่ยวบ้านบ่อยๆนะจ๊ะ”
เป็แม่พูดจบบทสนทนาของมื้อเช้าก่อนทุกคนจะแยกย้าย
“ครับผม”
“ขอบคุณสำหรับที่พักและอาหารเช้าครับ”
หมอตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ไหนรถอยู่ไหนล่ะ”
“เดี๋ยวพ่อไปช่วยดู”
เป็พ่อที่อาสาจะไปช่วยดูรถก็คนมันเคยมีประสบการณ์เหมือนกันอ่ะเน้อะ
“อ๋อครับ...”
“อยู่เลยบ้านไปนิดเดียวครับ”
ว่าเสร็จก็พากันเดินออกไป
“เอ้อ…”
“เดี๋ยวผมซักเสื้อแล้วฝากน้องแคทเอามาคืนคุณนะ”
หันกลับไปบอกคนวัยเดียวกันที่กำลังให้อาหารข้าวโพดอยู่
“ได้ครับ”
“ว่างๆก็มาเล่นเกมส์เตะบอลกับผมสักตานะ”
ยักคิ้วให้กันตามประสาผู้ชายพี่ฉันได้หมอเป็เพื่อนแล้วหนึ่ง
.
.
“ติดมั้ย”
พ่อฉันถาม เป็พ่อและฉันที่ยืนอยู่ข้างรถเบนซ์ที่ภายในคนตัวสูงกำลังกดปุ่มสตาร์ทรถ...
“…”
“…”
ชรึ้งง...
“ติดแล้วครับ”
คนตัวสูงหันมาบอกท่าทางดีใจ
“เออๆดีๆ”
“ได้กลับบ้านกลับช่องซะทีนะพ่อคุณ” พ่อว่า
“ขอบคุณนะครับคุณพ่อ”
“ผมกลับก่อน”
หมอลาอีกครั้ง
“บ๊ายบายครับ”
“เดี๋ยวพี่แชทหา”
“ (: ”
หันมาลาคนตัวเล็ก
“บ๊ายบายค่ะหมอ”
“ :) ”
โบกมือลาพร้อมรอยยิ้ม
.
.
หลังจากที่รถเคลื่อนหายไปจนลับตา
“หมอ?!”
“เมื่อกี้หนูเรียกจอมว่าหมอหรอลูก”
พ่อสงสัยถามลูกสาว
“อ่ะ… อ๋อๆ…”
“ใช่จ่ะ”
“พี่จอมเค้าเป็หมอน่ะพ่อ”
“ไปเจอกันที่งานแต่งแพม”
เล่าสตอรี่ของฉันกับหมอให้พ่อฟังพอสังเขป
“อื้มม...”
“ค่อยๆดูกันไปนะ”
พ่อพูดพลางส่งมือมาลูบหัวลูกสาวเบาๆแล้วส่งยิ้มมาให้ คนมากประสบการณ์มองออก
“ห้ะ!!…”
“ดู… ดูอะไรอ่ะพ่อ”
คนตัวเล็กเฉไฉพูดตะกุกตะกักติดเขินๆพ่อได้แต่ส่งยิ้มตอบไปแค่นั้น ก่อนที่จะเดินกลับเข้าบ้านไป
“อะไรของพ่อเนี่ยอึหึ...”
คนตัวเล็กยกยิ้มพึมพำ
17K
