บทที่ 25
เมืองหมอกคราม
หลังจากที่เดินทางมาประมาณสองวันออกจากเมืองหลวงมุ่งลงอย่างต่อเนื่องเพื่อที่จะไปถึงเมืองชายแดนให้เร็วที่สุด
ในตอนนี้หวงิได้มาหยุดพักที่เมืองหมอกคราม
ณ เมืองหมอกคราม
เมืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณทางแถบลงมาจากทางใต้ของเมืองหลวงความกว้างขวางและขนาดของเมืองแห่งนี้ถือได้ว่าเป็เมืองขนาดใหญ่เลยทีเดียว
ประชากรภายในเมืองมีมากมายหลายหมื่นคนรวมทั้งผู้เล่นและก็พวกตัวละครภายในเกมที่ถูกสร้างขึ้นมาจากระบบ
หวงิเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้กำแพงเมืองสูงใหญ่หลายสิบเมตรตั้งหน้ารถอยู่บริเวณ
บรรยากาศบริเวณรอบๆตัวเมืองเต็มไปด้วยป่าไม้มากมายบรรยากาศภายในเมืองแห่งนี้ใน่ยามเช้าจะมีอุณหภูมิที่ลดลง
มันจะมีหมอกปกคลุมหนาเป็พิเศษแถมยังเป็หมอกที่งดงามถือได้ว่าเป็หนึ่งในเมืองที่มีความงดงามเลยทีเดียว
แถมยังเป็สถานที่ที่พวกผู้เล่นชอบมาถ่ายรูปกันเพื่ออัพลงเว็บบอร์ดของเกม
หวงิถึงสถานที่แห่งนี้รถม้าที่เคลื่อนที่อยู่บริเวณด้านหน้าเมืองค่อยๆช้าลง
โดยในการเคลื่อนที่เข้าไปบริเวณภายในเมืองจำเป็จะต้องผ่านด่านตรวจตราคนเข้าในขณะที่รถม้าเคลื่อนไหวช้าลงหวงิที่นั่งอยู่ภายในรถม้าเลิกม่านของรถม้าขึ้นใช้ดวงตามองตรงออกไปด้านนอก
เมื่อดวงตามองตรงออกไปด้านนอกก็พบเห็นว่าเมืองที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองยังคงเป็เหมือนเดิม
หวงิยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเขากล่าวกับตนเองภายในใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง“ เมืองแห่งนี้ยังคงเป็เหมือนเดิม ”
เขามองเห็นว่าเมืองที่อยู่บริเวณด้านหน้ายังคงเป็เหมือนเดิมหลังจากที่เดินทางมาครั้งล่าสุด
แน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้ถ้าในฐานะหวงิเดินทางมาเป็ครั้งแรกแต่ว่าทางด้านของตัวละครเสี่ยวิของเขาเคยเดินทางมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ใน่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเดินทางอย่างต่อเนื่องมาจนถึงบริเวณนี้
พบเจอผู้เล่นมากมายแล้วก็พบเจอพวกตัวละครภายในเกมบรรยากาศทุกอย่างยังคงเป็เหมือนเดิมเหมือนเกมที่เขานั้นเคยเล่น
บรรยากาศทุกอย่างยังคงเป็เหมือนเดิมที่น่าตกตะลึงที่เขาไม่อยากจะเชื่อก็คือมีพวกเพลย์เยอร์อยู่
แม้ว่าบรรยากาศจะแตกต่างออกไปสักหน่อยแต่มันก็คงเป็เหมือนเดิม
หวงิตอนแรกเขาเป็ผู้เล่นที่เข้ามาเล่นภายในเกมแห่งนี้แน่นอนว่าความรู้สึกมันก็จะเป็อีกแบบ
แต่ในตอนนี้มันแตกต่างออกไปการที่เขาจำเป็จะต้องมาแสดงเป็ตัวละครภายในเกมโดยที่ไม่ให้พวกเพลย์เยอร์บริเวณรอบๆร่างกาย
แต่ความรู้สึกของเขามันก็แตกต่างไปอีกแบบนึงตอนนี้เขาเองรู้สึกว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันเปรียบเสมือนกับโลกของเขาไป
อันที่จริงแล้วเขาเองก็คิดเอาไว้ั้แ่เมื่อก่อนแล้วว่าถ้าวันหนึ่งเกมที่เขาเล่นอยู่เป็โรคขึ้นมาจริงๆมันคงจะดี
ในตอนนี้ตัวของเขาเองก็แสดงท่าทางเป็ตัวละครไม่สิเรียกว่าแสดงท่าทางเป็คนคนนึงภายในเกมแห่งนี้
พวกผู้เล่นที่อยู่บริเวณรอบๆเขายังไม่มีโอกาสเข้าไปสนทนากับพวกเขาแต่ว่าดูเหมือนว่าพวกเพลย์เยอร์พวกนั้นจะไม่ได้สงสัยอะไรเลย
เขาเองก็เพียงแค่แสดงท่าทางปกติทั่วไป หวงิตอนนี้เขากำลังจะเดินทางเข้าไปภายในเมือง
เขาค่อยๆเดินทางเข้าไปภายในเมืองหมอกครามรถม้าเคลื่อนที่เข้าไปภายในตัวเมืองผู้คนมากมายอยู่ภายในเมืองเป็จำนวนมาก
ผู้คนมากมายเดินปะปนอยู่บนถนนคนจำนวนมากพวกนี้มีทั้งพวกผู้เล่นและก็พวกตัวละครจากระบบที่ถูกสร้างขึ้นมา
ไม่สามารถแยกแยะได้เลยด้วยซ้ำว่าคนไหนเป็ผู้เล่นหรือว่าคนในเป็ตัวละครจากระบบถ้ามองจากสายตาธรรมดาทั่วไป
แต่ว่าสำหรับตัวของหวงิเขาสามารถแยกแยะออกสามารถมองเห็นได้ในทันทีเลยว่าคนๆนั้นเป็ผู้เล่น
[ ชื่อ ???(ผู้เล่น) LV 80]
สำหรับพวกผู้เล่นหรือว่าพวกเพลย์เยอร์มันจะมีแสดงแจ้งเตือนแบบนี้ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเป็ผู้เล่น
หวงิใช้ดวงตาของตนเองมองไปบริเวณรอบๆบนถนนแห่งนี้มีทั้งพวกผู้เล่นและก็พวกตัวละครจากระบบ
เขาเดินทางเข้ามาภายในเมืองในวันนี้ตั้งใจจะมักพักผ่อนที่เมืองแห่งนี้ก่อนที่จะเดินทางการเดินทางไปถึงเมืองชายแดนทางทิศใต้กำหนดเวลาเดินทางประมาณเจ็ดวัน
ในตอนนี้พวกเขาเดินทางมาสองวันแล้วอีกเพียงแค่ห้าวันก็จะถึงเป้าหมายเพราะแบบนั้นตอนนี้จึงมาหยุดพักที่เมืองแห่งนี้ก่อนหนึ่งวัน
หวงิตั้งใจจะมาดูที่เมืองแห่งนี้ด้วยว่าเป็อย่างไรรถม้าวิ่งมาจอดตรงบริเวณโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่เป็โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ใจกลางเมือง
สถานที่แห่งนี้เป็โรงเตี๊ยมที่หรูหราที่สุดหวงิมีเงินมากมายเพราะแบบนั้นการที่จะพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้มันเองก็ไม่ใช่เื่แปลก
ผู้ติดตามได้ไปทำการจัดการเกี่ยวกับเื่พวกห้องพักให้โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีทั้งพวกตัวละครจากภายในเกมหรือว่าพวกผู้เล่นมากมายที่เข้ามาพัก
พวกตัวละครจากผู้เล่นเองก็จำเป็จะต้องใช้พวกโรงเตี๊ยมเช่นเดียวกัน
โดยสำหรับพวกผู้เล่นแล้วโรงเตี๊ยมเป็สิ่งสำคัญที่จะทำให้ฟื้นฟูความเหนื่อยล้าของตัวละครเพราะแบบนั้นพวกตัวละครต่างๆก็ต้องเข้ามาพักอาศัย
แถมโรงเตี๊ยมยังมีระบบในการเก็บของที่เรียกว่าคลังเก็บของด้วยเพราะแบบนั้นพวกผู้เล่นเองก็จำเป็จะต้องเช้าลงเตียงในแต่ละเมืองท่าตนเองนั้นไม่มีที่อยู่อาศัยอย่างเช่นพวกสำนักหรือว่าบ้านของตนเอง
ระบบภายในเกมแห่งนี้สมจริงเป็อย่างมากอย่างเช่นพวกที่ดินหรือว่าพวกพวกเองก็มีเช่นเดียวกัน
คลังเก็บของจากระบบที่ถูกให้มามันเองก็มีขีดจำกัดในการใช้งาน
ถึงแม้ว่ามันจะเป็ช่องเก็บของที่สามารถใช้งานได้แต่ในขณะเดียวกันถ้าไม่มีแหวนที่สวมใส่อยู่ที่นิ้วก็ไม่สามารถเปิดใช้งานได้
เพราะแบบนั้นนี่คือขอบเขตของการใช้งานช่องเก็บของหรือว่าช่องมิติ
ช่องมิติสามารถเปิดใช้งานได้ก็ต่อเมื่อมีแหวนสวมใส่อยู่ที่นิ้วและในขณะเดียวกันขอบเขตในการใช้งานของมันเองก็มีข้อจำกัดอีกมากมาย
เพราะแบบนั้นมันเลยมีสิ่งที่เรียกว่าคลังเก็บของที่สามารถเปิดใช้งานได้ในขณะที่เข้าพักโรงเตี๊ยมหรือว่าภายในบ้านเท่านั้น
หวงิเข้าพักห้องที่ดีที่สุดของภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่เป็ห้องกว้างขวางมีของมากมายที่เตรียมเอาไว้
โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดอยู่บริเวณ้าสุดแถมยังมีวิวที่ดีเป็อย่างมาก
หน้าต่างภายในห้องถูกเปิดออกหวงิเดินมุ่งตรงมาบริเวณหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้เข้ามายืนอยู่บริเวณตรงหน้าต่างและมองตรงลงไปด้านล่าง
โรงเตี๊ยมแห่งนี้สูงประมาณห้าชั้นมองตรงลงไปด้านล่างพบเห็นกับถนนขนาดใหญ่ที่อยู่หน้าโรงเตี๊ยม
หวงิยืนกอดอกและจ้องมองลงไปด้านล่างดวงตามองไปที่ถนนพบเห็นบางอย่าง
คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันในตอนนี้พบเห็นคนผู้หนึ่งเดินอยู่บนถนนบริเวณด้านล่าง“ นั่นมัน… ”
หวงินึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้เขามองเห็นคนบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดี
ผู้ที่เดินอยู่บริเวณถนนด้านล่างเป็ชายร่างกายกำยำมีรูปร่างสูงใหญ่ผิวสีเข้ม่วัยกลางคนสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาธรรมดามีคิ้วและมีริมฝีปากหนา
“ อย่าบอกนะว่าเสี่ยวหวงงั้นเหรอ? ”
หวงิพบเจอสหายของตนเองบริเวณด้านล่าง
จบบท
343
