โม่อวี้เฉินไม่ได้โกรธเขาเพียงแต่หรี่ตาลงมองกู้ชิงเฉิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าใบหน้าของนางยังคงฉายแววขุ่นมัว “เื่ราวเมื่อครานั้นข้าจะสืบให้กระจ่างด้วยตนเอง”
เขารู้ว่าเื่ราวไม่ได้เรียบง่ายดังที่ตาเห็นแต่ตอนนั้นเขาเองก็ไม่ได้ทุ่มเทพลังทั้งหมดในการสืบสาว เพราะไม่ได้ใส่ใจนักทว่าเขาก็ได้สืบสวนไปบ้างแล้ว และยังจัดสร้างหลุมศพเทียมให้นางด้วย
กู้ชิงเฉิงไม่ได้ตอบสิ่งใดหัวใจของนางสับสนวุ่นวายยิ่งนัก ยามนี้เนื้อเื่ในนิยายได้แปรเปลี่ยนไปหลายส่วนทำให้นางไม่อาจคาดเดาได้
เมื่อกล่าวจบโม่อวี้เฉินก็หันหลังเดินจากไป
กู้ชิงเฉิงถอนหายใจยาวในที่สุดโม่อวี้เฉินก็ไปเสียที นางอาจยอมพึ่งพาผู้มีอำนาจเพียงแต่การกลับไปอยู่ข้างกายโม่อวี้เฉินนั้น นางไม่ปรารถนาเลยแม้แต่น้อยยามนี้นางใช้ชีวิตอย่างราบรื่นและสุขสบายยิ่งกว่าสิ่งใดอีกทั้งนางยังไม่อาจตัดใจจากอันหยวนถังได้!
เมื่อมองขนมเลิศรสหลากหลายชนิดบนโต๊ะกู้ชิงเฉิงก็ผ่อนคลายอารมณ์ลง จัดเก็บสิ่งของด้วยตนเองแล้วเรียกอันอี้ฝาน“เตรียมตัวเถอะ ข้าจะไปสวนหรูอี้”
“ท่านอาจารย์ องค์รัชทายาท…” อันอี้ฝานไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกู้ชิงเฉิงมักจะอยู่ประจำที่อันหยวนถังเพียงไม่กี่วันก่อนและหลังวันออกตรวจประจำเดือนส่วนวันอื่นๆ ก็ไม่อาจพบเห็นนางได้เลยราวกับเทพัที่ปรากฏกายและเร้นกายหายลับไป
“องค์รัชทายาทจะจากไปในวันพรุ่งนี้ เื่การสร้างอันหยวนถังใหม่ข้าจะมอบหมายให้เ้าเป็ผู้ดูแล คุณหนูกู้ได้จ่ายเงินชดใช้มาแล้วเ้าจงนำไปใช้เถิด ส่วนที่เหลือ ก็แบ่งปันกันไปเสียถือเสียว่าเป็ค่ารักษาพยาบาลและค่าเสียหายทางจิตใจ” กู้ชิงเฉิงกล่าวพลางเก็บข้าวของ
“ข้าจะให้หูเอ้อร์กลับมาในยามนี้กู้ตงหลิงคงไม่กล้าก่อเื่วุ่นวายอะไรอีก”
หากมีหูเอ้อร์และจินซานอยู่ด้วยคนทั่วไปก็คงไม่กล้ามาหาเื่ และยังมีองครักษ์เงาที่โม่อวี้เฉินทิ้งไว้ดังนั้นอันหยวนถังจึงปลอดภัยอย่างแน่นอน
อันอี้ฝานรับคำเขาเคยชินกับการกระทำของอาจารย์เช่นนี้มานานแล้ว
“องค์รัชทายาท ท่านหมอกู้เพิ่งจากไปพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเจ๋อรีบกลับมาถึงในยามค่ำคืนเมื่อเห็นว่านายท่านยังไม่เข้านอน เขาจึงถือโอกาสเข้ามารายงาน “พิษเหมันต์ของท่านคงได้รับการรักษาจนหายดีแล้วกระมัง” ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ในวันพรุ่งนี้เ้าทั้งสองคนจงคุมตัวคุณหนูกู้กลับเมืองหลวงเสีย” โม่อวี้เฉินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วทะยานออกจากห้องไป
เสียงยังไม่ทันไรร่างคนก็อันตรธานไปแล้ว เฟิงฮ่วนและเฟิงเจ๋อรีบตามออกไป แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆ
“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เฟิงเจ๋ออดไม่ได้ที่จะสงสัย“เหตุใดนายท่านจึงจากไปอย่างกะทันหันเช่นนี้!”
“ข้าก็ไม่รู้” เฟิงฮ่วนยักไหล่ “วันนี้นายท่านดูแปลกไป” หลังจากนั้นเฟิงฮ่วนจึงเล่าเื่ราวทั้งหมดให้เฟิงเจ๋อฟังคร่าวๆ
“ถอดผ้าคลุมหน้า…” เฟิงเจ๋อประหลาดใจ “นายท่านไม่ใช่คนเช่นนั้น เหตุใดเขาถึง…”
หรือว่าเขาสนใจท่านหมอกู้ผู้นั้นแล้ว?ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก! นายท่านมีเวลาที่จะสนใจเื่อื่นงั้นรึ...ดูท่าท่านหมอกู้นี้จะมีเสน่ห์ไม่น้อยเลยทีเดียว
“แต่ข้าสืบรู้มาเื่หนึ่ง” เฟิงเจ๋อหรี่ตาลง“ใบหน้าของคุณหนูใหญ่สกุลกู้น่าจะเป็ฝีมือของเด็กน้อยแห่งอันหยวนถังผู้นั้น”
“เด็กน้อยคนหนึ่งจะทำได้อย่างไรกัน” เฟิงฮ่วนโบกมือ
“เด็กน้อยผู้นั้นคือคุณชายแห่งสวนหรูอี้” เฟิงเจ๋อสีหน้าจริงจังขึ้น“สวนหรูอี้เชี่ยวชาญด้านพิษใบหน้าของคุณหนูใหญ่สกุลกู้เห็นได้ชัดว่าถูกพิษ”
เฟิงฮ่วนพลันรู้สึกหนาวสะท้านเด็กเล็กเพียงนั้นกลับมีจิตใจอำมหิตและมีแผนการแยบยลถึงเพียงนี้หากเขาเติบใหญ่ขึ้น…
แค่คิดแล้วก็รู้สึกว่าน่ากลัวยิ่งกว่านายท่านของพวกเขาเสียอีก
โม่อวี้เฉินไล่ตามกู้ชิงเฉิงออกนอกเมืองไปตลอดทางเมื่อมองจากทิศทางแล้ว นางกำลังมุ่งหน้าสู่สวนหรูอี้สิ่งนี้ทำให้เขาสนใจในตัวกู้ชิงเฉิงมากขึ้นเรื่อยๆ
ห้าปีที่ไม่ได้พบกันนางไม่ได้ติดตามเขาดังเช่นแต่ก่อน และไม่ได้ใส่ใจเขาเหมือนเมื่อห้าปีก่อนนางกลับหลบเลี่ยงเขา นี่ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนนิสัยไปแล้วหรอกหรือ
แน่นอนว่าในห้าปีนางเปลี่ยนจากเด็กสาวเอาแต่ใจและดื้อรั้น กลายเป็ท่านหมอกู้ผู้เลื่องชื่อสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจยิ่งนัก
วิชาแพทย์ของนางช่างสูงส่งถึงเพียงนี้ทำให้เขาต้องมองนางใหม่แล้ว
“ชิงเฉิง ตลอดหลายปีมานี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่” โม่อวี้เฉินซ่อนตัวอยู่ในเงามืดพลางพึมพำกับตนเอง
หากนางยังเป็กู้ชิงเฉิงที่เอาแต่ตอแยและใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้อยู่เคียงข้างเขาเขาก็คงไม่ยอมแม้แต่จำพูดคุยกับนาง ทว่ายามนี้นางเป็เช่นนี้ทำให้เขาอยากเข้าใจว่าเมื่อห้าปีก่อน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ยามนั้นกู้ชิงเฉิงที่กำลังขี่ม้าอยู่เบื้องหน้าก็พลันหันกลับมาเหลือบมองทางที่โม่อวี้เฉินซ่อนตัวอยู่แวบหนึ่ง
โม่อวี้เฉินพลันััได้ถึงหินก้อนหนึ่งพุ่งเข้าใส่ไร้ซึ่งลางบอกเหตุ และแม้แต่ห้วงอากาศก็ไม่ปรากฏคลื่นกระเพื่อม
เขายื่นมือออกไปจับก้อนหินนั้นไว้แล้วขว้างทิ้งไปด้านข้าง พลังอันมหาศาลผลักให้หินก้อนนั้นฝังแน่นในเนื้อต้นไม้ทว่าโม่อวี้เฉินไม่อาจส่งเสียงใดออกมาได้เลย แม้แต่ลมหายใจของตนเองก็ตาม
ในใจเขาสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นความสามารถของนางและทุกครั้งล้วนทำให้เขาต้องประหลาดใจ
เมื่อก่อนตอนที่เขาไม่รู้ว่านางคือกู้ชิงเฉิงแม้จะรู้สึกใเพียงใด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักได้แต่เพียงคิดว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมดา แต่ในยามนี้เขากลับไม่อยากจะเชื่อสายตากู้ชิงเฉิงเมื่อห้าปีก่อนเป็เช่นไร เขาย่อมรู้ดีที่สุด
เหตุใดในเวลาเพียงห้าปีนางจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้? ส่วนตัวเขานั้นเพื่อที่จะได้มาซึ่งวรยุทธ์นี้ ล้วนต้องเผชิญกับความยากลำบากมาั้แ่เยาว์วัย
กู้ชิงเฉิงเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากนั้นจึงละสายตากลับ และเดินหน้าต่อไปในครานี้โม่อวี้เฉินไม่กล้าติดตามใกล้ชิดนัก เขารักษาระยะห่างออกไปมากทีเดียวเขาไม่เคยประมือกับกู้ชิงเฉิงโดยตรง จึงไม่ทราบขีดความสามารถที่แท้จริงของนางแต่ในยามนี้เขาไม่้าเผยตัวตน
ที่จริงแล้วสวนหรูอี้ไม่ได้ห่างไกลจากอันหยวนถังใช้เวลาเดินทางเพียงหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้วทว่ากู้ชิงเฉิงกลับรู้สึกว่ามีผู้ติดตามนางจากด้านหลังนางจึงจงใจอ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่ง จนกระทั่งฟ้าสางจึงได้มาถึงสวนหรูอี้
หยวนจิ่วพากู้จิ่งเซวียนมาคอยอยู่ที่หน้าประตูสวนหรูอี้แล้ว“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงเพิ่งมาถึง ม้าตัวนี้ช่างอ่อนกำลังนัก!”
กู้จิ่งเซวียนโผเข้ากอดกู้ชิงเฉิงศีรษะเล็กๆ ซบเข้ากับอ้อมอกของนาง “ท่านไม่ได้บอกว่าจะออกเดินทางเมื่อคืนนี้หรอกหรือท่านทำให้ข้าคิดว่าท่านไปเจอชายรูปงามจึงทอดทิ้งข้าไปเสียแล้ว”
“เด็กคนนี้ ช่างดื้อรั้นขึ้นทุกวัน” ในตอนแรกกู้ชิงเฉิงกำลังกอดกู้จิ่งเซวียนอยู่หลังจากนั้นนางจึงลุกขึ้นยืน กู้จิ่งเซวียนจึงอาศัยจังหวะนั้นกอดเรียวขาของนางไว้พร้อมรอยยิ้มร่าเริง
“ท่านแม่ วันนั้นท่านได้ท้าทายองค์รัชทายาทหรือไม่?” เขายังคงจดจำเื่นี้ได้เป็อย่างดี
“แน่นอนว่า…” กู้ชิงเฉิงดึงกู้จิ่งเซวียนออกจากเรียวขาของตนแล้วผลักเด็กน้อยไปด้านข้าง “ยังไม่ได้ต่อสู้เลย”
“เป็ไปได้อย่างไร!” กู้จิ่งเซวียนรู้สึกไม่เชื่อ“ท่านแม่ ท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้องค์รัชทายาทยังจะเก่งกว่าท่านอีกหรือขอรับ” บนใบหน้าของเขาปรากฏแววชื่นชมอย่างเห็นได้ชัดทั้งยังพึมพำกับตัวเองว่า “แล้วหากท่านสู้เขาไม่ได้จะฉุดเขากลับมาได้อย่างไร?”
ในสายตาของเขาองค์รัชทายาทรูปงาม มีฐานะสูงส่ง และมีอำนาจมากหากจะให้มาเป็ท่านพ่อของเขาก็พอได้ ถึงแม้หน้าตาดีจะเอามาแทนข้าวไม่ได้ก็ตาม!แต่ในเมื่อเขาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ จะให้มีท่านพ่อขี้ริ้วขี้เหร่ได้อย่างไร
“นายน้อย!” หยวนจิ่วคุ้นเคยกับการดื้อรั้นของเ้านายตัวน้อยมานานแล้วแต่คำพูดที่เด็กน้อยเอ่ยออกมา ทำให้ใบหน้าของเขามืดครึ้มลง
ในยามนี้เ้านายตัวน้อยมุ่งมั่นที่จะหาท่านพ่อรูปงามทว่าการจะไปหมายตาองค์รัชทายาทนั้นดูเหมือนจะห่างไกลความเป็จริงไปสักหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้นในความคิดของหยวนจิ่ว นายหญิงของเขาช่างดีเลิศองค์รัชทายาทไม่คู่ควรกับนางเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขากู้ชิงเฉิงนั้นยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบจนแทบจะหาข้อบกพร่องไม่ได้นางเป็ดั่งที่ปรารถนาของผู้คนทั่วหล้า ทว่ากลับไม่อาจเอื้อมถึง
“่หลายวันมานี้เป็อย่างไรบ้าง?” กู้ชิงเฉิงไม่อยากจะโต้ตอบกู้จิ่งเซวียนนางอุ้มเ้าซาลาเปาน้อยที่กลับมาเกาะขาอีกครั้งขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนแทนแล้วเดินเคียงข้างหยวนจิ่วไปยังประตููเา นางมาที่นี่ก็เพื่อหลบหลีกความวุ่นวายนางไม่เคยคิดเลยว่าตัวตนของนางจะถูกเปิดเผยเช่นนี้
จิตใจของนางวุ่นวายนักเ้าของร่างเดิมให้ความสำคัญต่อโม่อวี้เฉินถึงเพียงนี้ ช่างน่าเสียดายพระเอกนั้นไม่เคยเป็ของใคร นอกจากนางเอกเพียงผู้เดียว
“ดีขึ้นแล้วขอรับ ‘หงเหยียนซา’ ก็ประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ”หยวนจิ่วส่ายหน้าอย่างจนใจ
“นายหญิง ท่านบอกว่ามีคนจะมาแย่งชิงคุณชาย? ผู้ใดกันที่กล้าหาญถึงเพียงนี้!”หลังจากที่เขาได้รับจดหมายเขาก็ได้จัดเตรียมสวนหรูอี้ไว้เป็อย่างดี ไม่ว่าผู้ใดจะมาล้วนไม่มีทางกลับไปได้ง่ายๆ
2K
![Fate Agent เจตอารักษ์ [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1289ffd87c02678da8131b35def30eca.webp)
