ยกถ้วยซุบขึ้นซดอีกครั้ง
“อาจารย์” เอื้อมมือยื้อถ้วยน้ำแกงไว้ มองสบตาดวงตาใส น่าเอ็นดูยิ่งนักปู้ตานซินปล่อยมือ หยางหว่านดึงมันออกมา บรรจงเป่าเบาๆ ไปที่นำซูบ ที่มีไอร้อนลอยอ้อยอิ่ง
“มันร้อนไปนี่เอง หยางหว่านไม่ทันระวังทำเอาอาจารย์สำลัก ให้หยางหว่านเปาให้มันอุ่น อาจารย์จะได้กินได้สะดวกหน่อย”ปู้ตานซินถอนหายใจ
“อาจารย์จะต้องกินบ่อยๆ หยางหว่านจะต้องมาให้อาจารย์กินทุกวันฮ่วยซัว ช่วยบำรุงกำลังดีไม่น้อยอาจารย์จะได้แข็งแรง มีแรง…..สอนศิษย์ต่อไป”เสียวท้องน้อยวาบ เด็กสาวอายุสิบสี่ ใบหน้าผุดผาดแก้มสีชมพูสดใส ริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วยังทรวดทรงองค์เอวที่กำลัง มองเห็นเด่นชัด ปู้ตานซินกลืนน้ำลายลงคอ จะใช้เคล็ดวิชาอ่านใจ ก็กลัวคำตอบที่ได้จะทำให้เ็ปใจ หากนางแค่เพียงห่วงใยเขาเพราะเขาเป็อาจารย์หยางหว่านครั้งนี้ ไม่เหมือนที่ผ่านมาทั้งๆ ที่เขาเห็นได้ชัดว่า นางตัวติดกันกับจี้โม่
“ไม่ต้องลำบาก”กัดฟันพูดความจริงอยากให้ หยางหว่านแวะเวียนมาทุกวันแต่...อีกใจกลับกลัวว่านางจะมาไม้ไหนเขาจะรับมือหยางหว่านได้หรือในเมื่อใจเขาทั้งใจมีนางอยู่ในนั้นแล้ว
“อาจารย์หยางหว่านเต็มใจได้ทำอะไรเพื่ออาจารย์บ้างเพราะอาจารย์เป็เหมือนบิดา ของหยางหวานอยู่แล้ว”บิดาเลยเหรอนี่หยางหว่านเห็นเขาเป็ดังบิดาเช่นนั้นนางก็เคารพเขาเกินกว่าจะคิดเกินเลย กระดกน้ำซุบลงคอ อย่างรวดเร็ว
“เ้าไปเสีย”น้ำเสียงเรียบเฉย”หยางหว่านทำหน้าเง้า
“อาจารย์ ไปเดินเล่นที่สะพานชมจันทร์ กันจะดีกว่าไหมหลายปีมานี้อาจารย์ทุ่มเทเพื่อสำนักสั่งสอนพวกเราจนเป็ยอดฝีมือแต่อาจารย์กลับ ไร้คน..เคียงข้างเอาใจ”เลิกคิ้วสูง คำพูดของหยางหว่านทำเอาหัวใจพองโตทั้งๆที่หมดหวังไปแล้ว เมื่อหยางหว่านเอาเขาไปเปรียบกับศิษย์พี่ป้อคุนบิดาของนาง
ลุกขึ้นยืน ตั้งใจเดินนำไปยังสะพานชมจันทร์ หยางหว่านคว้าแขน ไว้ทันทีคิดว่าปู้ตานซินจะปลีกตัวไปเสีย
“อาจารย์ อย่าเฉยชานักเลย หยางหว่านเห็นว่าอาจารย์ ทำเช่นนี้เกรงว่าจะไร้ซึ่ง คู่ครอง ศิษย์พี่จูจ้านก็บอกกับข้าว่าั้แ่อาจารย์ก่อตั้งสำนักมา ไม่เคยเห็นว่าอาจารย์จะชายตามองหญิงใดทั้งๆ ที่อาจารย์ออกจะหล่อเหลาปานนี้แล้วยังเป็ถึงปรมาจารย์มีหรือที่จะไม่สามารถเลือกเฟ้นคู่ครองที่เหมาะสม”ยุ่ง ทำไมนางต้องเ้ากี้เ้าการเื่ของเขา หรือว่ารู้ว่าเขามีใจให้นาง้าหาเมียให้เพื่อที่นางจะได้ครองรักกับจี้โม่ อย่างปลอดโปร่ง
เดินออกจากห้องไปยังสะพานชมจันทร์ หยางหว่านยิ้ม
“อาจารย์ดวงจันทร์คืนนี้สวยยิ่งนักหากมีคนรู้ใจ อยู่ข้างกายคงเป็สุขไม่น้อย”
“ข้าไม่หวังให้ผู้ใดรู้ใจข้าในเมื่อข้าเองไม่อาจรู้ใจเขา”หยางหว่านถอนหายใจ
“หยางหว่านชอบดวงจันทร์คืนนี้เสียจริง”
ปู้ตานซิน คิดในใจยิ่งได้มาชมจันทร์เคียงข้างจี้โม่ใช่ไหม ปู้ตานซินลอบมองเสี้ยวหน้าหวานละมุน ด้วยสายตาที่จ้องจับผิด หยางหว่านหันมายิ้มหวาน
“อาจารย์ …….ชอบ...หญิงงามที่มีอุปนิสัยเช่นไรกัน”ฮึคงกำลังจะหา ว่าที่เมียให้เขา นางถึงลงทุนเช่นนี้ ตอนนี้เขารู้แล้วว่านางทำไมไม่ลงเขาไปกับจี้โม่ ที่จริงแล้วนาง้าอยู่ที่นี่ เพื่อหาทางโน้มน้าวเขาให้หาคู่ครองหากจี้โม่กลับมาอีกทีนางก็จะ แต่งกับเจี้โม่อย่างไรข้อกังขาและเสียงครหา
“เ้าจะรู้ไปทำไมกัน”
“อาจารย์ท่านก็เป็เสียอย่างนี้ ร้อยวันพันปี ไม่เคยจะมีวี่แววว่าจะมีหญิงใดที่เป็ที่ชื่นชอบ หยางหว่านรู้ว่าท่านใช้เวลาส่วนมากอยู่กับการเตรียมการณ์เมื่อจอมมารฉูฉางจะออกมาจากผนึกเสียได้ ถึงใครจะว่าอาจารย์ว่าไม่ออกหน้าแต่หยางหว่านรู้ดีว่าอาจารย์มิใช่คนที่ชอบออกหน้า แต่จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยคนอื่นไม่หวังคำสรรเสริญ หยางหว่านยังจำเมื่อสิบปีก่อนได้ที่อาจารย์กำจัดปีศาจพรายน้ำยังยกความชอบให้กับศิษย์น้องหลงตั๋วอาจารย์เป็คนเช่นนั้น”
“เ้าไม่ต้องยุ่ง”
“อาจารย์ต่อแต่นี้อาจารย์วางมือจากจอมมารฉูฉางนั่นเสีย แล้วหันมาสนใจเื่ของตัวเองเสียบ้างจะสนใจไปทำไมกันในเมื่อ ปรมาจารย์าุโหลายสำนักต่างผนึกกำลังกันแล้วอาจารย์ก็ไม่จำเป็ต้องกังวล ปล่อยพวกเขาจัดการกันไปอาจารย์ อาจารย์อายุยี่สิบห้าแล้วควรมีภรรยาและคนคอยดูแล”ปู้ตานซินเดินหลบ ออกจากตรงนั้น
“อาจารย์”คว้าข้อมือใหญ่กระตุกอย่างแรง หยางหว่านที่ปู้ตานซินรู้จักนางเป็คนไม่ยอมคน ร่างสูงเซถลา
หันมาตั้งใจจะซีัดฝ่ามือใส่ หยางหว่านด้วยความลืมตัวหยางหวานพลิกตัวหลบพลิ้วไหวหันหลังกลับ พาตัวเองซุกเข้าไปในอ้อมแขนของปู้ตานซิน เอี่ยวคอมองสบตา อาจารย์หนุ่ม ปล่อยมือ ปล่อยอ้อมกอด ก้มหน้าเดินเข้า ห้องไปทันทีหยางหว่านยิ้ม
“อาจารย์หยางหว่านไม่มีทางยอมแพ้”ปู้ตานซินถอนหายใจผลักไสเขาให้คนอื่น แม้จะเลี้ยงดูนางมา สุดท้ายแล้วนางก็ยังไม่มีใจให้เขาอยู่ดี
3K
