บทที่ 27 ขอร้องให้ยกโทษให้
ในที่สุด กู้หนิงก็ได้รู้แล้วว่าหยางหยางมีความรู้สึกอยากจะปกป้องเธอั้แ่เด็ก ไม่สงสัยเลยว่า เมื่อเขาโตขึ้นก็ไม่เห็นด้วยเื่ที่เธอจะบริจาคไตให้กับกู้เหยา จึงเลือกที่จะแหกคุกออกมาเพื่อขัดขวางเธอ และนั่นทำให้หยางหยางต้องจบชีวิตของตนเองลง
กู้หนิงกอดน้องชายอย่างอ่อนโยน สอนเขาว่า "อย่าทำแบบนั้นเลย การฆ่าคนมันผิดกฎหมาย ไม่คุ้มกับชีวิตที่ต้องเสียไปหรอก" หญิงสาวจับน้องชายเงยหน้าขึ้นมามองสบตาตนเองด้วยความจริงจัง "หยางหยาง มีหลายวิธีที่สามารถทำให้ศัตรูของเราต้องทุกข์ทรมาน แต่การฆ่าพวกเขาให้ตายคือวิธีการที่แย่ที่สุด"
หยางหยางตั้งใจฟัง กู้หนิงจึงสอนต่อไปว่า "เราจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขารัก"
"ถ้าคนที่เราเกลียดรักเงิน เราก็จะทำให้พวกเขาหมดตัว"
"ถ้าคนที่เราเกลียดรักอำนาจ เราก็จะทำให้พวกเขาต้องติดคุก"
"ถ้าคนที่เราเกลียดรักชื่อเสียง เราก็จะหาทางทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเขาเสื่อมเสีย และพวกเขาจะกลายเป็ที่เกลียดชังของทุกคน"
หยางหยางดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว คำพูดของพี่สาวฝังลึกลงก้นบึ้งจิตใจ ไม่ต่างจากเมล็ดพันธุ์ที่ถูกปลูกลงบนผืนดิน รอวันเจริญเติบโตงอกงามขึ้นมา
กู้หนิงหวังว่าการสอนของตนเองในครั้งนี้ จะทำให้น้องชายเติบโตเป็นักวิทยาศาสตร์ที่มีความสามารถต่อไป
...
เพราะการอาละวาดของกู้หนิงก่อนหน้านี้ สมาชิกตระกูลกู้หลายคนจึงต้องรับหน้าที่ทำความสะอาดบ้านอยู่สองวันเต็ม ๆ กู้หนิงล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยก็หิ้วถังน้ำไปรดน้ำผัก
ทันทีที่เธอเดินออกมาจากห้องครัว ก็เจอกับกู้เซี่ยงหยวนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ เมื่อเขาเห็นกู้หนิง ดวงตาพลันเป็ประกายด้วยความประหลาดใจ น้องสาวดูจะมีผิวพรรณขาวเนียนขึ้น กระทั่งั์ตาคู่งามยังดูมีเสน่ห์มากขึ้น
กู้หนิงสวยขึ้นอีกแล้ว
กู้เซี่ยงหยวนยื่นมือออกไปขวางทางโดยไม่รู้ตัว เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่สุดท้ายกลับไม่ได้พูดอะไร
กู้หนิงถือถังน้ำ ขยับตัวยืนอยู่ด้านข้างแล้วถามว่า "มีอะไรหรือเปล่า?"
หลังจากเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอก็ทำกับทุกคนเช่นนี้เสมอ ราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ถ้าพวกเขาไม่ได้รู้จักกู้หนิงในแบบฉบับอ่อนโยนมาก่อน ก็คงจะไม่รู้สึกอึดอัดแบบนี้ ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทำให้กู้เซี่ยงหยวนรู้สึกไม่สบายใจมาก
กู้เซี่ยงหยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า "กู้หนิงวันนั้นเป็ความผิดของฉันเอง" เขาเป็คนที่ไม่เชื่อใจเธอ
หญิงสาวยิ้มหยัน ปัดมือของคนตรงหน้าทิ้งและกำลังจะเดินออกไปรดน้ำผัก แต่กู้เซี่ยงหยวนคว้าถังน้ำของเธอเอาไว้ พูดด้วยความกระตือรือร้นว่า "ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ให้อภัยฉัน งั้นให้ฉันช่วยงานเธอก็แล้วกันนะ ตกลงไหม?"
เมื่อมีคนมาช่วยงาน กู้หนิงก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ เธอหมุนตัวเดินออกมาโดยไม่ได้หันไปมองกู้เซี่ยงหยวนอีก ชายหนุ่มมีสีหน้าผิดหวัง น้องสาวเกลียดเขาแล้วจริง ๆ
และเมื่อกู้หนิงก้าวเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็เจอกับกู้เซี่ยงฟาง เขายกมือเกาหัว ก่อนจะกระซิบว่า "ฉันขอโทษนะ" หลังจากชะงักไปเล็กน้อย เขาก็เสริมว่า "เดี๋ยวฉันจะไปตักน้ำให้เธอนะ"
เมื่อกู้เซี่ยงหยวนกับกู้เซี่ยงฟางไปรวมตัวกันอยู่ที่ลานด้านนอก พวกเขาก็มองหน้ากัน แล้วส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง บังเอิญกู้พ่านเหวินเดินออกมาพอดี ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่ง พูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "คิดอยู่แล้วว่าวิธีของพวกนายต้องไม่ได้ผล แต่ของฉันต้องได้ผลแน่"
กู้เซี่ยงหยวนตอบกลับไปอย่างไม่เชื่อ "กู้หนิงยังไม่ให้อภัยพวกเราเลย แล้วเธอจะให้อภัยนายได้ยังไง?" กู้พ่านเหวินเป็ครอบครัวเดียวกับกู้เหยา ที่เป็ตัวต้นเหตุ หลิวชุนฮวาและกู้เจี้ยนเป่า สามคนนี้คือคนที่กู้หนิงเกลียดชังมากที่สุดในชีวิต ส่วนแม่ของพวกเขาอย่างหม่าเถี่ยหลาน ไม่ใช่คนที่กู้หนิงจะเกลียดชังถึงขนาดนั้น
"พวกนายจะไปรู้อะไร" กู้พ่านเหวินพูดด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย ยกมือขึ้นชูกระดาษในมือ "คนที่กู้หนิงเกลียดที่สุดคือใคร? ก็คือกู้เหยาไงล่ะ พวกนายคิดไม่ออกเหรอ?"
"ว่าไงนะ?"
กู้พ่านเหวินกำลังจะบอกความลับ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงกู้เหยาะโขึ้นมาทันที "กู้พ่านเหวิน เอามาคืนเดี๋ยวนี้นะ!" หลังจากนั้น เธอก็วิ่งเข้ามาพยายามจะแย่งกระดาษไปจากมือของกู้พ่านเหวิน
กู้พ่านเหวินชูกระดาษขึ้นสูงโดยไม่คาดคิด หันไปพูดกับกู้เซี่ยงหยวนว่า "จับตัวเหยาเหยาเอาไว้ ฉันจะไปหาคุณย่า เหยาเหยาเป็ตัวปัญหาของเรา กู้หนิงจะต้องดีใจมากแน่ ๆ"
กู้เหยาพูดอะไรไม่ออก เ้าพวกโง่เอ๊ย!
แล้วเธอก็ถูกกู้เซี่ยงหยวนจับตัวเอาไว้ กู้พ่านเหวินถือกระดาษวิ่งหนีไปพร้อมกับร้องะโ ขณะเข้าห้องของคุณย่าใหญ่ "คุณย่าครับ ดูสิว่าผมเจออะไร? ผมเจอเรียงความสำนึกผิดของกู้เหยาที่เขียนต่อคณะกรรมการปฏิวัติ!"
เมื่อพูดจบ จ้าวกุ้ยฮวาก็ถามด้วยความร้อนรนใจว่า "แกว่าอะไรนะ?"
กู้พ่านเหวินไม่รู้เลยว่านี่คือเื่ใหญ่หลวงแค่ไหน เขาทวนซ้ำว่า "ผมเจอเรียงความสำนึกผิดของกู้เหยาที่เขียนต่อคณะกรรมการปฏิวัติครับ!" เขาถึงกับอ่านเนื้อหาในกระดาษให้ฟัง "ถึงท่านผู้นำคณะกรรมการปฏิวัติ สวัสดีทุกท่าน..."
พลันตอนนี้เอง ร่างของหญิงชราล้มลงไปกองกับพื้นดิน
เธอได้แต่คิดว่าตระกูลกู้จบสิ้นแล้ว!
คณะกรรมการปฏิวัติ! ตราบใดที่มีคนไปข้องเกี่ยวกับพวกเขา ก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!
กู้พ่านเหวินไม่คาดคิดมาก่อนว่า สิ่งที่เขาพูดจะทำให้จ้าวกุ้ยฮวาเป็ลมสิ้นสติ! เขารีบะโขึ้นว่า "คุณย่าเป็ลม รีบเข้ามาดูเร็วเข้า!" หลังจากนั้น ทุกคนในบ้านก็มารวมตัวกัน
"เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณแม่ถึงเป็ลมแบบนี้?" คนที่เข้ามาคนแรกคือ กู้เจี้ยนเป่าเขาเพิ่งกลับมาจากการตักน้ำ ไม่คิดเลยว่าจะเห็นแม่ของตนเองเป็ลม
กู้พ่านเหวินเล่าเื่ราวโดยสรุป เมื่อกู้เจี้ยนเป่าได้ยินว่าลูกสาวของตนเองไปเกี่ยวข้องกับคณะกรรมการปฏิวัติ และถึงกับต้องเขียนเรียงความสำนึกผิด นี่เหมือนกับพวกเขาถูกปะาชีวิตอย่างไรอย่างนั้น! กู้เจี้ยนเป่าไม่สนใจมารดาของตนเองอีกต่อไป เขารีบวิ่งไปหากู้เหยาราวกับอยากจะตีให้ตาย "ถ้าแกอยากตาย ทำไมต้องลากทุกคนไปเกี่ยวข้องด้วย"
กู้เหยายืนรับฝ่ามือทุบตีด้วยความมึนงง จิตใจของเธอว่างเปล่า ชีวิตของเธอจบสิ้นแล้ว!
เื่ที่เธอไปพัวพันกับคณะกรรมการปฏิวัติถูกเปิดเผยแล้ว ทั้งหมดนี้เป็ความผิดของกู้พ่านเหวิน เธออยากจะะโเข้าไปฆ่าเขาจริง ๆ
ดวงตาของเด็กสาวกลายเป็สีแดงก่ำ กู้พ่านเหวินหันมาเห็นก็รู้สึกผิด พูดขึ้นมาว่า "ถ้าเธอไม่ไปมีเื่กับคณะกรรมการปฏิวัติ เธอก็จะไม่โดนแบบนี้ นี่เป็เพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น" กู้พ่านเหวินคิดว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาสักนิด เขาแค่อยากทำให้กู้หนิงหายโกรธเท่านั้น
กู้หนิงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งเข้ามาดู ก่อนจะเจอความชุลมุนวุ่นวายที่บังเกิดขึ้น จ้าวกุ้ยฮวายังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น ไม่ทราบเลยว่ายังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายแล้ว
ขณะที่ใบหน้าของกู้เหยานั้นบวมช้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูมีอาการหวาดกลัว และวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก
กู้พ่านเหวินอุทานออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นกู้หนิง เขารีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับกระดาษในมือ พูดอย่าง้ารับความดีความชอบ "กู้หนิง กู้หนิง ฉันแก้แค้นให้เธอแล้วนะ"
"ดูสิ ดูสภาพกู้เหยา! น่าสมเพชมากเลยใช่ไหม?"
กู้หนิงพูดอะไรไม่ออก ได้แต่คิดว่า ขอบใจมากเลยนะ!