ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

พวกเขามองดิวอย่างคาดหวัง ถึงผลลัพธ์ที่ว่า ว่าแป้งทอดกรอบที่วิจัยใหม่ จะทำให้ดิวพอใจหรือเปล่า
ดิววางตะเกียบลง เขาพูดด้วยท่าทีเฉื่อยชา “ตัวแป้งกรอบแล้วก็จริงอยู่ แต่รสสัมผัสผมกลับบอกว่ายังหนาอยู่ ผมต้องการให้มันบางยิ่งกว่านี้! อย่างที่บอกไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พวกคุณจำได้มั้ย”
ดิวมองนักวิจัยเหล่านี้ พวกเขาทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ผลลัพธ์ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ จึงต้องมีการกระตุ้นสักหน่อย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดิวไม่ได้อยู่ในบริษัทโดกิโดกิเท่าไหร่นัก เขาจะเข้ามาดูเพียงแป้งที่ว่า ว่ามันไปถึงไหนแล้ว
“เข้าใจแล้วครับ พวกผมจะเร่งปรับปรุงเดี๋ยวนี้แหละ” ลุงเวศน์ไม่ได้โกรธ เพราะเขาเองก็คิดอย่างดิวเหมือนกัน อีกอย่างนะ ตอนนี้ผ่านไปแค่เดือนเดียวเอง ระยะเวลาคือสองเดือน เพราะงั้นยังเหลือเวลาปรับปรุงส่วนประกอบอีกเยอะ
“แต่ถึงอย่างไรก็อย่าลืมพักผ่อนล่ะ ถ้าหากหนึ่งในพวกคุณล้มเจ็บไข้ได้ป่วย มีหวังเวลาคงได้เลื่อนออกไปอีก” ดิวรู้สึกเป็นห่วงพวกเขา แป้งตัวใหม่สำคัญก็จริง แต่หากพวกเขาเหล่านี้ล้มเจ็บป่วยไป การเปิดตัวบริษัทใหม่คงต้องเลื่อนออกไปก่อน
ตอนนี้ร้านเช่าในปั้มน้ำมันรีโนเวทเสร็จแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ยังไม่ได้เปิดแต่ปิดไว้อย่างนั้น แต่ยังเสียค่าเช่าอยู่เหมือนเดิมนั่นเป็นการผลาญเงินโดยเปล่าประโยชน์ อาจจะเป็นจำนวนเงินไม่มาก แต่สำหรับดิวมันมีค่าเสมอ
ดิวปล่อยให้เหล่านักวิจัยทำงานไป หลังจากที่ออกมาจากบริษัทโดกิโดกิก็รู้ข่าวเกี่ยวกับเกมของบริษัทนินโจ พวกเขาทำเกมอย่าง Devil Run
“ลองดูสิครับ เกมของพวกเขา แทบจะเรียกได้ว่าลอกเรามาทั้งดุ้นเลย” ช้างที่อยู่ข้างๆ เบะปาก
ดิวมองเกมที่ว่า ก่อนจะยิ้มมุมปาก “สมกับเป็นบริษัทใหญ่ ใช้เวลาไม่นานก็สร้างเกมเสร็จ ดูจากวิธีการเล่นแล้วก็ไม่ค่อยต่างเท่าไหร่ แต่จะต่างกันตรงวิธีเก็บแต้ม รวมถึงคุณสมบัติของตัวละคร...ซึ่งมันดูกลวงๆ ไม่ได้มีอะไรเลย”
“ประธานพูดมาได้ถูกต้องแล้วครับ” ช้างเห็นด้วยกับความคิดของดิว “ตัวละครอย่างลูกหมูไม่มีเอกลักษณ์เลย พวกเขาดีไซน์ได้ห่วยมาก ถึงขนาดที่ว่าเปลี่ยนแค่เสื้อผ้าเท่านั้น แต่คุณลักษณ์ยังคงเหมือนเดิม ในเมื่อไม่มีความต่างกับตัวละครอื่นๆ จะมีใครล่ะเสียเงินซื้อสกินเหล่านั้น”
มันคือเกมลูกหมูวิ่งวิ่งวิ่ง นี่คือเกมของบริษัทนินโจ พวกเขาลอกเลียนแบบวิธีการเล่นของ Devil Run โดยเเทบจะเรียกได้ว่าก็อปมาทั้งดุ้น แต่ทว่า มันกลับไม่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ถึงแม้ว่าภาพมันจะดูดี แต่ตัวเกมกลับไม่สนุก เป็นได้แค่ของเลียนแบบเท่านั้น
“พวกเขาพลาดแล้ว ที่ทำตัวละครเกี่ยวกับหมู ถึงแม้ว่ามันจะดูน่ารักในบางครั้ง แต่หากว่ากันตามตรง มันกลับไม่มีความแปลกใหม่เลย น่าเสียดายจริงๆ พวกเขามีทีมสำหรับการนี้โดยเฉพาะ แต่ดูเหมือนจะไม่มีความคิดสร้างสรรค์เลยนี่สิ”
การสร้างเกมต้องสร้างให้สนุก ก็เหมือนกับหนังนั่นแหละ เราดูแล้วมันสนุกก็อยากดูต่ออีกครั้ง แต่หากมันไม่สนุกแค่ดูไปยี่สิบนาทีก็แทบลุกออกจากโรงแล้ว
เกมเองก็เหมือนกัน หากขาดความคิดสร้างสรรค์มันจะเป็นเกมที่สนุกได้ยังไง พวกเขาต่างจาก Devil Run อย่างชัดเจน ตัว Devil มีเอกลักษณ์ของใครของมัน ต่างจากของเลียนแบบ ที่ทำออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก
อันดับของลูกหมูวิ่งวิ่งวิ่งอยู่ในอันดับสองของแพลตฟอร์มเพย์ ซึ่งนั่นคือสัปดาห์แรก หลังจากนั้นสัปดาห์ที่สองมันก็ร่วงลงไปอยู่ในอันดับห้า เป็นเหตุให้ตุลาเรียกประชุม ผู้บริหารที่นั่งอยู่ในห้องมีสีหน้าหนักใจ ในตอนแรกพวกเขาคิดว่ามันง่ายในการโค่นแชมป์อย่าง Devil Run แต่พอเอาเข้าจริง ผลลัพธ์กลับไม่เป็นที่น่าพอใจนัก
“พวกคุณรู้มั้ยว่าทำไมเกมของพวกเราถึงไม่ได้รับความนิยม ทั้งๆ ที่ระบบการเล่นทุกอย่างแทบจะเอา Devil Run มา แต่ไหงมันถึงกลับไม่เป็นที่นิยม ฝ่ายพัฒนามัวทำบ้าอะไรอยู่!” ตุลาอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีนัก ทุ่มเงินสำหรับสร้างเกมไม่ใช่น้อยๆ ไหนจะค่าทีมวิจัยพัฒนาที่ไม่ได้เรื่อง รู้สึกไม่พอใจจริงๆ ถึงผลลัพธ์ที่ได้
“เกม Devil Run เปิดตัวก่อนเรา พวกเขามีกลุ่มผู้เล่นขนาดใหญ่ แต่ของเราเพิ่งจะมาได้สัปดาห์เดียวเอง รอดูไปก่อนเถอะ หลังจากสัปดาห์นี้ไป ผมว่าอันดับของเราน่าจะขึ้นมาอยู่ในอันดับที่สอง...” ผู้บริหารคนหนึ่งพูด เขาดูไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่ยังดีกว่าไม่หวังอะไรเลย
“เกมหมูวิ่งวิ่งวิ่งของเรา...ผมลองดูแล้ว คิดว่าคงเป็นเพราะหมูละมั้ง” ผู้บริหารอีกคนเอ่ยปาก เขารู้สึกไม่พอใจนักเกี่ยวกับตัวเกม แต่ก่อนหน้านั้นไม่ได้พูดออกมา เพราะทุกคนอยากจะทวงอันดับที่หนึ่งในแพลตฟอร์มเพลย์
“เพราะหมูอย่างนั้นเหรอ?” ตุลาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าของเขาดูไม่น่ามอง “แล้วทำไมถึงไม่พูดก่อนหน้านี้ จะแก้ไขตอนนี้เหรอ? ไม่ทันแล้วแหละ ยกเว้นแต่พัฒนาเกมใหม่เท่านั้น”
“งั้นก็พัฒนาอีกเกมซะสิ คราวนี้นะอันดับหนึ่งต้องเป็นของพวกเราแน่!”
ตุลาถึงกับขบกรามแน่น เขามองผู้บริหารคนนั้นด้วยความขบขัน อะไรนะ? จะสร้างอีกเกมเหรอ? ทั้งที่เกมหมูวิ่งวิ่งวิ่ง ยังทำกำไรให้บริษัทไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่คุณต้องการสร้างอีกเกมเหรอ ใครนะให้ไอ้ปัญญาอ่อนนี่เป็นหนึ่งในผู้บริหาร แค่เห็นหน้าในห้องประชุมก็รู้สึกหดหู่แล้ว
พวกเขาถกเถียงกัน หลังจากนั้นไม่นานก็แยกย้ายกันไป ตุลาที่นั่งอยู่ในห้องคนเดียวรู้สึกเหนื่อยล้า บางทีนี่อาจถึงช่วงเปลี่ยนผ่านยุคสมัย ไม่ใช่ของบริษัทนินโจอีกต่อไป.....“เป็นยังไงบ้างครับ...” ลุงเชียนถาม สองเดือนที่ผ่านมานี้แทบจะเอาเวลาทั้งหมดไปวิจัย เล่นเอาน้ำหนักลดลงไปสามสี่โล กลายเป็นคนผอมทันตา
ลุงเวศน์กับลุงหมอนเองก็ไม่ต่างกันนัก แต่ทั้งนี้นัยน์ตาของพวกเขากลับสดใส กระจ่างชัดเหมือนกับเด็กทารักที่ฟังคำสั่งพ่อแม่
วันนี้พิมมารามาด้วย เธอแต่งชุดสบายๆ เปิดไหล่สีขาว กางเกงสีดำยาวกับรองเท้าส้นสูง ดูดีมีระดับเหมือนไฮโซ
ดิววางตะเกียบลง หลังจากทานแป้งทอดกรอบเข้าไปแล้วสีหน้าของเขาดูดีกว่าครั้งก่อนเป็นอย่างมาก
“เป็นยังไงบ้างครับ ใช้ได้หรือเปล่า...” ลุงหมอนคาดหวัง สายตาที่มองดิวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
พิมมาราเองก็ชิมแป้งเช่นกัน จากนั้นใบหน้าของเธอพลันเปลี่ยนไป จับแขนของดิวเขย่ารัวๆ “คุณดิว! นี่มันสุดยอดไปเลย ถ้าหากมีไอ้นี่วางขายนะ รับรองว่าบริษัทใหญ่เหล่านั้นก็เถอะ จะต้องหลีกทางให้พวกเราอย่างไม่ต้องสงสัย”
ดิวปรายตามมองพิมมารา ไอ้จับแขนน่ะไม่ว่าหรอกนะ แต่นมเธอเนี่ยสิดันมากระเพื่อมๆ โดนซะได้ ทำเอารู้สึกหวิวๆ เหมือนกัน“แฮ่ม...” ดิวทำเสียงดุๆ เล็กน้อย ผละออกจากพิมมารามาตรงไก่ที่เพิ่งทอดมาหยกๆ สีหน้าของเขาในเวลานี้ ดูอารมณ์ดีทีเดียว “ใช่ สูตรแป้งแบบนี้แหละที่ผมต้องการ ไม่ว่าจะทอดยังไงก็อร่อย ไม่ต้องมีเคล็ดลับมาก เป็นแป้งทอดไก่ในอุดมคติของผมเลยล่ะ”คำพูดของดิวทำให้เหล่านักวิจัยตัวเบาหวิว ในที่สุดก็สำเร็จแล้วสินะ ผลการทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย ไม่เสียแรงเปล่าเลยจริงๆ
“คุณดิว แล้ว...แป้งเนี้ย จะเอาไปขายมั้ย” พิมมาราถาม ดูเหมือนว่าเธอต้องการให้แป้งเหล่านี้อยู่ในห้างร้าน
แต่ดิวกลับส่ายหน้า เขาไม่เห็นด้วยกับเธอ “แป้งพิเศษสำหรับผม ไม่ได้ทำไว้ขาย เพราะงั้นขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าหากผมรู้ว่ามีใครกล้าตีฉลากแป้งพิเศษออกไปสู่สาธารนะ จะไม่ใช่แค่ถูกปรับแต่เงิน...บางทีอาจถึงขั้นเข้าคุกเข้าตาราง”
“หูย...ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย ฉันแค่พูดเล่นเท่านั้นแหละ ใครจะไปกล้าทำแบบนั้นเนอะ” พิมมารารู้ว่าดิวเอาจริง สำหรับเรื่องข่าวฉาวอย่างเปรี้ยวหรือฝ้าย ตอนนี้ทั้งสองคนติดคุกหัวโต แต่ดูเหมือนตอนหลังเปรี้ยวจะได้ออกมาแล้ว เพราะเธอใช้เงินจนหมดตัวไปประกันนั่นเอง ต่างจากฝ้าย รายนั้นยังกินข้าวแดงอยู่เลย
“เอ้อจริงสิคะ ถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าบริษัทเราชื่ออะไร” พิมมาราเปลี่ยนประเด็น
“บริษัทสำหรับไก่ทอดโดยเฉพาะ บริษัทลูกของบริษัทไนต์แมร์ มันมีชื่อว่าแมคฟราย!”
“เป็นชื่อที่ดีนะคะ ถ้างั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วสิคะ สำหรับการเปิดร้าน...” ดวงตาของพิมมาราเป็นประกาย ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วสินะที่บริษัทจะทำเงิน ด้วยแบรนด์แมคฟราย ที่มีแป้งทอดกรอบชนิดพิเศษ จะต้องดังเป็นพลุแตกแน่ๆ
“นั่นสินะครับ ที่เหลือก็แค่สั่งไก่จากโรงงาน รวมถึงจ้างพนักงานบริการ...”
อุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ ถูกซื้อไว้แล้วตั้งแต่รีโนเวทร้าน ตอนนี้เพียงต้องการไก่จากโรงงาน พนักงานขาย กุ๊กสำหรับทอดโดยเฉพาะ แค่นี้ก็เปิดร้านได้แล้ว
“เอ้อจริงสิ สำหรับตอนแรกผมอยากให้คุณเป็นผู้จัดการได้มั้ย” ร้านยังอยู่ในช่วงใหม่ อะไรๆ ยังไมเข้าที่ ต้องได้คนที่มีประสบการณ์มาดูแล และคนนั้นก็อยู่ตรงหน้าเขานี่แหละ
“ฉันเหรอคะ?” พิมมาราชี้หน้าตัวเอง ดิวผงกศีรษะยิ้มๆ
“ใช่คุณนั่นแหละ”
“เอ่อ...แต่ฉัน” พิมมาราอยากปฏิเสธ เพราะสำหรับเธอแล้ว ผู้ถือหุ้นไม่ควรทำให้เล็บสวยๆ ของตัวเองเปื้อน เพียงรอนับเงินรายปีก็พอแล้วไม่ใช่หรอ เวลาปกติแค่ช็อปปิ้งดูหนังฟังเพลงก็พอแล้ว
“น่า ผมขอร้อง แค่ช่วงสั้นๆ น่า หลังจากนี้จะมีคนมาแทนคุณเอง แต่ตอนนี้คงต้องให้คนที่ว่าเป็นรองผู้จัดการไปก่อน”
ได้ยินน้ำเสียงที่ขอร้องจากคนที่ชอบ พิมมาราพลันเนื้อเต้น แต่พอรู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่ผู้สอนงานให้คนอื่น รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ “คนที่คุณดิวบอก...เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เกย์กระเทย เก้งหรือว่ากวางคะ” พิมมาราได้โอกาสถามมาเป็นชุดๆ
ดิวไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี ดูจากสีหน้าจริงจังของพิมมาราแล้ว น่าจะหัวเสียไม่น้อยหากรู้ความจริง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่42 ชื่อว่า...แมคฟราย

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่42 ชื่อว่า...แมคฟราย

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้