ฟุ่บบ.. ฟุ่บบ...
เพียงแค่อึดใจเดียว
หม้อจื่อก็ทยานมาถึงบริเวณหน้าบ้านของอางัด
วิ้ว.... อา?
ที่ตรงนั้นมันเป็บริเวณท้ายหมู่บ้านที่ไม่มีคนอยู่เลยตามทาง
หากเ้าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมไม่ได้บอกนาง นางคงคิดว่าเป็บ้านร้าง
เนื่องจากสภาพรั้วอันทรุดโทรมสกปรกและผุพังอย่างน่าใจหาย
แอ๊ด...
แต่ทว่าบริเวณบ้านก็ยังนับว่ากว้างใหญ่
เมื่อนางเดินเข้าประตูรั้วหน้าบ้านมา
ก็พบกับตัวอาคารที่มีการก่อสร้างอันปราณีต
แต่ผุพังมีไม้ปะข้างฝาตามจุดต่างๆอย่างลวกๆเอาไว้
"บ้านตระกูลงัด?"
นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อตระกูลพลันก็นึกถึงความทรงจำครั้งเก่าอันแสนไกล
แคล้งๆ! ย้ากก! ตูมม! อ๊าาก!?
"ท่านงัด?!!"
อาา...?
มันเป็ความทรงจำั้แ่สมัยนางยังอายุไม่ถึง 40 ปีได้
นางเคยร่วมรบกับผู้ชายที่อาจจะเป็ปู่หรือว่าทวดของอางัด
แต่นางไม่รู้เลยว่าเหตุใดตระกูลนักรบอย่างเขาถึงได้ทรุดโทรมลงมากนัก
อาจจะเป็เพราะว่าท่านงัดผู้นั้นตายในสนามรบ
และยุคาก็ได้ผ่านไปกลายเป็ยุคพ่อค้า
ที่นาของตระกูลคงถูกขายออกไปเสียจนหมด?
.
"เอ๊ะ? อ้าวว? เมียจ๋า! เ้ามาทำอะไรที่นี่!!"
ฮะ...? เฮืออก!?
จังหวะนั้นเอง อยู่ๆอดีตคนสวนรูปหล่อคิ้วเข้มร่างกายกำยำ
ก็เอ่ยทักนางที่มัวแต่ยืนเหม่อคิดถึงอดีตอยู่ตรงนั้น
"กะ...ก็บอกแล้วไงว่าข้าไม่ใช่เมียเ้า!!"
"จ้าๆ....เมียจ๋า!"
"นี่! ถ้ายังไม่หยุดล่ะก็ข้าจะตัดลิ้นของเ้า!"
เฟี้ยววว! ฉัวะ!!! โครมม!
เหวอออ!!
หม้อจื่อตวัดนิ้วเพียงครั้งเดียว สายลมก็แหวกเฉี่ยวอากาศ
ไปโดนกิ่งต้นไม้ใหญ่บริเวณนั้นร่วงลงมา
ทำเอาสีหน้าของชายหนุ่มเหวอไปอย่างขั้นสุด
เพราะลมนั้นก็เฉี่ยวปอยผมเขาราวกับอาฆาตร!
.
"ตายแล้ว... อางัด....เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
อุ๊ย?
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงสตรีชราผู้หนึ่งดังออกมาจากในบ้าน
"มะ... ไม่มีอะไรครับท่านแม่... พอดีมีเมี---"
"ฮึ่มม!?"
"---เอ้ย! พะเพื่อนมาหาข้าน่ะครับ!
พอดีนางเป็คนอารมณ์ฉุนเฉียว! คล้ายกับอีนังหม้อจื่อนั่นน่ะ!"
นะ...หนอยยย?
แม้เขาไม่ได้เรียกนางว่าเมีย
แต่ก็ยังแขวะด่าตัวจริงของนางอย่างสาดเสียเทเสีย
"นี่... เ้าไม่ควรไปด่าท่านประมุขแบบนั้นนะ
อย่างไรนางก็เคยมีบุญคุณกับตระกูลเรา"
โอ...?
นางชักจะชอบแม่ผัว?คนนี้ซะแล้วสิ
วิธีการพูดการจาของนางดูมีหลักการและมีเหตุผล
น้ำเสียงก็ฟังดูอ่อนโยนท่าทางจะเป็คนนิสัยดี
.
ต๊อกๆ...
"โอ้วว... เป็เพื่อนที่สวยมากเลยซะด้วย...โอ้ยย..."
"อุ๊ย? ท่านยาย?"
และนางก็โผล่หน้ามาให้หม้อจื่อเห็น จังหวะที่เดินใช้ไม้ค้ำออกจากชานบ้าน
นางก็เผลอสะดุดทำเอาหม้อจื่อทั้งใและสงสารอาการที่นางเป็
"โธ่...ท่านแม่ ข้าก็บอกแล้วว่าถ้าไม่จำเป็ท่านอย่าลุกเดินไปไหน!"
"ฮึ... ข้าแค่เป็โรคไขข้อไม่ได้เป็ง่อย!
เ้าเองก็เหมือนกัน! ไม่ต้องคอยมาดูแลข้า!
ไปหาการหางานทำจะได้มีตังค์แต่งเมียมาดูแลเ้า!"
"โธ่...ท่านแม่เอาอีกแล้ว... งานเดี๋ยวนี้มันหาได้ง่ายซะเมื่อไหร่"
"!?"
หม้อจื่อได้ยินดังนั้นนางก็ให้สะท้อนใจ
ที่นางไล่ชายหนุ่มออกจากการเป็คนสวนเพียงเพราะว่าเขาแอบลอบมองบั้นท้าย?
.
"ก็เ้านั่นแหละ! ลามกไม่เข้าเื่! วันๆสนใจแต่เื่ผู้หญิง!
ถ้าไม่ไปทำรุ่มร่ามกับท่านเ้าสำนัก เ้าคงไม่โดนไล่ออก!"
"โธ่! ท่านแม่! ข้าแค่แอบมองบั้นท้ายนาง! ไม่ใช่ว่าข้าไปปล้ำนางซักหน่อย!"
เฮืออก!!!? ...เหอๆ?
ได้ยินเขาพูดอย่างนั้นหม้อจื่อถึงกับหน้าเจื่อนไปไม่เป็เลย...
จากที่เขาแอบมองบั้นท้าย ตอนหลังเขากลับได้
อัดควยกระแทกหีแตกในนางถึงสามน้ำหน้าตาเฉย...
.
"แน้...เ้าลูกหัวดื้อคนนี้ชอบเถียงแม่จริงๆ
ว่าแต่แม่หนู... ไหนๆก็มาแล้วเข้ามาในเรือนก่อนสิ มาดื่มน้ำดื่มชา"
"เอ๋...มะ...ไม่เป็ไรค่ะ...!"
ใช่แล้วความจริงหม้อจื่อแค่อยากแอบมาดูลาดเลาแล้วก็ไป
ไม่ได้คิดว่าจะได้เจอทั้งสองคนตรงๆแต่อย่างใด
.
"อา...นั่นสินะ...ข้าลืมไป... บ้านข้านั้นสกปรก...
ชุดของแม่หนูดูมีราคา เข้ามานั่งบ้านข้าคงจะเลอะเป็แน่..."
"เอ๋...มะ...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ..."
น้ำเสียงของหญิงชรานั้นไม่เชิงว่าตัดพ้ออย่างน้อยใจ
แต่เหมือนนางเองก็ไม่พอใจ ทีไม่สามารถเดินเหินให้สะดวกได้ดั่งใจ
ถึงได้มีสภาพบ้านอันทรุดโทรมสกปรกให้แเื่เห็นจนอับอาย
"งะ...งั้นหนูขอเข้าไปดื่มชาซักจอกละกันนะคะ!"
"อิอิ..."
"เ้าขำอะไร?"
"เปล่า... ข้าดีใจที่เ้ามาบ้านข้า..."
"หา?"
"ใช่ๆ... เ้าเป็สาวๆคนแรกที่อางัดพาเข้าบ้านเลยนะ!"
"เอ๋...?" ฉ่า...
หม้อจื่อได้ยินดังนั้นก็ให้หน้าร้อนฉ่าอย่างแปลกๆ
"เอ้ย... ข้าไม่ได้พานางมา นางมาหาข้าเองต่างหาก!"
"ชะ...เชอะ?"
แล้วชายหนุ่มปากมอมก็ดับอารมณ์ประหลาดที่กำลังน่าสนใจของนางไปซะนี่
"นี่... อย่าเพิ่งงอนสิ..."
"ขะ...ข้าจะไปงอนเ้าทำไม?"
นางพูดอย่างนั้นทั้งที่หัวคิ้วของนางขมวดเข้าอย่างเต็มที่
.
"เมื่อก่อนน่ะข้าเคยพามาคนหนึ่ง...
พอนางมาเห็นหน้าบ้านข้า นางก็ขอตัวกลับทันทีเลย..."
"เอ๊ะ?"
ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันแสนเศร้า
เป็น้ำเสียงที่นางเพิ่งเคยได้ฟังจากปากเขา
.
"หลังจากนั้นข้าก็เลยไม่เคยพาใครคนไหนมาอีกเลย
จริงๆแล้วข้าอยากจะพาเ้ามามากเลยนะ...
แต่ดูจากชุดเ้าแล้ว ข้าก็นึกว่าเ้าจะเป็เหมือนนาง"
"หา...เ้าตัดสินข้าจากชุดของข้าน่ะนะ?"
"แหม...เมื่อคืนเ้ายังบอกว่าข้าไม่สิทธิ์ตอนที่ข้ากำลังจะเย---"
ว้ายยย!!!
หมับ! อุ๊บส์!!
[หยุดพูดเลยนะเ้าบ้า!]
นางรีบเอามืออุดปากชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะปากมอม
พูดถึงเื่นางนอนให้เขากระทุ้งไปเมื่อคืนตั้งหลายท่า!
"ฮิฮิ.... หนุ่มสาวหนอหนุ่มสาว..."
"ทะ...ท่านยาย..." ฉ่าา...
ประมุขสาวรู้สึกเขินอาย เมื่อแม่ของอางัดหัวเราะขำพวกนางอย่างส่ายหน้า
.
[อีกอย่าง... เ้าก็บอกเองว่าไม่รักไม่ยอมเป็เมียข้านี่นา]
ปึ้ก!!! โอ้ยย!
[ยังจะพูดอีก!!]
คิกคิก...
ทั้งสองคนยังคงทะเลาะกันอย่างแอบกระซิบ
ส่วนหญิงชราก็เพียงหัวเราะ
และค่อยๆเดินเหินอย่างยากลำบากนำไปยังโต๊ะน้ำชาและเก้าอี้
จ้อกก... กึกกึก...
อืมม?
ระหว่างที่นางรินน้ำชา หม้อจื่อก็สังเกตุอาการที่มือของนางสั่น
และรูปร่างของกระดูกนิ้วมือที่บิดผันอย่างผิดรูปและผิดที่?
"ทะ... ท่านยายคะ... ขอข้าดูมือท่านหน่อย"
"เอ๋?"
หมับ...อืม?
นางพลิกฝ่ามือของหญิงชราดูไปดูมาอยู่นาน
กรึ๊กก! โอ๊ยยส์! โอ๊ยยยส์!!!!
"เห้ยย! ไหหญี่! เ้าทำอะไรแม่ข้า?"
หนุ่มคนสวนอุทานอย่างใ
เมื่อจู่ๆหม้อจื่อก็หักระดูกนิ้วแม่ของเขาแบบต่อหน้า!
"ท่านยายข้าขอโทษ! แป๊ปนึงนะคะ!"
วู่มมมๆๆๆ! โอ๊ยยส์! อื๊ออ....อืออ...อืออ...
"อื๋อ?"
แต่แล้วทันใดนั้นเอง นางก็ถ่ายทอดพลังวัตร
จัดกระดูกของหญิงชราให้เข้าที่
สมานแผลของเส้นเอนและข้อต่อให้นางเป็อย่างดี!
"อะ...โอ้...ปะ...เป็ไปไม่ได้?"
"หะ...ไหหญี่ เ้าทำไดัยังไง!?"
ทั้งคนแม่และลูกชายต่างตื่นตะลึง เมื่อนิ้วมือของหญิงชราที่หงิกงอ
ถูกหม้อจื่อรักษาด้วยการหักแล้วแก้ใหม่
จนสามารถขยับกำแบได้ดั่งใจแบบเกินพอ!
.
"ท่านยายคะ... ขอข้าดูหัวเข่ากับข้อเท้าด้วยค่ะ"
"อะ...เอ้อ?"
ทว่าเ้าสำนักสาวหาได้สน
ปึดๆๆ...กรึ๊กก! โอ๊ยย!? วู่มๆๆ...อือ...อือออ?
นางยังเริ่มรักษาข้อต่อบริเวณอื่นๆให้ท่านยาย
.
"อันนี้แค่รักษาขั้นต้นนะคะ ยังอีกนานกว่าจะเดินเหินได้เป็ปกติ
พรุ่งนี้ให้อางัดไปที่วังบุปผา
เดี๋ยวข้าจะให้ต้นห้องฝากยาต้มแก้โรคไขข้อไว้ให้"
"เอ๋? วังบุปผา? เ้าพูดอย่างกับว่าเ้าเป็คนใหญ่คนโตของวังอย่างงั้นแหละ?"
"หะ... หา? เอ๋... ข้าเปล่า!"
ประมุขสาวที่หน้าขาวอยู่แล้วต้องหน้าซีด
ด้วยเผลอพูดเื่กิจการภายในออกมาแบบเคยชิน
.
"ใช่แล้ว... ปราณเย็นแบบนี้
นี่มันวิชารักษาระดับสูงของประมุขวังบุปผา
ข้าเคยได้ยินท่านพ่อข้าเล่าให้ฟัง!"
"หาา? วิชาของนังหม้อจื่อนั่นน่ะนะ?"
อ๊าาย!?
หม้อจื่อหน้าเสียเลย เมื่อท่านยายผู้นี้
กลับรู้จักนางดีจากคำเล่าของบิดาของนางเฉย!
"ระ...หรือว่าเ้า?"
งื๊ออออ??
นี่คนสวนหนุ่มจะรู้เสียแล้วหรือว่านางคือหม้อจื่อประมุขวังบุปผาน้ำแข็ง
แถมยังถูกเขาแหกหีเปิดซิงแทงควยกระเด้าเสียหลายครั้งเลยล่ะเนี่ย!!
2K
