บทที่ยี่สิบสาม
พลั้งมือ
แบมแบมที่กลัวว่าคนรักจะถูกลูกหลงจากความโกรธของตัวเองยอมที่จะลดมือลง ร่างเล็กถอยร่นออกห่างจากคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่เ็ป กับการคนรักเลือกที่จะปกป้องอีกฝ่าย
ดวงตากลมโตปรายตามองไปที่คนรักด้วยความรู้สึกผิดหวัง มือเล็กกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธที่ถูกหักหลัง ริมฝีปากชมพูสั่นระริกจนเ้าตัวต้องขบกัดมันเอาไว้ เพราะไม่อยากที่จะเผยความอ่อนแอออกไปให้ใครเห็น
คล้าวเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่คิดโทษตัวเอง ร่างหนาสาวเท้าเข้าไปหาคนน้อง มือหนายื่นออกไปเพื่อที่จะไขว่คว้าคนตัวเล็กมากอดเอาไว้ หากแต่ก็คว้าได้แต่เพียงความว่างเปล่า เมื่อคนที่อยากจะกอดเอาไว้แนบอก ดันถอยตัวออกห่างราวกับว่ารังเกียจััจากตัวเอง
“มันไม่ใช่อย่างที่หนูคิด พี่ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น” ร่างหนาพยายามพูดแก้ต่างให้กับตัวเอง
“โกหก!!” แบมแบมตะคอกกลับไป ภาพที่เห็นยังคงติดตาของเธออยู่ราวกับเป็ภาพหลอกหลอน หากแต่อีกฝ่ายยังเลือกที่จะพูดปฏิเสธ
“พี่ไม่รู้เื่ กิ่งแก้วเข้ามาได้ยังไง พี่ก็ไม่รู้” คล้าวเอ่ยพูดไปตามความจริง เขาใช้ชีวิตอยู่บนบ้านของตัวเอง หากแต่กิ่งแก้วก็แอบเข้ามาถึงห้องนอนของเขา และทำให้เื่ทุกอย่างมันบานปลายไปจนถึงขนาดนี้
แบมแบมได้แต่ยืนนิ่ง ความสับสนภายในใจมีมากเกินกว่าที่จะเชื่อคำแก้ตัวของชายคนรัก ดวงตากลมโตปรายตามองไปที่สภาพของคนทั้งคู่ด้วยใจที่สั่นสะท้าน ผู้หญิงก็อยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ส่วนคนรักของเธอก็อยู่ในสภาพที่ท่อนล่างพันเอาไว้แค่ผ้าขาวม้าเพียงเท่านั้น
“หนู พี่ไม่ได้ทำจริง ๆ” คล้าวเอ่ยพูดอย่างวิงวอนเพื่อให้คนตรงหน้าได้เชื่อใจตัวเองสักครั้ง
“ฮึก ฮือ พี่คล้าวอย่าทิ้งกิ่งนะ ฮือ กิ่งก็เป็เมียพี่นะ” กิ่งแก้วที่เห็นท่าไม่ดี รีบคลานเข้าไปกอดเรียวขาของคล้าวเอาไว้ และรีบเอ่ยพูดถึงสิ่งที่จะทำให้ศัตรูหัวใจของตัวเองเข้าใจผิดมากไปกว่าเดิม
“พูดบ้าอะไรของเธอ ปล่อยฉัน” ร่างหนารีบสลัดหญิงสาวเ้าปัญหาให้หลุดจากเรียวขาของตัวเอง
แบมแบมที่ได้ยินอย่างนั้นความอดทนก็ขาดผึงลงอีกครั้ง ร่างเล็กพุ่งเข้าไปตบตี คนที่พูดออกมาหน้าตาเฉยว่าเป็เมียอีกคนของคนรักตัวเอง หากแต่ก็ทำได้ยากนัก เมื่อคนกลางอย่างคล้าวก็พยายามที่จะกอดรัดเธอเอาไว้แน่น
“หน้าด้าน อีแก่ อยากได้ผัวคนอื่นเขาจนตัวสั่น มึง!!!” แบมแบมก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด
ร่างเล็กดีดดิ้นจนหลุดจากการอ้อมแขนแกร่ง กระโจนไปจิกทึ้งเส้นผมของอีกฝ่ายอย่างแรง มือเล็กตวัดฟาดลงไปใบที่ใบหน้าของกิ่งแก้วรัว ๆ ด้วยความโกรธเคือง ริมฝีปากยังคงพ่นคำด่าหยาบคายไม่หยุดปาก
กิ่งแก้วเมื่อโดนทำร้ายหนักเข้า ความอดทนก็หมดลง หญิงสาวตวัดฝ่ามือเข้าหาเด็กสาวเพื่อป้องกันตัวด้วยเช่นกัน จนกลายเป็ว่าตอนนี้ผู้หญิงทั้งสองคนกำลังตะลุมบอนจิกตบกันให้วุ่นวาย
“หยุด พี่บอกให้หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!!” คล้าวที่เห็นว่าสถานการณ์ยิ่งย่ำแย่ลงกว่าเดิม ตวาดออกมาลั่น
ก่อนที่ร่างหนาจะสาวเท้าเข้าไปจับคนทั้งคู่แยกออกจากกัน หญิงสาวทั้งสองคนที่เืขึ้นหน้าไม่ต่างกันเอ่ยด่าทอกันไปมา และสลับกันจิกทึ้งทำร้ายร่างกายของฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ลืมหูลืมตา คล้าวเลือกที่จะกอดรัดคนของตัวเองเอาไว้ และผลักกิ่งแก้วให้ออกห่าง
“ปล่อย ปล่อยหนู ปล่อยสิโว้ย!!!” แบมแบมที่ถูกอุ้มจนตัวลอย พยายามที่จะดิ้นหนีอย่างเอาเป็เอาตาย
“หยุด พี่บอกให้หยุด!!!” คล้าวตะคอกคนในอ้อมแขน ก่อนจะปล่อยทิ้งเอาไว้บนเตียงกว้าง
แบมแบมที่น้อยใจเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ในเื่ที่อีกฝ่ายเอาตัวเองเข้ามาบดบังกิ่งแก้วเอาไว้ก่อนหน้า ยิ่งคิดน้อยใจหนักเข้าไปกว่าเก่า เมื่อถูกตะคอกใส่อีกครั้งจากคนรัก ทั้ง ๆ ที่เื่นี้เธอไม่ใช่คนผิดเลยแม้แต่น้อย
ร่างเล็กผุดลุกขึ้นเผชิญหน้ากับร่างหนา ดวงตากลมโตฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตา หากแต่ก็ยังพยายามที่จะอดกลั้นเอาไว้ ไม่ให้ร้องไห้ออกมาประจานความอ่อนแอและความเจ็บช้ำของตัวเองต่อหน้าของคนทั้งคู่
“พี่มันก็เหมือนผู้ชายคนอื่น เลว” แบมแบมเอ่ยพูดใส่หน้าคนรักด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ป
“พี่ไม่ได้ทำ หนูอย่าเป็อย่างนี้สิ” คล้าวรีบเอ่ยตอบ รู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนรัก
“ทำตัวเป็หมาตัวผู้ไปได้ ทำไม? มันถึงฤดูติดสัดแล้วหรืออย่างไร” ร่างเล็กเอ่ยพ่นถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามออกไปอย่างไม่กลัวเกรง
“ใบบัว!!” คล้าวเอ่ยเรียกคนรักเสียงเข้ม เผื่อ้าที่จะเตือนสติคนตรงหน้า ให้รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่
หากแต่แบมแบมที่โกรธจนขาดสติ กลับไม่ได้มองเห็นความหวังดีนั้นของอีกฝ่าย เด็กสาวยิ้มเยาะออกมาด้วยความสมเพช หนึ่งในนั้นก็คือสมเพชตัวเองด้วย ที่ปล่อยตัวปล่อยใจง่าย ๆ ไปกับผู้ชายพรรค์นี้
“จะมีชู้ทั้งที ก็ควรจะเลือกบ้างนะพี่คล้าว ไม่ใช่คว้าอีแก่หนังเหี่ยวนี่มาเป็เมียน้อยหนู มันน่าสมเพช” แบมแบมตวาดออกไปเสียงดัง สายตากวาดมองไปที่กิ่งแก้วด้วยสายตาเหยียดหยาม
“อ๋อ ลืมไป พอคลำแล้วไม่มีหาง พี่ก็คงจะเอาได้หมด” ร่างเล็กหันกลับมาสบสายตากับคล้าว ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น
“ใบบัว!!! เพี๊ยะ” ร่างหนาที่รู้สึกโกรธจากการโดนพูดจากถากถาง พลั้งมือตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าของคนตัวเล็ก
แบมแบมที่โดนตบจนหน้าหัน หัวเราะเยาะออกมาให้กับโชคชะตาของตัวเอง น้ำตาที่พยายามกักเก็บเอาไว้มาเนิ่นนาน ไหลรินลงมาอาบแก้ม ใบหน้าสวยที่ขึ้นรอยฝ่ามือเด่นชัด หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูง
“หนู พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” คล้าวเองเมื่อเห็นรอยบนหน้าของคนรัก ก็เริ่มได้สติ ร่างหนาเอ่ยขอโทษออกไปด้วยใจที่ปวดร้าว
เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำรุนแรงกับน้องเลย หากแต่คำพูดนั้นของน้องมันก็เกินไปกว่าที่เขาจะรับได้เหมือนกัน เขารู้ว่าน้องกำลังโกรธ หากแต่เขาก็อยากที่จะให้อีกฝ่ายรับฟังในสิ่งที่เขาพยายามที่จะอธิบายบ้าง หากแต่คนน้องก็ยังเอาแต่อารมณ์มาเป็ที่ตั้ง
“เจ็บหรือเปล่า พี่ขอโทษครับ ขอโทษ” ร่างหนาสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กที่กำลังยืนร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ยิ่งได้เห็นรอยแดงที่ชัดเจนอยู่บนใบหน้าสวย คล้าวยิ่งรู้สึกผิด
“จะไปตายที่ไหนก็ไป!!!” แบมแบมเอ่ยตวาดลั่น ก่อนจะแทรกตัววิ่งหนีออกไปจากห้องนอน ที่เคยเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นระหว่างตัวเองและคนรัก
“ใบบัว เดี๋ยว ใบบัว” คล้าวเอ่ยเรียกคนตัวเล็กด้วยความใ เรียวขาเตรียมที่จะวิ่งตามออกไป หากแต่กิ่งแก้วก็ยังคงคลานมากอดขากันเอาไว้แน่นอย่างคนที่ดื้อด้าน
“ปล่อย กูบอกให้ปล่อย!!” คล้าวย่อตัวลงไปผลักคนที่เป็ต้นเหตุทำให้เื่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นออกจากตัวเอง
“ทำไมกิ่งแก้ว เธอทำแบบนี้ทำไม” ร่างหนาเอ่ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกผิดหวังในตัวของอีกฝ่าย
ั้แ่ที่รู้จักกันมา แม้จะมีความรู้สึกพิเศษให้กับเขาที่อยู่ในฐานะพี่เขยของตัวเอง หากแต่อีกฝ่ายก็วางตัวดีเสมอ ไม่ได้ตั้งท่าที่จะยั่วเย้าหรือเชิญชวนเขาลับหลังกรองทองเลยสักครั้ง
“ฮึก กิ่งรักพี่คล้าว ฮือ กิ่งรักพี่” กิ่งแก้วร้องไห้คร่ำครวญออกมา ไม่ว่ากี่ครั้งที่เธอพยายามจะเข้าหา ก็ถูกผลักออกมาเสียทุกครั้ง
และในครั้งนี้ก็ยอมที่จะละทิ้งศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง ยอมบากหน้าที่จะเข้าหาและปลุกปล้ำผู้ชายก่อน หากแต่ความพยายามของเธอก็ยังคงไร้ความหมาย และยังไม่สามารถที่จะเหนี่ยวรั้งคนคนนี้เอาไว้กับตัวเองได้
“เธอแค่รักตัวเอง เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว” ร่างหนาเอ่ยสวนไปในทันที
อีกฝ่ายเอาแต่พูดว่ารักเขา หากแต่การกระทำของอีกฝ่ายกลับเป็สิ่งที่กำลังจะทำลายความรักและอนาคตครอบครัวที่วาดฝันเอาไว้ของเขา หากความรักนั้นที่ให้มามันทำร้ายเขาแบบนี้ เขาเองก็ไม่อยากที่จะรับรู้มันอีกต่อไป
“ไสหัวไปพ้นหน้าฉัน ออกไป” ร่างหนาดึงรั้งหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะกระชากและผลักให้ออกไปจากห้องนอนของตัวเอง
“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” คล้าวเอ่ยย้ำ ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าอีกฝ่ายเสียงดังลั่น
ในตอนนี้เขาเองไม่สนใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะเป็อย่างไร ถือว่าที่ผ่านมาเขาเองก็ทำเต็มที่แล้ว ในการพูดในการอธิบาย และพยายามอย่างสุดความสามารถแล้วที่จะไม่หักหาญน้ำใจ ทำลายมิตรภาพที่ดีงามตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ในครั้งนี้ก็เกินกว่าที่จะทนได้แล้ว เขาพร้อมที่จะตัดขาดจากกิ่งแก้วอย่างถาวร
ฝั่งแบมแบมที่วิ่งหนีออกมา กลับมาถึงบ้านก็ขังตัวเองเอาไว้ในห้องนอนและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้ ร่างเล็กเอาแต่นอนคิดน้อยใจที่ชายคนรักเลือกที่จะลงไม้ลงมือกับตัวเอง จนเผลอหลับไปทั้งคราบน้ำตาอย่างนั้น
………………………………………………….
พี่คล้าวแกโดนสาปแน่ ตบน้องได้ยังไง จากลูกเขยคนโปรดแกจะกลายเป็ลูกเขยคนเปรตเอานะไอ้หนุ่มนี่ เชิญสาปได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ แต่จะว่าไปน้องแบมก็ด่าแรงอยู่นะคะซิส ฮือออ
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ส่งฟีดแบคกลับมาหานักเขียนอย่างเลดี้หน่อยนะคะ อยากบอกว่าการได้อ่านคอมเม้นท์ มันเป็แรงผลักดันในการอัพนิยายมาก ๆ เลย // อ้อน
และอย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ และที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์กันเอาไว้นะคะ เพราะตอนนี้กำลังเร่งสานต่อพล็อตมากมายที่ได้ทำการดองเอาไว้ในไหแบบเร่งด่วน และแพลนที่จะปล่อยงานในตอนนี้ก็ยาวทั้งปี ฮือออ // กระพริบตาปริบ ๆ
587
