อันเยว่ยอดฮูหยิน

หลิวฟางสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของอันเยว่ นางไม่รู้จริง ๆ ว่าในสมองของสตรีผู้นี้มีความคิดไม่เข้าท่าอะไรอยู่ 

“อันเยว่ เจ้านึกอะไรได้หรือ?”

“ถ้าเช่นนั้น เราไปเยี่ยมตระกูลชุยกันดีไหม?”

ทันทีที่พูดจบก็เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของหลิวฟางซีดลงเป็นพัก ๆ มือของนางเริ่มสั่น และไม่รู้จะเอามือวางไว้ตรงไหนดี

“เอ่อ เอาเป็นว่า เราต่างไปทำธุระของตัวเองดีกว่า” 

“เจ้ากลัวหรือ?”

“ข้าน่ะหรือกลัว? น่าขำ ข้าจะกลัวได้อย่างไร? ไป ไปตระกูลชุยกัน!”

เดิมทีอันเยว่เตรียมพร้อมอยู่แล้วสำหรับการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ และกำลังจะใช้วิธียั่วยุเพื่อทำให้หลิวฟางตอบรับ แต่ใครจะรู้ว่าคำพูดของนางเพิ่งมาอยู่ที่มุมปาก และเอ่ยออกไปได้เพียงคำเดียว หลิวฟางก็กระโดดเข้าร่วมด้วยตัวเองเสียแล้ว 

เมื่อเห็นสีหน้าเสียใจภายหลังเล็กน้อยของหลิวฟาง อันเยว่ก็ยิ้มเล็ก ๆ “เข็นข้าไปสิ เราไปเยี่ยมสหายเก่ากันเถอะ”

แม้หลิวฟางจะรู้สึกขุ่นเคืองในใจ แต่ยังคงเดินไปข้างนอกกับอันเยว่ นางเดินพลางมองไปรอบ ๆ โดยหวังว่าจะเจอใครสักคนมาช่วยนาง และถือโอกาสพูดให้อันเยว่ล้มเลิกความคิดที่จะไปตระกูลชุย 

“ไม่ดื่มชาแล้วหรือ?”

ซูจือฉือเดินยกชากลับมา สายลมพัดแขนเสื้อของเขาเผยอขึ้น เผยให้เห็นมือเล็ก ๆ ที่ขาวสะอาดของเขา 

หลิวฟางมองอย่างเคลิบเคลิ้ม ส่วนอันเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ชานี่รอเรากลับมาดื่มก็ยังทัน”

หัวคิ้วของซูจือฉือขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ซึ่งน่ามองอย่างยิ่ง เพียงแต่มันทำให้คนรู้สึกเหมือนมีแต่ความกลัดกลุ้ม 

“ศัตรูของฮูหยินมีไม่น้อย หากปล่อยฮูหยินไปเช่นนี้ ก็ยากจะเลี่ยงไม่ให้พี่ชายทั้งสามตำหนิข้า ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าไปกับฮูหยินดีกว่า”

ไม่นึกว่าเขาจะเป็นฝ่ายพูดยาวเหยียดเช่นนี้ อันเยว่จึงรู้สึกตื่นเต้นในใจเล็กน้อย

“ซื่อหลางจวิน ตระกูลอัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราจะไปที่ใด? และหากไปแล้วผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?”

“ไม่ทราบ”

น้ำเสียงไม่ใส่ใจของซูจือฉือกับท่าทางปล่อยวางทุกอย่างไว้ข้างหลังของเขา ยิ่งทำให้หลิวฟางร้อนใจหนักกว่าเดิม 

“ไปตระกูลชุยไงล่ะ ตระกูลชุย ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าตระกูลชุยมาสร้างปัญหาให้ฮูหยินของเจ้าหรอกหรือ? ฉะนั้น ยามนี้นางต้องการไปหยอดตา ให้ตระกูลชุย” 

เหลือก็แค่บอกตรง ๆ ว่าอันเยว่ต้องการไปสร้างปัญหา 

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ หลิวฟางถึงกับมองซูจือฉือด้วยสายตาอ้อนวอนเพื่อหวังว่าเขาจะเอ่ยห้ามปรามสักนิด อย่างไรเสีย อันเยว่ก็ดีกับสามีคนที่สี่ที่สุด เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ทราบดี

“ที่แท้ก็ไปตระกูลชุยนี่เอง”

เกิดอะไรขึ้นกับน้ำเสียงไม่แยแสแม้แต่น้อยของซูจือฉือ?

แม้แต่อันเยว่เองก็ยังฟังออกถึงความเป็นกังวลของหลิวฟาง แต่ซูจือฉือไม่เป็นห่วงนางสักนิดเลยหรือ?

“ฮูหยิน หากไปที่ตระกูลชุย ต้องเรียกพี่ใหญ่หรือไม่?”

อันเยว่เกือบหัวเราะออกมาเมื่อได้ยิน หากเรียกเซียวสิงเยี่ยนไปที่ตระกูลชุย นั่นไม่ใช่การไปเย้าหยอกชุยต้าเหนียนแล้ว แต่เป็นการไปก่อเรื่องเสียมากกว่า

“ไม่ต้อง แค่เราสามคนก็พอ ไปเรียกรถม้ามา หากเข็นไปทั้งแบบนี้ เกรงว่ากว่าจะถึงตระกูลชุยก็ยามอู่ นู่น”

เมื่ออันเยว่ออกคำสั่งแล้วก็เห็นซูจือฉือพยักหน้าถี่ ๆ จากนั้นจึงไปจัดการเรื่องรถม้า 

บ้านตระกูลอันในยามนี้ยังไม่ยิ่งใหญ่พอ แม้ตัวเองต้องการรถม้าก็ไม่ง่ายขนาดนั้น 

นางมองบ้านตัวเองเล็กน้อยก็พบว่ามันทรุดโทรมมาก และได้เวลาต้องซ่อมแซมเสียที

“อีกประเดี๋ยวเมื่อถึงตระกูลชุย ห้ามพูดไร้สาระเข้าใจไหม? คราวก่อนแม้ข้าจะมีเรื่องขัดแย้งกับคนของตระกูลชุยที่นอกร้านของเจ้า แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ทว่าครั้งนี้เราเป็นฝ่ายไปเยี่ยมเยียนถึงบ้าน หากเกิดความขัดแย้งขึ้นอีกหน เกรงว่าเราจะไม่ได้ประโยชน์ เมื่อถึงตอนนั้น…”

“เจ้ายิ่งอยู่ยิ่งขี้บ่นขึ้นเรื่อย ๆ หากท่านป้ารู้ว่าเจ้ามีนิสัยเช่นนี้ เจ้าคงถูกตีด้วยไม้กระดานอย่างเลี่ยงไม่ได้” 

“พูดถึงท่านแม่ ข้าลืมบอกเจ้าไปเสียสนิท ตลอดมาท่านแม่เค้นถามข้าเรื่องสบู่ อีกอย่าง นางรู้แล้วว่าสบู่ที่เรารับมาเป็นของตระกูลอันของเจ้า และตอนนี้นางกำลังทำให้ข้าลำบากใจ”

“บอกความจริงไปสิ”

หลิวฟางตกอยู่ในห้วงความคิด ในสายตาของเจ้าของร้านตระกูลหลิว อันเยว่คือคนโง่เขลาและมักพาหลิวฟางไปหอคณิกาหรือตามโรงบ่อนต่าง ๆ ซึ่งไม่ใช่คนดีอะไร 

หากบอกว่าเรื่องสบู่เกี่ยวข้องกับนาง เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ที่บ้าน 

ภายในรถม้า อันเยว่มองดูฉากครึกครื้นข้างนอก ผู้คนต่างกำลังพยายามหาเงินกันอย่างสุดกำลัง ดูเหมือนไม่ว่าจะเป็นใคร สุดท้ายก็หนีคำว่าเงินไม่พ้น

เงินหนึ่งอีแปะสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ คำกล่าวนี้เป็นเรื่องจริง นางมองมือสองข้างของตัวเอง เพิ่งแสดงฝีมือได้เพียงเล็กน้อยก็สามารถเก็บเกี่ยวความสำเร็จได้ถึงขนาดนี้ ต่อไปคงได้โค่นล้มทั้งฮวาตู!

“ฮูหยินรู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนหรือ?”

“จือฉือกำลังเป็นห่วงข้าหรือ?”

ระยะนี้แม้ซูจือฉือจะยังคงดูแลนางเช่นปกติ แต่สีหน้าและการกระทำของเขากลับทำให้รู้สึกว่ามีความห่างเหินโดยเจตนา 

และเพราะความห่างเหินเช่นนี้ อันเยว่ถึงได้พยายามเอาใจเขามากขึ้น

ขอแค่เป็นภาพที่ซูจือฉือถูกตาต้องใจ ซื้อ! 

ขอแค่เป็นอาหารที่ซูจือฉือชื่นชอบ ทำ!

อาจกล่าวได้ว่านับตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ต้าโจวเป็นต้นมา ไม่มีสถานะของบุรุษคนใดเทียบได้กับซูจือฉือ เหลือแค่ไม่สามารถให้ตำแหน่งวังหลังแก่เขา มิเช่นนั้น เกรงว่าเขาคงเป็นบุรุษที่มีเกียรติที่สุดในใต้หล้าไปแล้ว 

อันเยว่รู้สึกอิจฉาเขาบ้างแล้ว นี่ไม่ใช่คนที่นางประจบประแจงด้วยตัวเองหรอกหรือ?

“แน่นอน ท่านเป็นภรรยาของข้า”

เมื่อครู่ยังดีอยู่เลย ยามนี้กลับเป็นแบบนี้อีกแล้ว ท่าทีก้มหน้าก้มตาเหมือนบ่าวไพร่เช่นนั้น ราวกับทำให้ผู้อื่นดูเสียมากกว่า

อันเยว่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา เมื่อไรถึงจะทำให้เขาเปิดใจพูดได้เสียที?

นางไม่ต้องการทำตัวเป็นสามีภรรยาในระยะยาว อย่างน้อยเป็นพันธมิตรที่ได้ประโยชน์ร่วมกันก็ยังดี

ประตูใหญ่ของบ้านตระกูลชุยดูหรูหรามาก เมื่อรถม้าจอด อันเยว่มองไปที่บ้านตระกูลชุยก็พบว่าครอบครัวเล็ก ๆ ของตนเทียบกับตระกูลชุยไม่ได้เลยจริง ๆ 

เอาแค่ประตูนี้บานเดียว เกรงว่าราคาก็สูงมากแล้ว

“จือฉือ ประคองข้าลงจากรถ”

บ่าวสองคนที่อยู่ตรงประตูทางเข้าบ้านตระกูลชุยเห็นรถม้าจอด ตามมาด้วยรถเข็น และใบหน้าที่พวกเขาคุ้นเคย

เมื่อไม่นานมานี้ อันเยว่เคยเป็นแขกผู้มีเกียรติของชุยต้าเหนียน นางมักถูกเรียกมาที่ตระกูลชุยบ่อย ๆ เพียงเพื่อมาชมการขับร้อง เต้นรำ และจัดงานละเล่น ดื่มจากจอกที่ลอยอยู่บนลำธารที่คดเคี้ยว 

เพียงแต่สิ่งที่ปัญญาชนและผู้มีคุณธรรมคุยกันล้วนเป็นบทเพลงที่สืบทอดกันมาช้านาน ทว่าสิ่งที่พวกนางสุมหัวกันล้วนเป็นถ้อยคำเกี้ยวพานในชนบท 

“บ้านตระกูลชุยยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

อันเยว่เอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค จากนั้นบอกให้ซูจือฉือเดินไปยังประตูใหญ่

ทันทีที่มาถึงประตูทางเข้า บ่าวสองคนก็ปรี่เข้ามาขวางอันเยว่

“นายของเรามีคำสั่งไม่ให้พวกเจ้าเข้าไป”

บ่าวผู้นี้ดูท่าทางไม่เป็นมิตร ใครเห็นก็ต้องรู้สึกโมโห 

“ชุยต้าเหนียนบอกเช่นนั้นหรือ? นางพูดออกมาตรง ๆ หรือว่าไม่ให้พวกเราเข้าไป?”

หลิวฟางไม่พอใจอย่างยิ่ง นางจึงย้อนถามกลับไปตรง ๆ