รอยยิ้มละมุนของนางส่งไปยังบ่าวไพร่ก่อนเดินไปยังทิศทางห้องครัว บรรดาบ่าวในจวนตาพร่ามัวไปกับรอยยิ้มของนายหญิงคนใหม่
ภายในห้องหนังสือหลีโหยวเหิงมีท่าทีเคร่งเครียดกว่าเดิม ครั้นได้ยินรายงานจากปากของผู้ติดตาม นักโทษในคุกภายใต้การคุ้มกันกลับถูกวางยา
เื่นี้เห็นทีซับซ้อนกว่าที่เขาคิด
โหยวเหิงยกนิ้วนวดระหว่างคิ้วตน สีหน้ายุ่งยาก หยิบพู่กันขึ้นมาลงมือเขียนฎีกาไปยังวังหลวง
ก๊อก ก๊อก!! “ข้าเข้าไปได้หรือไม่เ้าคะ” เสียงเคาะประตูจากภายนอกดังขึ้น
ไป๋เซียงหลันรอเขาเอ่ยตอบอยู่ด้านหน้าในมือถือถาดไม้ที่มีน้ำแกงไก่ตุ๋นร้อนๆ อยู่บนนั้น ดียิ่งนักที่ห้องครัวตระเตรียมเอาไว้ก่อน นางจึงไม่ต้องเสียเวลา
“เข้ามาได้” เสียงอนุญาตเพิ่งจะจบลง บานประตูก็ถูกเปิดขึ้นโดยเวิ่นเปิ่ง เขาหลบไปด้านข้างเพื่อให้อนุไป๋เดินเข้ามายังภายในห้อง
“ข้านำน้ำแกงไก่มาให้เ้าค่ะ แม้ท่านจะรีบเพียงใด หากสุขภาพก็สำคัญนัก” ไป๋เซียงหลันวางถ้วยน้ำแกงลงบนพื้นที่ว่างบนโต๊ะ
หลีโหยวเหิงปรายตามองยังถ้วยน้ำแกงและพยักหน้ารับเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยปัดความหวังดีของนาง
ไป๋เซียงหลันครั้นเห็นดังนั้นจึงไม่ได้รบเร้าอันใดอีก นางขอตัวถอยออกมาอย่างรู้ความ
ตัวนางเวลานี้ไม่อาจรีบร้อน
เมืองหลวง จวนเ้ากรมพิพากษาเวลานี้ แม้ย่างเข้าเดือนหก ทว่ายังคงไร้ที่ท่าว่าผู้เป็เ้าของจวนจะกลับมาในเร็ววัน
“ฮูหยิน เย็บชุดใหม่ให้นายท่านอีกแล้วหรือเ้าคะ” อี้หยู่มองผ้าสีเข้มในมือของนายหญิงตน สองเดือนมานี้คล้ายว่าชุดของนายท่านเพิ่มกว่าแต่ก่อนเป็เท่าตัว
ระหว่างรอผู้เป็สามีกลับมาหลีเว่ยถิงมักจะทำนู้นทำนี้อยู่เรื่อย นอกเหนือหน้าที่นายหญิงของจวนเองที่ไม่ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด
“อีกสองเดือนก็เข้าหน้าร้อนแล้ว ชุดเก่าของท่านพี่ที่มีเก่านัก ข้าจึงต้องตัดเย็บเตรียมไว้เสียหน่อย” นางกล่าวพลางระบายยิ้มน้อยๆ แววตาแฝงความรักใคร่
นี่นายท่านก็ไปนานนับเดือนแล้ว กล่องจดหมายยังคงมีเพียงฉบับเดิม หากฮูหยินทำสิ่งใดก็ล้วนแต่คำนึงถึงนายท่านก่อนเสมอ จวบจนน้อยนักที่จะคิดคำนึงถึงตนเอง
อี้หยู่ในเวลานี้รู้สึกน้อยใจแทนนายหญิงตนยิ่งนัก
“เสื้อผ้าของท่านเองก็เช่นกัน ฮูหยินไม่ได้ซื้อเพิ่มั้แ่สารทฤดูที่แล้ว เราไปร้านเฟิ่งสื๋อกันดีหรือไม่เ้าคะ” นางเห็นว่าเสื้อผ้าในตู้ของนายหญิงก็เก่ามากแล้วจึงออกความเห็นขึ้น อีกอย่าง่นี้ลมฤดูกาลนั้นเย็นจับใจนัก หากนั่งปักผ้ายังศาลาต้นหลิวต่อไป เกรงว่าจะทำให้ฮูหยินล้มป่วยเอาเสียก่อน
“ไม่จำเป็หรอก ชุดเดิมของข้าก็ยังพอใส่ได้” นางกล่าวอย่างไม่สนใจมากนัก
“โถ่ว! ฮูหยินเ้าค่ะ” อี้หยู่อดที่จะทอดถอนใจไม่ได้ ภายในจวนล้วนไม่ขาดแคลนเงินทอง หากฮูหยินกลับเรียบง่ายยิ่งนัก
นางเฝ้ามองฮูหยินลงด้ายทีละเข็มบนชุดสีโปรดของนายท่านอย่างประณีตและใส่ใจ
451
