เฝ้าสวนกับพี่เขย

   ณ สถานีขนส่ง

   ชายหนุ่มหน้ามนเดินลงมาจากรถทัวร์ในเวลาเที่ยงคืน ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าปากหาว แขนเรียวยาวยืดขึ้นฟ้าเพื่อคลายความปวดเมื่อย บนหลังมีกระเป๋าเป้ใบใหญ่สะพายไหล่เอาไว้ เมื่อลุงคนขับเปิดช่องเก็บสัมภาระด้านข้าง ชายหนุ่มก็ก้มหน้าไปเอากระเป๋าเดินทางลากไปรอบนเก้าอี้ 

   ตอนนี้เป็๲เวลาเที่ยงคืนเศษๆ รถทัวร์สายนี้ได้เลทจนล่วงเลยไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง

   “เฮ้อ ดึกขนาดนี้จะมีใครมารับมั้ยนะ”

   ภูมิถอนหายใจพร้อมกับทำหน้าเครียด

   ชายหนุ่มพึ่งจะผ่านการฝึกงานมาอย่างราบรื่น และอีกสองเดือนข้างหน้าเขาก็จะถูกบรรจุเป็๲พนักงานบริษัทในเมืองใหญ่ ภูมิจึงขอใช้เวลาที่เหลือกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่ต่างจังหวัด เขาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพ๻ั้๹แ๻่เข้าเรียนมหาลัย นานๆทีถึงจะได้กลับมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่บ้านเกิดของตัวเอง

   “หวัดดีครับแม่ ภูมิมาถึงแล้วครับ”

   “โอ๊ย แม่ก็นึกว่าจะมาไม่ถึงซะแล้ว”

   “รถทัวร์เลทน่ะครับ พ่อนอนหรือยัง”

   “พ่อนั่งกินเหล้ารอภูมิ๻ั้๹แ๻่หัวค่ำ ตอนนี้เมาไปแล้ว”

   “อ้าว เอาไงอ่ะแม่”

   “ไม่ต้องห่วง พ่อนั่งกินเหล้ากับพี่วัตร เดี๋ยวให้พี่เขาไปรับ นั่นไงมานู่นแล้ว…แค่นี้แหละ”

   “….แม่?”

   คนจากบ้านวางสายไปดื้อๆ ดูเหมือนผู้เป็๲แม่จะง่วงนอนจนไม่อยากรอฟังเสียงตอบกลับจากลูกชายใดๆทั้งสิ้น ภูมินั่งถอนหายใจหนักกว่าเดิม แต่อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าจะมีคนมารับ ชายที่แม่บอกกล่าวคือพี่วัตร พี่เขยของเขา วัตรแต่งงานกับพี่สาวเมื่อสามปีที่แล้ว และตอนนี้ก็กำลังจะมีหลานให้ได้อุ้มเป็๲ตัวเป็๲ตน

   ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...

   ภูมินั่งผงกหัวรอพี่เขยจนหลับคาเก้าอี้ เมื่อมีแรงสะกิดเข้ามาบนหน้าผาก ดวงตากลมโตก็กระพริบถี่หาต้นตอ ชายหนุ่มมองขึ้นไปยังชายอายุสามสิบต้นๆรูปร่างสูงโปร่งบึกบึน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยกรอบสันกรามนูนเด่น ผิวสีแทนเข้มจากการตากแดดตากลมทำให้หมองคล้ำเล็กน้อย 

   ดวงตามีเล่ห์เหลี่ยมจ้องลงมาด้านหลัง ก่อนที่ริมฝีปากหนาที่เต็มไปด้วยเคราจะเอ่ยคำถามห้วนๆโดยไม่มีหางเสียง

   “กูมารับแล้ว”

   “….หวัดดีครับ พี่วัตร”

   “ยกกระเป๋าขึ้นรถ”

   วัตรตอบน้องเมียของตัวเอง ก่อนจะเดินหันหลังไปยังรถกระบะคันโต

   เมื่อภูมิเห็นเช่นนั้นเขาก็เบ้ปากพร้อมกับรีบยกกระเป๋าเดินทางตามไปติดๆ ชายหนุ่มไม่ค่อยชอบสามีของพี่สาวเท่าไหร่นัก เนื่องจากวัตรเป็๲ชายบ้านๆที่ไม่ได้มีการศึกษาสูง น้ำเสียงและคำพูดแต่ละประโยคก็ห่ามๆเหมือนไม่มีใครเคยสอนมาก่อน 

   หน้าตาเถื่อนๆชอบจ้องมองการเดินของภูมิด้วยหางตาตัดสิน บางครั้งชายหนุ่มก็ได้ยินคำพูดเหยียดหยามเ๱ื่๵๹รูปร่างหน้าตาและการแต่งตัวเบาๆจากพี่เขยคนนี้ แต่ด้วยความขยันขันแข็งและเอาการเอางาน มันเลยทำให้ครอบครัวยอมรับผู้ชายทรงโจรได้ไม่ยากเท่าไหร่นัก 

   “สบายดีนะครับ….พี่วัตร”

   “…..”

   ถูมิเอ่ยถามเบาๆเพื่อให้บรรยากาศภายในรถไม่เงียบงัน แต่เมื่อใบหน้าของชายฉกรรจ์หันมามันก็ยิ่งทำให้บรรยากาศดูวังเวงมากกว่าเดิม กลิ่นเหล้าฉุนๆพุ่งกระจายออกมาจากลมหายใจหนักๆ วัตรชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบน้องเมียอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

   “ถ้ากูไม่สบายคงมารับมึงได้หรอก”

   “…ครับ”

   นั่นเป็๲บทสนทนาเดียวที่พี่เขยและน้องเมียคุยกัน หลังจากนั้นระยะทางหลายกิโลก็เต็มไปด้วยความเงียบงันและเสียงลมหายใจ ภูมิเข้าใจดีว่าวัตรเป็๲ผู้ชายหัวโบราณ หน้าตาและนิสัยห่ามๆที่พูดคุยกับเขาบ่งบอกได้ชัดเจน แม้ทั้งสองจะรู้จักกันมานาน แต่ด้วยนิสัยและกิจวัตรประจำวันของแต่ละคนมันก็ต่างกันเกินไป

   วัตรเป็๲ชายฉกรรจ์รูปร่างสันทัดบึกบึนสมกับชายชาตรี เขาจะนิสัยดีและร่าเริงก็ต่อเมื่ออยู่ในวงเหล้า เมื่อไหร่ที่ทำการทำงาน คิ้วดกหนาทั้งสองข้างก็จะขมวดกันเป็๲ปมด้วยความเขร่งเครียดตลอดเวลา และความแข็งแรงนั้นก็แสดงออกมาผ่านมัดกล้ามเนื้อก้อนใหญ่ที่แน่นเป็๲สัดส่วนชัดเจน

   สำหรับภูมิ...

   เขาเป็๲ชายหนุ่มรักสะอาดและชอบเก็บตัว วันๆเอาแต่ทำงานบ้านหรือไม่ก็อยู่ในครัวช่วยแม่ทำอาหาร ส่วนรูปร่างหน้าตานั้น...ก็ตรงข้ามกับพี่เขยคนละขั้วเลยก็ว่าได้ อาจมีเพียงน้องชายใต้หว่างขาเท่านั้นที่เหมือนกัน แต่ขนาดของไซส์นั้น ก็อาจจะแตกต่างกันคนละขั้วเหมือนกับรูปร่างหน้าตา!