ตอนที่ 6 บันทึกช่างโลหะ
หลังจากกินเสร็จกายก็หยิบตะเกียงน้ำมันเดินสำรวจรอบๆ สถานที่นี้ ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็บ้านของช่างตีเหล็ก ขนาดไม่ใหญ่มากนักมีเพียงห้องนอน ห้องครัวอย่างละ 1 และสุดท้ายก็โรงตีเหล็ก
ในระหว่างที่ค้นหาอยู่เขาก็เจอกับหนังสือหนาเล่มหนึ่งที่อยู่ในโรงตีเหล็กกายหยิบหนังสือขึ้นมาและเป่าฝุ่นที่อยู่บนปกออกจนเผยให้เห็นชื่อของหนังสือ คือ“บันทึกช่างโลหะ”
กายเห็นชื่อหนังสือก็รู้สึกอยากว่างมันลงเพราะมันเกี่ยวกับเหล็กอีกแล้ว กายถึงกับบ่นออกมาอย่างไม่เข้าใจ“ที่ทำงานก็โรงงานแยกชิ้นส่วนเหล็ก ตอนทำงานก็มีแต่เหล็ก ตอนนี้พอเล่นเกมก็อยู่ในโรงตีเหล็กยังจะมาหนังสือที่เกี่ยวกับเหล็กอีก”
เขาหยิบหนังสือติดมือมาด้วยแต่ยังไม่ได้ลงมืออ่านกายเข้าไปค้นในห้องนอนซึ่งเป็ห้องที่เขาฟื้นขึ้นมาในตอนแรก เจอกับเสื้อผ้าเก่า ๆอยู่ในตู้ไม้ที่ผุพัง กายไม่รีรอรับวางตะเกียงน้ำมันลงข้างเท้า หยิบเสื้อผ้าพวกนั้นมาใส่ทันทีเพราะชุดที่เขาใส่อยู่มันบางมากจนหนาวไปหมด
หลังจากสวมเสื้อผ้าพวกนี้แล้วมันก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้างเขาจึงหาของในห้องต่อเผื่อจะเจออะไรที่เป็ประโยชน์และก็เจอเข้ากับแผนที่ที่แขวนอยู่เหนือเตียงนอน
กายเดินกลับมาที่ห้องครัววางของที่หามาได้ไว้บนโต๊ะหลังจากนั้นก็หันกลับไปสนใจหนังสือ “บันทึกช่างโลหะ” อีกครั้ง
ตามคำพูดที่เคยพูดต่อๆ กันมาถ้าจะหาข้อมูลต้องเริ่มที่หนังสือ อันที่จริงนี่เป็ข้ออ้างเท่านั้นตอนนี้ข้างนอกฝนตกและก็ยังไม่เช้าด้วยมันจึงมืดมาก กายจึงต้องหาอะไรทำฆ่าเวลาไปก่อน
กายเปิดหน้าแรกอ่านมันอย่างช้าๆภายในหนังสือแทบไม่ได้เล่าเื่ชีวิตของช่างโลหะตามที่ชื่อหนังสือบอกเลยสักนิดเดียวแต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้การตีเหล็ก เริ่มั้แ่ขุดเหมืองแร่เหล็กและแร่อื่น ๆการถลุงแร่ การขึ้นรูปเหล็กดิบ จนกระทั่งเทคนิคการตีเหล็ก
กายอ่านหนังสือไปก็หาวไปบางครั้งเขาก็สับประงกฟุบหลับไปก็มีแต่เมื่ออ่านมาถึงหน้าหนึ่งก็เจอกับข้อความที่เขียนไว้ว่า “ศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้น 1”
ทันใดนั้นในสายตาของเขาก็มีข้อความจากระบบเกมเด้งขึ้นมา
“อ่านเพื่อเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้น 1”
กายอ่านข้อความที่เด้งไปมาสองสามรอบอย่างสนใจเขาลองปิดหนังสือลงข้อความก็หายไป กายจึงเปิดหน้าเดิมอีกครั้งข้อความจากระบบก็กลับมาเช่นกัน
“อ่านเพื่อเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้น 1”
“ต้องอ่านมันถึงจะเรียนรู้ได้อย่างนั้นเหรอ”กายพูดออกมาแน่นอนว่าไม่มีเสียงใครตอบเขากลับ กายยังคงอ่านข้อความของระบบอยู่
“นึกว่าเกมจะไม่มีระบบคอยช่วยเหลืออะไรซะแล้วเอาละในเมื่ออ่านแล้วจะเรียนทักษะได้ก็มาเริ่มกันเลย”
กายเริ่มอ่านข้อความในหน้าหนังสืออย่างตั้งใจอย่างน้อยเวลาเขาทำอะไรก็มักจะตั้งใจเสมอในตอนนี้เมื่อเขาคิดจะหาเงินกับเกมก่อนอื่นก็ต้องทำให้ตัวละครในเกมเทพก่อนละนะถึงจะไปสู้กับใครได้เพราะถ้าแพ้มีหวังเสียเงินหมดแน่และแน่นอนว่าเขาคงกลายเป็หนี้เจ้ซาเรียทำงานอยู่ในร้านไปจนแก่ตาย
เขาอ่านศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้น 1 จนจบ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
“ผู้เล่นได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้นที่ 1 สำเร็จ”
“แสดงสถานะผู้เล่น”
“ชื่อ : เดวิน”
“อายุ : 19”
“เพศ : ชาย”
“ระดับ :นักรบฝึกหัด (ไร้ขั้น) ”
“ศิลปะการต่อสู้ :
ทุบ 0/1 (0%) ”
ด้านหน้าของเขาแสดงสถานะผู้เล่นขึ้นมากายรู้สึกแปลกใจที่ระบบเลือกจะตั้งชื่อของเขาว่า เดวิน แทนที่จะให้เขาชื่อกายเขามองข้อมูลลงต่ำไปเรื่อย ๆ
“ทุบ 0/1 (0%) ”
“0 ตัวแรกคงเป็ขั้นของศิลปะการต่อสู้ฝึกสำเร็จ ส่วน 1 คงเป็ขั้นที่สามารถเรียนรู้ได้ ถ้างั้น 0%ก็คือประสบการณ์ในการฝึก”
กายค่อย ๆทำความเข้าใจกับสถานะที่ระบบแสดงให้เขาได้เห็น
“เกม้าให้เราฝึกฝนถึงจะสามารถสำเร็จศิลปะการต่อสู้ได้”กายพบว่าจะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ได้ต้องลงมือฝึกปฏิบัติด้วยดูเหมือนมันจะมีเงือนไขเฉพาะของตัวเอง
เขารีบหาวิธีการฝึกศิลปะการต่อสู้ ทุบ ทันที ซึ่งในหนังสือ “บันทึกช่างโลหะ”มีวิธีบอกอยู่ว่าให้ฝึกการทุบเหล็กวิธีนี้เร็วที่สุดในการพัฒนาฝีมือยังมีบอกว่าพิมพ์เขียวมีดทำครัวอยู่ด้านหลังหนังสืออีกด้วย
กายเปิดดูพิมพ์เขียวหลังหนังสือและลงมือทำตามเพราะเขาอยากแข็งแกร่งจะได้มีพลังในการเอาชนะคนอื่น ๆ ในแดนาเพื่อเงินและชีวิตที่ดีขึ้น
เด็กหนุ่มลงมือทีละขั้นตอนั้แ่จุดถ่านหินหยิบแร่เหล็กที่มีอยู่น้อยนิดในโรงเหล็ก จากนั้นก็ถลุงเหล็กด้วยความร้อนได้เหล็กเหลวก็นำมาหล่อเป็แท่งสี่เหลี่ยมจนกลายเป็เหล็กดิบ
กายทำทุกอย่างด้วยท่าทางเก้ๆ กัง ๆ อยู่สักพักกว่าจะปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะเคยที่ทำงานคล้ายๆแบบนี้มาก่อนในโรงงานแยกชิ้นส่วนโลหะมาก่อน
แต่ยังไงเขาก็หยิบหนังสือ“บันทึกช่างโลหะ” ออกมาดูในทุก ๆ ขั้นตอน ระหว่างรอให้เหล็กดิบเย็นตัวลงเขาก็ไปนั่งพักหยิบเนื้อแห้งมาประทังชีวิตพลางบ่นเื่ที่ตัวละครในเกมจะสมจริงไปไหน ทั้งความเหนื่อย ความหิวและอื่น ๆ
โชคยังดีที่เขาทำงานหนักที่โรงงานแยกชิ้นส่วนเหล็กอยู่ประจำจึงสามารถอดทนกับแค่ฝึกตีมีดทำครัวได้หลังจากเหล็กเย็นตัวลง กายก็เริ่มขั้นตอนการตีขึ้นรูป เขาเร่งความร้อนของถ่านหินเอาแท่งเหล็กลงไปรอจนมันเป็สีแดงออกส้มทั้งชิ้นก็คีบขึ้นมาและลงมือใช้ค้อนทุบเหล็กอย่างต่อเนื่อง
เป้ง! เป้ง! เป้ง!
เสียงตีเหล็กดังอย่างต่อเนื่องแต่ไม่นานก็หยุด กายนั่งหอบหายใจแหก ๆ ด้วยความเหนื่อยจากนั้นก็ลงมือทุบเหล็กต่อทำซ้ำสลับกันไปเรื่อย ๆ ในหัวก็คิดแต่ว่าถ้าเป็ในโลกจริงตัวเขาคงลงน้ำหนักได้เยอะเลยแม้จะไม่ได้อ้วนละก็นะ
หลังจากนั้นสักพักมีรูปร่างบูดๆ เบี้ยว ๆ เล่มหนึ่งก็ปรากฏในมือของชายหนุ่ม มันมีรอยแตกที่ใบมีดอยู่ด้วยแต่กายกลับไม่สนเขาเรียกหน้าจอสถานะตัวละครขึ้นมาดู
“ชื่อ : เดวิน”
“อายุ : 19”
“เพศ : ชาย”
“ระดับ :นักรบฝึกหัด (ไร้ขั้น) ”
“ศิลปะการต่อสู้ :
ทุบ 0 (3%) ”
กายโยนมีดในมือไปด้านข้างจากนั้นก็ทำเล่มใหม่ถ้าเล่มแรกไม่สำเร็จก็ทำเล่มสอง เล่มสามไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งรู้อีกทีก็เช้าจากเช้าก็เข้ากลางวันและตกเย็น
เวลาในเกมผ่านมาหนึ่งวันแต่เวลาในโลกความจริงผ่านมา 1 ชั่วโมงกายยังต้องอยู่ในเกมอีกสองวันหรือเท่ากับสองชั่วโมงในโลกจริง
จนถึงตอนนี้เขายังคงทึ่งกับเทคโนโลยีที่มนุษย์ใช้ในการสร้างเกมราชันาออนไลน์ไม่หายจริง
กายมองดูกองมีดที่อยู่ด้านข้างหลายสิบเล่มถึงจะรู้สึกเบื่อ ๆ แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อฝนก็ยังตกไม่หยุดดังนั้นเขาจึงตีมีดต่อไปโดยเริ่มหลอมมีดเก่า ๆแล้วก็นำมาขึ้นรูปใหม่ขอแค่เขาเอาค้อนทุบลงไปที่เหล็กก็คือการฝึก “ศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ” แล้ว
กายไม่รู้ว่าผู้เล่นคนอื่นๆ ในเกมฝึกแบบไหน แต่การฝึกของเขาก็ช่างง่ายมากถ้าไม่นับเื่ที่ต้องมาทุบเหล็กขั้นรูปแบบนี้ละนะ
แต่แล้วขณะที่เขากำลังทุบเหล็กอยู่ก็รู้สึกว่าหนังตาหนักขึ้นและง่วงกายก็พึ่งนึกขึ้นได้ ว่าตัวละครของผู้เล่นก็คงต้องนอนเช่นกันเขาเก็บของทุกอย่างจากนั้นก็จะไปนอนทันที
แต่รู้สึกเหนี่ยวตัวจึงมองฝนที่ตกอยู่ข้างนอกกายคิดถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้แช่น้ำร้อน ซึ่งในชีวิตนี้เขาไม่เคยทำมาก่อนเพราะในโลกจริงน้ำสะอาดหายากและค่าน้ำก็แพงถ้าเกิดเขาเอามาใช้แช่น้ำอาบละก็ป้ามิแรนด้าคงไล่ตีเขาไม่หยุดอย่างแน่นอน
แต่ในตอนนี้เขาอยู่ในเกมที่สำคัญยังมีน้ำฝนที่สะอาดและเย็นสบายให้ใช้ไม่จำกัดอีกด้วย กายรีบวิ่งเข้าไปในครัวหาถังใบใหญ่ๆ ที่เห็นเมื่อตอนกลางวันออกมา จากนั้นก็ไปรองน้ำฝนจนเต็มและและรากมันเข้ามาด้านใน
ข้างนอกมืดเล็กน้อยกายเดินออกไปไม่ไกลจากตัวบ้านนักก็หาหินก้อนไม่ใหญ่มากนักมาจำนวนหนึ่งจากนั้นก็นำมันไปเผาไฟที่เตาหลอมเหล็กรอไม่นานหินก็ร้อนมากกายรับหาคีมคีบมันออกมาก่อนที่จะร้อนเกินไปไม่งั้นหินอาจจะละลายได้
กายใส่หินลงไปในถังไม้ใบใหญ่วางมันลงไปในก้นถังและหาแผ่นไม้มารองอีกชั้นหนึ่งแค่นี้เขาก็สามารถแช่น้ำร้อนได้อย่างสบายใจแล้ววิธีนี้แน่นอนว่าเขาฟังมาตอนที่ครู่สอนว่าคนในสมัยโบราณก่อนหน้านั้นนานมากมักจะใช้กันเพราะหินเก็บความร้อนได้ดี พออยู่ในน้ำมันก็คลายความร้อนออกมาอย่างช้า ๆทำให้เหมาะเอามาใช้แบบนี้มาก
กายถอดเสื้อผ้าและลงไปแช่น้ำท่ามกลางสายฝนที่ตกอยู่นอกบ้านน้ำที่อุ่นกำลังดี บรรยากาศที่ไม่มีควันพิษไม่มีเสียงของป้ามิแรนด้าคอยบ่นมันช่างเป็์บนดินแท้ ๆ
กายค่อย ๆหลับตาลงไปช้า ๆ สักพักเขาก็งีบหลับไปจริง ๆ
ในตอนนั้นเองกายไม่รู้ตัวเลยว่าแสงสีฟ้าค่อย ๆ ลอดผ่านประตูเข้ามา มันเหมือนจะสนใจกายแต่ก็ไม่ได้เข้าไปใกล้เขา มันเลือกจะลอยไปทางหนังสือ “บันทึกช่างโลหะ”
แสงสีฟ้าหมุนวนรอบบันทึกช่างโลหะอยู่สักพักก็จมหายไปในหนังสือพร้อมกับแสงสว่างวาบอย่างรุนแรง
ทำเอากายสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากน้ำแต่เมื่อเห็นว่าในห้องมีแค่แสงของตะเกียงน้ำมันและมันก็ไม่มีความผิดปกติอะไรอีกกายจะถอนหายใจ
“ใหมด”กายลุกขึ้นจากนั้นจากนั้นก็เอาเสื้อผ้าไปซักต่างไว้ในโรงตีเหล็กเพราะที่นั้นอากาศอุ่นกว่าที่อื่นก่อนที่เขาจะไปหาเสื้อผ้าอีกชุดในห้องนอนใส่จากนั้นก็ลงนอนที่เตียง
ตอนนี้กายทำเหมือนกับที่นี่เป็บ้านของเขาในเกมราชันาออนไลน์ไปซะแล้ว
กายเลือกจะนอนหลับไปการนอนในเกมมันก็เหมือนกับการนอนในโลกจริงไม่มีผิดเช้าวันต่อมาเขาบิดี้เีลุกขึ้นขยี้ตาเดินออกไปอย่างเคยชินแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในเกมอยู่เลย
“เฮ้อ...”กายถอนหายใจอย่างเสียดาย ถึงแบบนั้นวันนี้ก็ยังคงมีเื่ดี ๆเกิดขึ้นฝนหยุดตกแล้ว แต่ดูเหมือนจะมีหมอกลงหนาพอสมควรเขาไปหาเนื้อตากแห้งในห้องครัวกินอีกครั้ง ซึ่งมันก็ยังคงทั้งแข็งและเหนี่ยวเหมือนเดิม
พอสาย ๆแดดออกหมอกก็จากลงเหลือแต่น้ำค้างที่เกาะอยู่ตามยอดหญ้าและใบไม้ เสียงของสัตว์เล็กๆ น้อย ๆ ดังขึ้นอยู่ตลอดเวลา หน้าบ้านมีทางที่เหมือนจะเป็ถนนไปที่ไหนสักแห่งอยู่แต่เพราะมันมีหญ้าขึ้นสูงในตอนแรกกายจึงไม่เห็นมัน
กายยังไม่ได้รีบจะเดินไปตามทางทันทีเพราะนั้นหมายถึงการออกเดินทางไกลอย่างแน่นอน และเขาก็ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้างกายจะต้องรักษาชีวิตและตายไม่ได้ แม้เจ้ซาเรียจะบอกว่าตายได้สามชีวิตแต่กายไม่อยากจะใช้มันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะฝึกศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ทุบ ขั้น 1 ให้สำเร็จก่อน
กายเลิกสนใจถนนเส้นนั้นเพราะมันคงยังไม่หายไปไหนในเวลาอันสั้นอย่างแน่นอนกำมองไปรอบ ๆ ที่นี่มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด มันช่วยให้รู้สึกดีมากจริงชายหนุ่มชอบวิวที่นี่มาก เพราะในโลกจริงมันไม่มีทัศนียภาพแบบนี้ให้เห็นมีแต่ฝุ่นควัน มลพิษในทุกรูปแบบที่คนรุ่นเก่า ๆ สร้างไว้ รวมทั้งความแออัดจากผู้คน
ขณะที่กายกำลังดื่มด่ำไปกับทัศนียภาพตรงหน้าก็มีเสียงบางอย่างกำลังเดินมาทางเขากายมองตามเสียงนั้นไปก็เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกเดินสี่ขาตัวอ้วนเดินหากินอะไรอยู่กลางทาง
“หมู”กายมองหมูตัวสีชมพูอย่างใและตื่นเต้นในเวลาเดียวกันเขาเคยเห็นรูปสิ่งมีชีวิตแบบนี้ในอินเทอร์เน็ตไม่ผิดแน่นอนมันคือหมู