บทที่ 3 (2/2)
อย่าได้เกรงใจ (2)
เยว่เล่อจ้องใบหน้าเรียบนิ่งของหนิงเฟิ่งหวง
“แล้วเหตุใดศิษย์พี่ถึงต้องมานอนที่ห้องพักของข้าด้วยล่ะขอรับ?”
ฉับพลัน เยว่เล่อก็เห็นบุรุษน่าตายลุกขึ้นจากเตียง แล้วก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น เยว่เล่อจึงรีบก้าวเท้าถอยหลังแต่ก็ถูกฝ่ามือหนาคว้าต้นแขนข้างซ้ายของเขาเอาไว้ จากนั้นอีกฝ่ายก็เอ่ยถามเสียงเข้มว่า
“ตัวเ้าเย็น...หนาวมากหรือไม่? เสื้อคลุมของเ้าอยู่ที่ไหน?”
เยว่เล่อที่ตอนนี้สวมเพียงเสื้อแพรตัวใน ซึ่งเขาก็มักจะใส่เช่นนี้หลังชำระร่างกายเสร็จแล้วถึงแม้ยามนี้เขาจะยังไม่เข้าใจในท่าทีของบุรุษน่าตาย และรู้สึกอึดอัดใจ แต่เขาก็ยอมยกมือขึ้นมาแล้วชี้ไปยังเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนราวไม้
หลังจากนั้นเยว่เล่อก็เห็นหนิงเฟิ่งหวงเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ให้เขาอย่างคล่องมือ
“คราวหน้านำเสื้อคลุมเข้าไปเปลี่ยนด้วยเข้าใจหรือไม่?”
เยว่เล่อพยักหน้าตอบกลับอย่างเหม่อลอยพอรู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกพามานอนลงบนเตียง โดยมีมือหนาของบุรุษน่าตายช่วยโอบประคอง...
‘นี่มันจะใกล้ชิดเกินไปสักหน่อยหรือไม่?’
เมื่อดึงสติของตัวเองกลับมาได้ เยว่เล่อก็รีบเกรงตัวเอาไว้พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดันแผงอกของหนิงเฟิ่งหวง
“ศิษย์พี่จะทำอะไรขอรับ?”
“นอนลงไป เมื่อครู่ข้าอุ่นเตียงเอาไว้ให้แล้ว”
“แต่ข้ายังไม่อยากนอน แล้วท่านก็ยังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลยนะขอรับ!” ขณะที่กล่าวเยว่เล่อก็พยายามออกแรงดัน เขาคิดจะดึงลมปราณขึ้นมาช่วยแต่ทว่าตอนนี้แค่ทำให้มันกระเพื่อม...เขาก็ยังทำไม่ได้เลย!
เยว่เล่อรู้สึกสะท้อนในใจ ร่างที่เขาอาศัยอยู่ในยามนี้ไม่ต่างอันใดเลยกับมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง
ในเมื่อใช้แรงแขนไม่สำเร็จ เยว่เล่อจึงรีบยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาเขาตั้งใจจะถีบบุรุษไร้ยางอายตรงหน้า แต่เพียงชั่วพริบตาร่างกายของเขาก็ถูกจับให้นอนตะแคงไม่พอ...หนิงเฟิ่งหวงยังล้มตัวลงนอน แล้วใช้แขนข้างหนึ่งกอดรัดตัวเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง
เยว่เล่อเบิกตากว้างด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ลูกกระเดือกของเขาพลันขยับขึ้นลงอย่างยากลำบากแล้วในขณะนั้นน้ำเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“อุ่นขึ้นหรือไม่?”
“อุ่นขึ้นขอรับ แต่...”
“อาจิว เราสองคนนอนหลับข้างกันมายี่สิบสามปี อยู่ ๆ ต้องมาแยกกันนอนข้ากลัวเ้าจะเหงา แล้วอีกอย่าง่นี้ฝนตกหนักแทบทุกคืน ร่างกายของเ้าเพิ่งจะฟื้นตัวข้ากลัวว่า เ้าจะทนรับความหนาวเย็นไม่ไหว ข้าก็เลยพาตัวเองมานอนที่ห้องพักของเ้าเหมือนทุกคืน”
‘วาจาลื่นไหลไร้แก่นสารเช่นนี้ เ้าก็ยังกล้ากล่าวออกมาได้!’ แม้ภายในใจจะลอบแขวะอีกฝ่าย แต่เยว่เล่อก็พยายามข่มอารมณ์กดน้ำเสียงให้เรียบนิ่ง แล้วกล่าว
“ที่ผ่านมาสร้างความลำบากให้ศิษย์พี่แล้ว แต่ยามนี้ข้า...”
“เ้าาเ็สาหัส เพราะคนจากแดนมาร ส่วนข้ายินดี และเต็มใจช่วยรักษาดังนั้นจึงไม่ถือว่า เ้าสร้างความลำบากอันใดให้แก่ข้า”
“ข้ารู้สึกเกรงใจศิษย์พี่ยิ่งนัก ข้าว่า...”
“อย่าได้เกรงใจ”
‘แต่ข้าอยากเกรงใจ!หรือไม่เ้าก็ช่วยเกรงใจข้าสักหน่อยได้ไหม!!’ เยว่เล่อะโแย้งคำพูดของบุรุษไร้ยางอายในใจ จากนั้นเขาก็หลับตาลงในขณะที่หัวคิ้วกระตุกยิก ๆ ไม่หยุด
พอสงบใจลงได้ เยว่เล่อก็ค่อย ๆ ลอบผ่อนลมหายใจออกมาจากนั้นจึงกล่าวว่า
“ศิษย์พี่ขอรับ ยามนี้ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนความเมตตาของท่านคงกล่าวได้เพียงว่า วันหน้าข้าจะตั้งใจฝึกวิชาเซียนจากท่านเท่านั้น แต่...ศิษย์พี่ขอรับการที่บุรุษนอนกอดกันเช่นนี้ ข้าคิดว่า...”
“ข้าไม่ถือ เพราะข้ากับเ้าเป็บุรุษเหมือนกัน”
ยามนี้เยว่เล่ออยากซัดพลังไปทักทายใบหน้าของหนิงเฟิ่งหวงยิ่งนัก! แต่ก็ติดตรงที่ร่างนี้ไร้ซึ่งพลังแล้วในชั่วขณะนั้นเขาก็รู้สึกคุ้น ๆ กับประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายกล่าว...
มารดามันเถิด! ในชีวิตก่อนเขาเคยกล่าวประโยคนี้กับหนิงเฟิ่งหวง!!
ระหว่างนั้นเยว่เล่อรับรู้ได้ถึงแรงกอดรัดที่แแ่ขึ้นกว่าเดิมขณะที่เขากำลังจะอ้าปาก เพื่อเอ่ยประท้วง พร้อมกับขยับเอาร่างกายของตนเองถอยห่างออกมาบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังก็ขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูว่า
“อาจิว ขยับเอาแผ่นหลังของเ้าพิงกับแผงอกข้า อย่าเกรงตัวสิ! ในระหว่างที่เ้านอนหลับข้าจะส่งพลังเข้าไปช่วยโคจรลมปราณให้ แล้วหากเ้ายังไม่ง่วงมากก็ลองรวบรวมสมาธิไล่ตามการโคจรของลมปราณเพราะในวันที่เ้าเริ่มฝึกวิชาเซียน ข้าจะให้เ้าโคจรลมปราณด้วยตัวเอง”
เยว่เล่อรับรู้ได้ถึงพลังสายหนึ่งที่ค่อย ๆ รินไหลเข้ามาภายในกายยามนี้เขาทำได้เพียงผ่อนคลายร่างกาย แล้วทำตามคำสั่งของหนิงเฟิ่งหวงเท่านั้นระหว่างนั้นเขาก็ก้มลงไปมองท่อนแขนใหญ่ที่พาดตรงบริเวณเอว นอกจากแขนข้างนี้และแผ่นหลังของเขาที่แนบชิดกับแผงอกของอีกฝ่าย ก็ไม่มีร่างกายส่วนไหนของบุรุษน่าตายที่รุกล้ำไม่สิ! ที่ล่วงเกินเขา...
‘เฮ้อ! ข้าอยากจะบ้าตาย’ เยว่เล่อพึมพำในใจ เขารู้สึกว่า ความคิดกับท่าทางของตนเองในตอนนี้ราวกับสตรีที่ถูกบุรุษลอบกินเต้าหู้!
แต่เอาเถิด... ในเมื่อยามนี้พลังก็ไม่มี เื่ฝีปากก็แพ้เรี่ยวแรงก็สู้อีกฝ่ายไม่ได้ เขามีแต่จะต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ก่อนเพราะด้วยพื้นฐานการฝึกฝน และการบำเพ็ญเพียร วิถีมารกับวิถีเซียนไม่แตกต่างกันมากนักเยว่เล่อเชื่อว่า เมื่อเขาได้ฝึกวิชาเซียนไม่เกินสามเดือน เขาคงฝึกสำเร็จอย่างน้อยๆ ก็น่าจะสองขั้นเป็แน่ ยามนั้นเขาค่อยลอบแก้แค้นหนิงเฟิ่งหวงทีหลังก็ยังไม่สาย
จากนั้นเยว่เล่อก็นอนคิดแผนการลอบเอาคืนบุรุษน่าตายในใจ...
‘หึ!’ เยว่เล่อรีบยกมือขึ้นมาปิดปาก เมื่อครู่เขาเกือบจะหลุดขำออกมาแล้วความรู้สึกอยากเอาคืนหนิงเฟิ่งหวงเช่นนี้...นานแล้วเหมือนกันนะที่เขาไม่ได้ััมัน
เยว่เล่อนึกไปถึงเื่ราวในชีวิตก่อน จะว่าไป...รอบนี้น่าจะเป็รอบที่สามกระมังที่เขากับหนิงเฟิ่งหวงได้โคจรกลับมาเจอกัน แต่ทว่าการได้พบเจอกันในแต่ละครั้งของพวกเขามันก็ช่าง...
3K
