Episode
| 6 |
นี่มันเื่บ้าอะไรกัน NC
“หัดตั้งใจเรียนเหอะมึง กูรอดูใบปริญญาของมึงอยู่นะไอ้ธาร์ม ไม่ใช่ว่ามึงขาดพ่อแม่ไปแล้วจะไม่ต้องตั้งใจเรียน”
“ผมรู้หน่ายาย ก็ตั้งใจจะเรียนให้จบอยู่นี่ไง”
ธาร์มเบ้ปากหลังจากได้เป็อิสระ เขาเอ่ยพลางก็เดินตรงเข้าไปในบ้านปูนหลังเล็กที่ค่อนข้างจะแออัด มีเพียงยายอึ่งกับเขาอาศัยอยู่ที่นี่เพียงสองคนเท่านั้น
แม่ของเขาเสียชีวิตั้แ่เขาเด็กๆ ส่วนพ่อก็หนีไปแต่งงานใหม่ เรียกได้ว่าทั้งชีวิตของธาร์มมีแค่ยายที่เลี้ยงดูเขามา มีเพื่อนบ้านคอยแวะเวียนเข้ามาบ้าง ลุงป้าน้าอาคนอื่นก็เช่นเดียวกัน สิ่งนี้ก็คงจะเพียงพอแล้วสำหรับความรักในชีวิต
จะเรียกว่าเขาอยากมีความรักที่อบอุ่นก็ได้ เขาอยากสร้างครอบครัวกับใครสักคน อยากมีลูก อยากมีคนรักแบบปกติ
“เฮ้อ..”
สังคมที่อยู่นั้นหล่อหลอมธาร์มมาั้แ่เด็ก มันทำให้เขาโตขึ้นมามีเื่กับชาวบ้านไปทั่ว เวลาใครหาเื่ก็ยอมไม่ได้ สิ่งที่เขาไม่ยอมเสียก็คือศักดิ์ศรี
“นี่พี่ขนมผิงจะเกลียดกูไหมวะเนี่ย กูไปจูบเขาต่อหน้าผู้ชายคนอื่นขนาดนั้น”
ธาร์มบ่นพึมพำก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงลูกฟูก เขาเอาแต่ครุ่นคิดถึงใบหน้าสวยหวานที่ทำให้ใจสั่น ั้แ่ออกจากร้านอาหารมาก็ดูเหมือนว่าขนมผิงเธอจะรู้สึกอาย ขนาดนั่งอยู่บนรถยังไม่ชวนเขาคุยสักคำเดียว
เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาเองก็เช่นเดียวกัน เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดถึงเื่ในร้านอาหารนั่น..
“ก็คิดว่ามันจะแน่ สุดท้ายก็อ่อนเหรอวะ เื่แค่นี้กลับไม่กล้า เหอะ ไม่อยากจะเชื่อเลย”
ประโยคนี้เป็ธาร์มเองที่หมายถึงั เขายังคงจำสีหน้าซีดเซียวนั้นได้ดี ราวกับว่าไอ้มาเฟียอวดรวยมันรู้สึกว่าเื่นี้ไม่สมควร ทั้งๆที่ตอนแรกมันก็เหมือนจะคล้อยตามน้ำไปด้วยแล้ว
รูปร่างก็ใหญ่โต รอยสักก็มีทั่วตัว ดูเหมือนจะเป็คนบ้าเซ็กซ์แนววิตถารด้วยซ้ำ แต่ทำไมมันถึงไม่เคยทำอะไรแนวนี้เลยล่ะ?
หลายวันต่อมา..
สถาบันอาชีพ (PSH)
(มหาวิทยาลัยธุรกิจทักษะเฉพาะทาง กรุงเทพฯ)
“จริงๆนะยัยป่าน อาทิตย์ที่แล้วฉันเห็นว่าธาร์มขึ้นรถไปกับนังอาจารย์ขนมผิงอะไรนั่น ส่วนพวกไอ้อิฐก็ไม่ได้ตามไปด้วย”
“นี่แกเห็นจริงๆเหรอ”
“เต็มสองตาเลยจ้า ไม่เชื่อถามอีเจลได้เลย”
“ฉันเห็นจ้ะ จบไหม! พวกเราจะโกหกแกทำไมล่ะยัยป่าน เฮ้อ.. นังอาจารย์นั่นน่ะกำลังอวดดี มันอ่อยธาร์มั้แ่ในคาบเรียนครั้งก่อนแล้ว ขนาดฉันมองแวบเดียวยังรู้เลย”
แก๊งเพื่อนสาวปากแดงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง พวกหล่อนโกรธแทนเพื่อนสนิทคนนี้ไม่น้อย ตามจีบธาร์มมาั้แ่ไหนแต่ไร หัวหน้านักเลงสุดหล่อก็ไม่ยอมเปิดใจรับป่านสักที พอมีอาจารย์หน้าสวยคนนั้นโผล่เข้ามา ยัยนั่นก็ขโมยหัวใจเขาไปจนได้
“กึ่ด.. วันนี้มันได้เห็นดีกับฉันแน่ คิดจะมายุ่งกับของรักของหวงของฉันก็ต้องสั่งสอนกันหน่อย”
หญิงสาวผมซอยยาวกัดฟันกรอด ใบหน้าสวยแต่ก็แต่งเติมเครื่องสำอางจัดจ้าน ริมฝีปากนั้นแดงฉานจนเกินเยียวยา ราวกับว่าป่านกับแก๊งเพื่อนยังไม่รู้วิธีแต่งหน้าที่ถูกต้อง
“แกจะทำอะไรยัยนั่นเหรอ?”
“เดี๋ยวก็ได้รู้ หึ.. วันนี้พวกเราไปดูโรงงานกันนี่”
สิ้นคำตอบนั้นก็ทำให้เพื่อนสาวประมาณสี่ห้าคนหันมามองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม ความคิดเลวร้ายภายในหัวเริ่มผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ด พวกเธอรู้ดีว่าป่านบ้าระห่ำขนาดไหน หากมีคนมายุ่งกับธาร์มก็ต้องพบกับจุดจบแบบนี้
‘กดหัวมันลงน้ำสักสิบนาทีจะเป็อะไรไป คงไม่ตายหรอก’
‘ฮือออออ ย..หยุดนะ!! ฉันไม่ได้อ่อยธาร์มจริงๆ ฮะฮึกๆๆ’
‘อย่ามาตอแหล! เป็แค่เด็กใหม่ทำไมไม่สำเหนียกตัวเอง!!’
‘ฮะ ฮืออออ ใครก็ได้ช่วยด้วย’
‘ครั้งนี้แกจะได้จำไว้ไงว่าไม่ควรที่จะมาลองดีกับฉัน เพราะฉันเป็คนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าหาธาร์มได้ คนอื่นอย่าสาระแน!’
‘อย่านะ!!! อย่า!!!’
พึ่บ!!!
เคยมีเด็กใหม่ที่เข้ามาเรียนคณะเดียวกับพวกเขา เธอนั้นสวยสะพรั่งจนเป็ที่หมายปองของผู้ชายในห้อง ป่านจึงเข้าใจผิดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ธาร์ม้า
แต่หลังจากกลั่นแกล้งหญิงสาวผู้น่าสงสารจนมีสภาพอิดโรย เนื้อตัวของเธอบอบช้ำไปทั้งร่างกายและจิตใจ เพียงไม่นานเด็กใหม่คนนั้นก็ได้ย้ายออกไปเรียนที่อื่น ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย
และไม่มีใครรู้ด้วยว่ามันเป็ฝีมือของป่านกับแก๊งเพื่อน..
โรงงานสยามเหล็ก ลำลูกกา
ครืนนนนนน
รถตู้หลายคันขับตรงเข้ามาจอดเทียบท่าโรงงานขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน มันอยู่ใจกลางป่าเขาลำเนาไพร ด้านในทางรุกรังที่มีแต่บ้านสังกะสีกับกระท่อมร้าง พื้นนาอันกว้างขวางบวกกับบ่อน้ำลึก
วันนี้เป็อีกหนึ่งวันที่ภาคเรียนวิชาพิเศษของสถาบันอาชีพจะออกมาดูงานต่างถิ่น ซึ่งพวกเขาจะต้องมาเรียนรู้จากในโรงงาน มาศึกษาข้อมูลจริงจากเ้าของบริษัทเดือนละครั้ง
“พี่ธาร์ม ผมถามจริงเหอะนะ ั้แ่วันที่พี่ไปกับข้าวกับอาจารย์ขนมผิงอะ มันเกิดเื่อะไรขึ้นหรือเปล่าวะพี่”
“นั่นดิ.. ทำไมพี่กับอาจารย์ดูแปลกๆวะ เหมือนกับอาจารย์เขาพยายามหลบหน้าพี่เลยอะ”
“จริงมึง กูก็มองออกว่าอาจารย์เขาหลบหน้าลูกพี่เราอยู่”
เพื่อนพ้องในแก๊งนักเลงต่างสมทบกันอย่างหนักแน่น มันก็จริงอย่างที่พวกนายอิฐพูด หลายวันผ่านพ้นมานี้มันไม่เหมือนเดิม อาจารย์ขนมผิงแทบจะไม่มองหน้าธาร์มเลยด้วยซ้ำ เธอดูซึมเศร้าไปหลังจากวันนั้น..
“เฮ้อ กูไม่รู้เว้ย! พวกมึงจะมาเกาะแกะอะไรกูเนี่ย น่ารำคาญจริง!”
ธาร์มที่หัวเสียอยู่เนืองๆก็สะบัดตัวออกจากมือหนาทั้งหลาย เขาก้าวขายาวเดินนำไปยังหน้าโรงงานที่มีนักศึกษายืนเกาะกลุ่มกันอยู่ สายตาของเขาจ้องมองแต่เพียงแผ่นหลังบางของหญิงสาว
“โอเคทุกคน! เดี๋ยวเกาะกลุ่มกันเหมือนเดิมนะ กลุ่มละไม่เกินแปดคน เดี๋ยวเราจะเข้าไปจดบันทึกความรู้ข้างในกัน ได้เอาสมุดมากันหรือเปล่า!?”
“เอามาค่าาาาา”
“เอามาค้าบบบบบ”
บรรดานักศึกษาต่างก็ะโตอบรับอาจารย์ประจำภาคเรียนกันระนาว โดยคนที่ยืนอยู่ข้างกายอาจารย์สูงวัยก็คือขนมผิง วันนี้เธอได้ถูกเชื้อเชิญให้มาร่วมคุมนักศึกษาด้วย แม้จะไม่ค่อยอยากมาเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่อาจจะปฏิเสธคำสั่งของผู้ใหญ่ในคณะได้
หลังจากคำสั่งของอาจารย์ดังได้เพียงไม่นาน เหล่านักศึกษาก็ทยอยเดินเข้าไปด้านในโรงงานกันทั้งหมด ส่วนขนมผิงก็ยังยืนอยู่ด้านนอก เธอลอบถอนหายใจแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา
“เฮ้อ.. อยากกลับบ้านจัง”
เสียงหวานบ่นพึมพำออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เธอกดเข้าไปดูในไอจีที่มีร้านดอกไม้สวยหรูมากมาย ทั้งต่างประเทศกับในประเทศที่เธอติดตามเอาไว้ ยิ่งเห็นแบบนี้แล้วก็ใจชื้นขึ้นเยอะ ขนมผิงคิดถึงกลิ่นดอกไม้อันหอมหวนอยู่เสมอ
ตึกๆ ๆ ๆ ๆ
“อาจารย์ขนมผิง..”
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหวานอันคุ้นหูของใครคนหนึ่งดังขึ้น นั่นจึงทำให้อาจารย์สาวละสายตาจากหน้าจอ เธอมองไปทางเ้าของเสียงที่ยืนฉีกยิ้มหวานส่งมาอย่างมีลับลมคมใน
“เอ่อ ว..ว่าไงจ๊ะ”
“คือว่าหนูอยากเข้าห้องน้ำค่ะ อาจารย์ช่วยพาหนูไปได้ไหมคะ”
“ห้องน้ำเหรอ”
“ค่ะ”
หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดติ้วตอบรับอย่างรวดเร็ว กระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ ผมยาวสลวย และก็..ริมฝีปากแดงฉานผิดเฉดสี แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรสักอย่าง
“แต่อาจารย์ไม่รู้นะคะว่าอยู่ที่ไหน น่าจะไกลจากตรงนี้อยู่นะ”
“หนูรู้ค่ะ”
“…..”
“อาจารย์ขนมผิงก็แค่ไปเป็เพื่อนหนูเอง มันจะเป็อะไรไปคะ”
แต่แล้วน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่ค่อยพึงพอใจก็ได้หลุดออกมา สีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองไปยังเธอ เด็กสาวที่ชื่อว่าป่าน เธอเลิกคิ้วใส่อาจารย์คนสวยอย่างท้าทาย ดูเหมือนว่ากิริยามารยาทนี้จะทำให้ขนมผิงเริ่มเอะใจ
นี่มันไม่ใช่ท่าทีขอร้องให้พาไปห้องน้ำสักนิดเดียว
“น..นี่นักศึกษา อาจารย์ว่า..”
“หนูสั่งให้อาจารย์พาหนูไปไงคะ ไม่ได้ยินที่หนูพูดเหรอ?”
2K
![รัตติกาลเหมันต์ [จีนโบราณ] ทดลองอ่าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609080649_67021195.webp)
