1.
อุมาพรยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในห้องน้ำที่ทำงาน พลันภาพของเด็กสาวหน้าตาสดใสก็ ฉาบทับซ้อนขึ้นมา เด็กคนนั้นสวยแม้ทั้งหน้าเธอจะทาเพียงแป้งฝุ่น รอยยิ้มของเธอสดใส ริมฝีปากมีสีแดงเรื่ออย่างเป็ธรรมชาติไร้สีสันใดๆ แต่งแต้ม เธอคนนั้นดูมีความสุขมากเหลือเกิน รอบตัวของเธอคงเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความรัก
คนยืนหน้ากระจกถอนหายใจเบาๆ ขณะค่อยๆ หลับตาลง ก่อนลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้งพลางยิ้มเศร้าส่งให้เงาตัวเอง ในกระจกที่เวลานี้เธอเป็ผู้หญิงวัยทำงานไม่ใช่เด็กสาวที่มีรอยยิ้มแสนสดใสเพราะมีความรักโอบล้อมรอบกายคนนั้นอีกแล้ว
หญิงสาวถอนหายใจอีกรอบเมื่ออดหวนคิดไปถึงใครคนนั้นไม่ได้ ใครบางคนที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนเธอก็ไม่เคยจะลืมเขาได้จริงๆ เลยสักครั้ง
หญิงสาวเม้มปากแน่น เมื่อทุกภาพความทรงจำของผู้ชายคนนั้นยังคงชัดเจนอยู่ในหัว
‘ทัศภูมิ รัตนะเดชากุล’
ผู้บริหารหนุ่มเ้าของสายการบินั์ใหญ่ที่แทบจะ มีสาขาครอบคลุมไปทั่วโลก เขาเ้าชู้ และเขาก็ใช้ชีวิตเสเพลมากพอๆ กับความหล่อเหลาของตัวเอง เขาเปลี่ยนคู่ควง ไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน และถ้าให้พูดถึงคู่นอนเขาก็น่าจะมีเกินครึ่งร้อย เหตุผลหลักๆ ที่สาวๆ ไม่ปฏิเสธที่จะขึ้นเตียงกับเขาแน่นอนว่าหนึ่งเขาเป็คนหน้าตาดี สองฐานะเข้าขั้นมหาเศรษฐี หรือพูดง่ายๆ ก็คือเขาทั้งหล่อทั้งรวยนั่นแหละ อย่างนี้แล้วจะมีสักกี่คนกันที่ไม่อยากขึ้นเตียงกับเขา
อ้อ...แถมให้อีกนิดว่าเื่เงินเขาเปย์ไม่อั้นเขาทุ่มทุน ซื้อผู้หญิงกินด้วยหลักหลายล้านก็เคยทำมาแล้ว บอกแล้วไง ว่าเขารวยมาก ไม่สะทกสะท้านหรอกกับไอ้การจ่ายแค่นี้รับรองขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงอย่างแน่นอน
อุมาพรเคยคิดว่าเขาเป็แฟน สุดท้ายไม่ใช่ และตอนนี้เขาคืออดีต เธอหลับตาลงแล้วถอนหายใจแรงๆ ออกมาอีกเฮือก ก่อนสายตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้นมาใหม่จ้องตากับเงาของผู้หญิงในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า มือควานหยิบตลับแป้งฝุ่นขึ้นมาตบเบาๆ ลงไปที่ใบหน้าซีดเซียวของตัวเอง ตามด้วยการ ปัดบรัชออนสีอ่อนเพียงบางเบาตามลงไป จากนั้นลิปสติก สีหวานก็ถูกวาดลงบนเรียวปากเต็มตึงโดยไม่พิถีพิถันอะไรนัก
“สวยแล้วจ้ะแม่คู้ณ”
อุมาพรหันมองตามหาเ้าของเสียงกังวานใสแจ๋วที่เรียกทักทายตัวเอง เสียงของริรินเพื่อนสาวคนสนิทของเธอนั่นเอง ริรินยิ้มหวานหยด เดินเข้ามาวางกระเป๋าถือแบรนด์ดังลงข้างๆ กระเป๋าถือใบราคาไม่กี่ร้อยของเธอ มือเรียวเปิดซิบหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใบย่อมออกมาจากกระเป๋าถือก่อนบรรจงหยิบนั่นหยิบนี่ขึ้นมาแต่งแต้มวาดสีสันต่างๆ ลงไปบน เครื่องหน้าที่จัดว่าสวยอยู่แล้วให้ดูสวยเฉี่ยวขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวริรินเป็คนแต่งหน้าเป็เรียกว่าเข้าขั้นมืออาชีพ จึงไม่แปลกที่ริรินจะดูสวยมากในทุกๆ วัน
“วันนี้มีนัดเหรอริน”
“อื้อ” เพื่อนสาวตอบเสียงอืออาในลำคอขณะบรรจงวาดเรียวปากด้วยลิปสติกสีแดงแป๊ด
“เราสวยหรือยังน่ะอุ๊” ถามพร้อมหันหน้าเอียงซ้ายที ขวาทีให้เพื่อนดู แถมยังทำบอกจู๋เสียจนอุมาพรอดขำท่าทางของเพื่อนเสียไม่ได้
“ไม่เห็นจะสวยเลย”ความจริงริรินสวยอยู่แล้ว แม้ไม่แต่งอะไรมากมายริรินก็ยังสวย แต่ติดที่เ้าตัวชอบแต่งหน้าจัดมาแต่ไหนแต่ไร ประมาณว่าถ้าปากไม่แดงไม่มีแรงอ่อยแฟน
“ฮื้อ!...อะไรไม่สวย ดูดีๆ สิอุ๊หรือว่าต้องเติมตรงไหนเพิ่มอีกไหมเร็วๆ บอกมาเพื่อนยิ่งรีบนะเนี่ย” คนถูกเพื่อนบอกว่าตัวเองไม่สวยเลยทำท่าว่าจะขาดความมั่นใจ ในขณะที่อีกคนยังยิ้มขำ
“หยี!...น่ากลัวตายชักสีลิปสติกเธอน่ะ แดงอย่างกับไปกินเืใครมา” คนแกล้งเพื่อนหัวเราะคิก จิ้มนิ้วลงไปบนลูกคางอีกฝ่ายอย่างเป็การหยอกเย้า อย่างที่บอกว่าจริงๆ แล้วริรินเป็คนสวยไม่ว่าจะแต่งหน้าแบบไหนใช้ลิปสติกสีอะไร หรือว่าไม่ใช้เลยริรินก็ยังดูสวยอยู่ดี
“ยัยอุ๊!...ทำเป็มาว่าฉัน ดูของเธอสินั่นสีจืดชืดยังกับอะไรดี” ริรินจิ้มคางเพื่อนกลับมาบ้างแล้วทั้งสองก็พากัน หัวเราะประสานเสียงกันจนดังครื้นเครงทะลุออกมานอกนอกน้ำของสำนักงานเลย
“นี่เอาจริงๆ ตกลงว่าฉันสวยหรือยัง”
“ไม่สวย”
“อื้อ!...ไม่ถามเธอแล้วเอาเป็ว่าฉันว่าฉันสวยก็แล้วกัน จบเนอะ” คนมั่นใจในตัวเองสูงพูดเสียงมั่นใจกับท่าทางสะบัดหน้าเชิดๆ หันไปมองซ้ายมองขวาในกระจกอีกหลายรอบ
“ไม่สวย” อุมาพรยังย้ำคำเดิมด้วยใบหน้ายิ้มๆ
“สวย”
“สวยก็สวย”
“โอเค เธอก็สวย สวยหวานๆ ในแบบของเธอ ส่วนฉันสวยแซ่บจ้ะ คริๆ”
“จ้ะ จ้า”
“เอไม่ๆ หน้าตาเราสองคนสวยพอๆ กันแต่หุ่นเธอสู้ฉันไม่ได้นะ อก เอว สะโพก ฉันอวบกว่า อึ๋มกว่าส่วนเธอ ยัยกุ้งแห้ง”
“นี่!...มาว่าฉันนะยัยหมูตอน” อุมาพรกำลังยกมือขึ้นมาตั้งท่าว่าจะตีแขนเพื่อนสาวที่บังอาจมากล่าวหาว่าเธอเหมือนกุ้งแห้งไม่มีน้ำมีนวล แต่ก็ไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที
“จ้างให้ก็ไม่ทัน ไปก่อนแล้วนะ เพื่อนรีบ”
“นี่เดียวสิ!...ริน... ริน...” ร้องเรียกเพื่อนเสียงหลงแต่ก็ยังช้าไปกว่าร่างเพรียวที่รีบเร่งเดินเร็วจี๋ออกจากประตูห้องน้ำไปแล้ว
“เย็นนี้ฉันจะกินข้าวกับใครล่ะยัยริน...” อุมาพรรีบคว้ากระเป๋าวิ่งตามเพื่อนออกมาร้องะโถามนอกจากจะเห็นเพียงด้านหลังไวๆ ของเพื่อน ยัง ยังไม่พอเธอยังทะเล่อทะล่าออกมาชนเข้ากับร่างสูงของวิษณุเข้าให้เสียอีกด้วย
แถมริรินยังมีน่าหันมาทำหน้าทะเล้น ชี้ไม้ชี้มือบุ้ยใบ้ไปทางชายหนุ่มคนที่เธอวิ่งออกมาชน
วิษณุเป็หัวหน้างานหนุ่มหล่อเนื้อหอม ซึ่งสาวน้อยสาวใหญ่หลายคนในบริษัทหมายปอง แต่แทนที่เขาจะให้ความสนใจไยดีกับบรรดาสาวๆ ที่กระดี๊กระด๊าเ่าั้ก็หาไม่ หากเขากลับมาให้ความสนใจเป็พิเศษกับผู้หญิงที่ดูไม่ใส่ใจเขานักอย่างอุมาพรเสียมากกว่าและข้อนี้อุมาพรเองก็รู้ดี
“อุ๊ย!...ขอโทษค่ะท่านประธาน”
................................................
นักอ่านที่รักสามารถอุดหนุนหนังสือรูปเล่มได้ที่ ข้อความแชทเฟซบุ๊ก ธเนศวร นามปากกา หรือ แชทเพจธเนศวร ไรเตอร์
อุดหนุนผลงานในรูปแบบอีบุ๊กได้ที่เว็ป MEBMARKET.COM จากนั้นพิมพ์ค้นหาด้วยชื่อนิยาย หรือชื่อนักเขียนนะคะ ขอบพระคุณค่ะ
337K
