“แม่เป็อะไรรึเปล่าคะ?”
บุญเข้ามาถามอารียาในครัวขณะที่นางกำลังรินน้ำ นางจึงหยุดชะงัก
“ในเมื่อลูกบุญคือคนที่เ้าหญิงทรงตามหา แม่ก็คงต้องทูลเื่ราวทั้งหมดต่อพระองค์แล้วล่ะ พระองค์ไม่ใช่พวกเดียวกับคนที่พยายามทำร้ายลูกแน่ๆ”
อารียากล่าว
“แม่รู้เื่อุบัติเหตุในครั้งนั้นด้วยหรือคะ? แม่เป็คนช่วยเด็กที่รอดชีวิตหรือคะ? และเด็กคนนั้นก็คือบุญใช่มั๊ยคะ?”
บุญถามอารียาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ใช่จ๊ะ แม่จะเล่าความจริงให้ลูกฟัง”
อารียาพูดด้วยเสียงสั่นๆ
“แม่ไม่ต้องเล่าหรอกค่ะ บุญเข้าใจเื่ทั้งหมดแล้ว ยังไงแม่ก็ยังเป็แม่ของบุญเสมอค่ะ”
บุญบอกอารียาแล้วกอดเธอ ทั้งสองต่างหลั่งน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจในความรักระหว่างแม่ลูกที่มีต่อกันถึงแม้จะไม่ใช่แม่ลูกกันแท้ๆ
“เดี๋ยวแม่ทูลตอบองค์หญิงตามที่พระองค์ทรงถามเถอะค่ะ เ้าหญิงเทย่าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและน้ำพระทัยที่ดีงาม เราไม่จำเป็ต้องปิดบังพระองค์หรอกค่ะ”
อารียายิ้มได้เมื่อเห็นว่าบุญไม่ได้ใส่ใจกับความจริงในอดีตและยังรักเธอเหมือนแม่เช่นเดิม นางจึงรินน้ำต่อ บุญยิ้มและช่วยยกถาดเสิร์ฟน้ำเมื่ออารียาเตรียมน้ำให้เสร็จแล้ว จากนั้นทั้งสองจึงออกจากห้องครัวด้วยกัน
องครักษ์ช่วยกันเช็ดพื้นเสร็จพอดีก็เห็นว่าบุญกำลังยกน้ำมาให้
“ระวังจะลื่นล้มนะครับ พื้นยังไม่แห้ง”
องครักษ์นายนึงพูดเตือนบุญ
“ถ้าฉันลื่นล้มก็ดีสิคะ ทุกคนจะได้เลิกสงสัยว่าฉันเป็เทพธิดาไงคะ”
บุญพูดขณะยื่นน้ำให้องครักษ์ทั้งสอง ก่อนจะยิ้มและหันไปถามองค์หญิงซึ่งกำลังนั่งขำคำพูดของบุญอยู่ที่โซฟา
“ใช่หรือเปล่าเพคะ?”
“ถ้าเป็คนอื่น เราก็คงจะเลิกสงสัย แต่ถ้าเป็เธอ…ไม่มีทางค่ะ”
เ้าหญิงเทย่ากล่าวอย่างมั่นใจ
บุญวางถาดเสิร์ฟน้ำลงบนโต๊ะรับแขก แล้วส่งถ้วยน้ำให้องค์หญิง และกำลังจะนั่งบนพื้นแต่องค์หญิงได้ห้ามเธอไว้
“อย่าค่ะ! เธอเป็เทพธิดานะ”
องค์หญิงพยายามดึงบุญขึ้นมานั่งข้างๆ
“ขึ้นมานั่งกับเราเถอะ คุณอารียาก็ด้วยค่ะ”
“หม่อมฉันคิดว่าเป็การมิบังควรนะเพคะ หากความจริงแล้วหม่อมฉันไม่ใช่เทพธิดาแห่งโชคอย่างที่องค์หญิงทรงเข้าใจล่ะเพคะ”
บุญยังคงดื้อดึงจะนั่งพื้นให้ได้แต่องค์หญิงไม่ปล่อยมือเธอ
“แต่ว่าเรามั่นใจค่ะว่าฐานะของเธอสูงกว่าเรา หากเธอไม่ขึ้นมานั่งด้วยกัน เราก็จะลงไปนั่งที่พื้นนะ”
เ้าหญิงเทย่ากล่าวและทำท่าว่าจะนั่งที่พื้นด้วยจริงๆ
“อย่าเพคะองค์หญิง หม่อมฉันนั่งกับพระองค์ก็ได้เพคะ”
บุญพูดแล้วจึงได้ขึ้นนั่งบนโซฟากับเ้าหญิงเทย่า
“คุณอารียาด้วยนะคะ”
องค์หญิงบอกอารียาที่ยังนั่งบนพื้นใกล้กับบุญ บุญจึงช่วยดึงเธอขึ้นมานั่งด้วย เ้าหญิงเทย่ายิ้มด้วยความพอใจก่อนจะพูดกับอารียา
“เรามีคำถามจะถามคุณอารียาสักสองสามข้อ ช่วยตอบเรามาตามความเป็จริงเท่าที่คุณน้าทราบนะคะ”
“เพคะเ้าหญิง”
“คุณอารียาทราบเื่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในเชียงใหม่เมื่อ 22 ปีที่แล้ว ที่มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหายสาบสูญ โดยพ่อแม่ของเด็กเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ และมีผู้ชายอีกหนึ่งคนเสียชีวิตเนื่องจากถูกรถชนในที่เกิดเหตุด้วย หรือเปล่าคะ?”
องค์หญิงถามอารียาโดยระบุรายละเอียดเพื่อป้องกันไม่ให้สับสนกับอุบัติเหตุรายอื่นจนเข้าใจผิดได้ อารียามีท่าทางใเมื่อองค์หญิงพูดถึงชายคนที่ถูกรถชน
“หม่อมฉันทราบเพคะ รายละเอียดตรงตามที่เ้าหญิงตรัสทุกอย่างเพคะ”
อารียาตอบองค์หญิง
เ้าหญิงเทย่าดูจะพอใจคำตอบที่เธอได้และรีบหาของบางอย่างในกระเป๋าของเธอ องค์หญิงหยิบกระดาษที่พับไว้แผ่นหนึ่งออกมาแล้วคลี่ออก เป็ข่าวอุบัติเหตุในครั้งนั้นที่ท่านโหรานิมิตหามาให้เธอ
“แล้วคุณอารียาได้เคยเห็นข่าวนี้หรือเปล่าคะ? อาจจะเห็นจากในหนังสือพิมพ์ฉบับอื่น หรือจากข่าวในโทรทัศน์ก็ได้ค่ะ”
องค์หญิงส่งกระดาษให้บุญเพื่อส่งต่อให้อารียาดู บุญเห็นข่าวจึงได้รู้ว่าองค์หญิงได้รูปแม่ที่แท้จริงของเธอมาจากข่าวนี้เอง
เมื่ออารียานำข่าวมาอ่านดูก็ส่ายหัว
“หม่อมฉันไม่เคยเห็นข่าวนี้เลยเพคะ อย่างที่ได้เคยบอกเ้าหญิงไปเมื่อวานนี้ หม่อมฉันไม่ได้ติดตามข่าวสารใดๆเลยใน่เวลานั้น แต่ดูเหมือนนี่จะเป็ข่าวอุบัติเหตุที่องค์หญิงทรงถามถึงเมื่อครู่นี้นะเพคะ”
อารียากล่าวจบก็ส่งกระดาษข่าวคืนให้บุญ เ้าหญิงเทย่ายิ้มพอใจอย่างมากกับสิ่งที่อารียาพูด
“นั่นก็แสดงว่าเราเข้าใจเื่วันเกิดของคุณอัจฉราถูกต้องแล้วล่ะ”
องค์หญิงกล่าวและเห็นว่าบุญยังคงนั่งนิ่งถือกระดาษข่าวแผ่นนั้นและจ้องดูรูปชายหญิงในข่าวอยู่ ด้วยกลัวว่าเธอจะคิดเื่พ่อแม่เธอที่เสียชีวิตในครั้งนั้นจนขาดสติ องค์หญิงจึงจับมือเธอและดึงกระดาษมาเก็บไว้เหมือนเดิม
“ขอประทานอภัยเพคะ”
บุญกล่าวเมื่อได้สติอีกครั้ง
“เราขอใช้ห้องนอนของเธอพูดคุยกับเธอสองคนเป็การส่วนตัวจะได้หรือเปล่าคะ?”
เ้าหญิงเทย่าถามบุญขณะที่ยังคงจับมือเธออยู่พร้อมกับมองอารียาเป็เชิงถามเธอด้วย
“ได้เพคะ”
ทั้งบุญและอารียาตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
เ้าหญิงเทย่าจึงลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งจูงมือบุญให้ลุกขึ้นมาด้วย
“งั้นเราสามคนขึ้นไปคุยกันข้างบนเลยค่ะ”
องค์หญิงหันมาบอกองครักษ์ทั้งสอง
“พวกเธอรอเราอยู่ข้างล่างนี่ก่อนนะ”
“พะยะค่ะพระธิดา”
องครักษ์ทั้งสองตอบพร้อมกัน
บุญเดินนำองค์หญิงขึ้นบันไดไปก่อน อารียาซึ่งเดินตามหลังหญิงสาวทั้งสองหันมาบอกกับองครักษ์ก่อนจะขึ้นบันได
“ตามสบายนะคะ ถ้ารู้สึกหิว ก็เปิดตู้เย็นในครัวทานกันได้เลยนะคะ”
องครักษ์ทั้งสองจึงกล่าวขอบคุณเธอพร้อมกัน
69K
