"นี้ยายหนูไอซ์ แล้วเราเป็อะไรล่ะ ถึงได้มานอนเล่นที่โรงพยาบาล? แล้วญาติเราล่ะ?คุณยายที่พูดถึงเมื่อกี้นี้น่ะ ไปไหนซะล่ะ?ไม่ใช่ว่าเธอเป็เด็กดื้อเลยไม่มีใครอยากที่จะสนใจเธอหรอกนะ?"คำถามมากมายของชายสูงวัยเกิดขึ้น
"ไอซ์เนี่ยนะคะ!! เด็กดื้อ อืออออ...ก็อาจจะใช่ก็ได้ค่ะ" ไอรดา คิดถึงอัยยะขึ้นมาทันทีเธอมันหนักกว่าคำว่ายัยเด็กดื้อด้วยซ้ำ จะมีใครอยากมาเยี่ยมเธอกันล่ะ
"นั้นไงล่ะฉันว่าแล้วเชียว!"
"แต่คุณตาค่ะตอนนี้ไอซ์เป็เด็กดีแล้วนะคะ ... คุณตาก็น่าจะดูออก ไอซ์ไม่ดื้อไม่สนจริง ๆ นะคะส่วนคุณยาย คือว่า ... ท่านเป็คุณยายของเพื่อนค่ะ ไอซ์ไม่มีคุณยาย แม่ก็ไม่มีแล้วมีแต่พ่อ ... ตอนนี้พ่อยังคงทำงาน อีกเดี๋ยวเลิกงานแล้วท่านก็คงมาค่ะ"
"เมื่อกี้ฉันถามเธอว่าเป็อะไรถึงมานอนที่นี่ผู้ใหญ่ถามตอบให้ไวสิ!! !!"
"อ้อ ... ขอโทษค่ะพอดีไอซ์เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ เพิ่งฟื้นเมื่อวันก่อนนี้ค่ะตอนนี้ก็ไม่เป็ไรแล้วค่ะ คุณตาไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ ไอซ์คนดี์ย่อมคุ้มครองนรกไม่้าหรอกค่ะ เดี๋ยวนรกจะเย็นจนไม่สามารถคุมคนไม่ได้ดีฮิ ฮิ ฮิ"
"พูดจาเรื่อยเปื่อยนะเรานะ! เป็เด็กเป็เล็กอย่าพูดจาส่งเดชสิ!!" ชายชราพูดไปค้อนหญิงสาวที่ทำตัวเป็เด็กไม่รู้จักโตแต่เขาก็อดที่จะอมยิ้มไปกับการต่อล้อต่อเถียงของเธอไม่ได้
ทั้งคู่ที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติเสียงชายหนุ่มคนที่เดินมาทางพวกเขาทั้งคู่ก็ดังขึ้น
"คุณพ่อครับ ได้เวลาแล้วครับ"
ชายสูงวัย หันไปยังเสียงที่เรียกเขาว่าพ่อ
"อือ ... ฉันละเบื่อจริง ๆเมื่อไหร่แกจะให้ฉันกลับบ้านซักที!"ชายสูงวัยเริ่มบ่น
"่นี้คุณพ่อต้องให้คุณหมอดูแลและทานยาอย่างสม่ำเสมอ ไม่งั้นจะไม่หายนะครับ ไปครับ คุณหมอรออยู่"ลูกชายของเขาเตือนในการดูแลตัวเอง
"ก็ได้ ๆ"ชายสูงวัยตอบรับคำเตือนของลูกชาย แต่ก่อนไปก็หันมาลาหญิงสาวที่เป็เพื่อนคุยกับเขามันก็ถือว่าแก้เหงาได้ในระดับหนึ่ง
ลูก ๆของเขาแทบจะไม่กล้าคุยเล่นกับเขาเหมือนแม่หนูคนนี้เลย คนแก่ก็เหงาเป็นะ
"ฉันไปก่อนนะยัยหนูไอซ์ รีบ ๆ หายล่ะอย่ามัวไปซนจนเกิดอุบัติเหตุอีกล่ะ"ถึงจะเป็คำพูดที่ดูเหมือนประชดแต่ไอรดาก็รู้ว่านี้คือการแสดงความห่วงใยของชายสูงวัยคนนี้
"ค่ะคุณตา ไอซ์จะไม่ซนค่ะ คุณตาหายไวๆ นะคะ บ๊ายบาย ค่ะ" เธอกล่าวลาเช่นกัน
หลังจากไอรดากล่าวลาเสร็จชายสูงวัยก็เดินนำหน้าลูกชาย ในขณะที่ลูกชายมัวแต่อึ้งกับพฤติกรรมของพ่อของเขาอยู่
"เ้าเจค เป็อะไร รีบ ๆ มาซิ! ไหนบอกว่าหมอรอฉันอยู่" ชายสูงวัยบอกลูกชายให้เดินตามเขาได้แล้ว
เจค ลูกชายของคุณตาหันไปมองที่ไอรดาทีหนึ่ง จากนั้นก็เดินตามพ่อของเขาไป
"พ่อครับ นั้นใคร?ดูพ่อสนิทกับเธอจังนะครับ" เจคถาม
"คนไข้ที่นี่นะ ไม่ได้สนิทอะไรเหรอฉันก็เพิ่งรู้จักเด็กคนนั้น อือ ... เป็เด็กที่ช่างพูดจริง ๆ ฉลาดอีกต่างหากฉันชอบ"
"หา!! ..... พ่อว่าไงนะครับพ่อชอบเด็กคนนั้น!!!" เจคยิ่งรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่านี้จะคือพ่อของเขา(พ่อชอบคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่แป๊บเดียวเอง เป็ไปได้ไง?)
พ่อของชายหนุ่มรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร"แกจะใทำไมกัน แกก็อย่ามองคนแค่ภายนอก เด็กคนนั้นไม่ธรรมดาสามารถคุยกับฉันแบบไม่สะทกสะท้าน แถมมีความเป็ธรรมชาติด้วยรู้ทันฉันอีกต่างหาก... ขนาดแกเป็ลูกชายฉันยังไม่ทันฉันเลย"พูดเสร็จทั้งคู่ก็เดินกลับห้องพักฟื้นของตนเอง
เจคครุ่นคิด ผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร เธอถึงสามารถทำให้พ่อของเขาที่เป็คนหยิ่งและใช่ว่าพ่อของเขาจะชมคนอื่นง่าย ๆ แต่เธอสามารถทำให้พ่อของเขาชมเธอได้ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเธอคือใคร!?
1K
![ลูเธอร์กับความหวังสุดท้าย [Luther and the last Hope]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619874777_81997918.webp)
