--- วิกฤตโดมร้าวและไอร้อนลึกลับ ---
ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ!
เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉายวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินลึกห้าร้อยเมตรท่ามกลางพายุหิมะขั้วโลกที่โหมกระหน่ำ้า อุณหภูมิภายในแล็บหลักเริ่มดิ่งลงอย่างรวดเร็วจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามบานหน้าต่างกระจกหนาเตย หน้าจอคอมพิวเตอร์เมนเฟรมแสดงแถบวิกฤต: *โดมกักกันโซนบีร้าว... เชื้อไวรัสโบราณกิกะแว็กซ์รั่วไหลเข้าสู่ระบบปรับอากาศส่วนกลาง... เวลาชีวิตคงเหลือ 15 นาที*
"บ้าชะมัด! ตัวทำปฏิกิริยาเคมีล้มเหลวอีกแล้ว!"
**'ดร.โรเบิร์ต'** นักไวรัสวิทยาหนุ่มใหญ่วัยสามสิบแปดปี สบถอย่างหัวเสีย ใบหน้าคมสันเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความตึงเครียด เส้นผมสีดอกเลาจางๆ ที่ข้างขมับบ่งบอกถึงวัยและประสบการณ์อันล้ำลึก เสื้อกาวน์สีขาวของเขาถูกถอดทิ้ง เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อแขนแกร่งที่เกิดจากการตรากตรำทำงานหนัก ดวงตาคมเข้มจ้องมองหลอดแก้วทดลองที่ตกผลึกเป็สีน้ำเงินเข้มไร้ปฏิกิริยา
"คุณดอกเตอร์คะ! เครื่องกรองอากาศสำรองกำลังจะหยุดทำงานในอีกสิบนาทีค่ะ! อัตราการติดเชื้อทางอากาศของไวรัสนี้คือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าเราหาแอนติบอดีมาทำวัคซีนพันธุกรรมบำบัดไม่ได้... พวกเราทุกคนในสถานีวิจัยนี้จะแข็งตายและเน่าเปื่อยพร้อมกัน!"
**'เอลซ่า'** ผู้ช่วยสาวนักวิจัยวัยยี่สิบสี่ปี ะโบอกพลางพิมพ์รหัสคุมระบบด้วยมือที่สั่นเทา เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรัดตึงเน้นหน้าอกหน้าใจทรงหยาดน้ำค้างคู่ใหญ่โตของเธอที่กระเพื่อมไหวรัวเร็ว สะโพกอวบอัดภายใต้กางเกงสแล็กสีดำบิดส่ายด้วยความลนลาน
ปัง! ปัง! ปัง!
ทันใดนั้น เสียงทุบประตูกระจกนิรภัยหนาหน้าห้องแล็บก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง โรเบิร์ตและเอลซ่าหันไปมองทันที ภาพที่ปรากฏคือร่างของหญิงสาวผู้รอดชีวิตคนหนึ่งล้มพับลงกับพื้น ผิวกายของเธอขาวเนียนละเอียดละออทว่าแปลกประหลาดมาก เพราะผิวของเธอกลับไม่ได้ซีดเซียวจากความเย็น แต่กลับส่งไอร้อนระอุลอยจางๆ ละลายหิมะรอบตัวจนหมดสิ้น หน้าอกหน้าใจอวบอัดใหญ่โตล้นทะลักเสื้อขนสัตว์ที่ฉีกขาด เผยให้เห็นสะโพกงอนงามและเรียวขาอวบตึงชวนกำหนัด หญิงสาวผู้นั้นคือ **'มีนา'** (ร่างแปลงของมารตี) ที่เพิ่งแหวกผ่านกระแสเวลามาเพื่อปฏิบัติภารกิจล่อลวง
"ช่วย... ช่วยข้าด้วย... ข้าทนความหนาวไม่ไหวแล้ว..." เสียงของมีนาหวานสั่นพร่า รัญจวนใจอย่างประหลาดส่งผลให้ระบบประสาทของดร.โรเบิร์ตเต้นระรัว
โรเบิร์ตรีบกดเปิดระบบปลอดเชื้อและพาร่างอวบอัดเข้ามาในห้องแล็บ ทันทีที่เขาััผิวกายเนียนนุ่มของมีนา กระแสพลังงานความร้อนวาบพลันแล่นพล่านเข้าสู่ฝ่ามือของเขา ความเย็นะเืในกายมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความร้อนรุ่มและอารมณ์กระสันเงี่ยนที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยอิทธิพลของ *เสน่ห์สะกดจิต LV.2*
--- ลมหายใจที่ร้อนรุ่มและข้อตกลงแลกเปลี่ยนถอดรหัส ---
"ผิวกายของเธอ... ร้อนจัดถึง 40 องศาเซลเซียส แต่มันไม่ใช่ไข้ป่า... นี่มันอัตราชีวเคมีขั้นพิเศษ!" โรเบิร์ตเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาจ้องเขม็งไปยังร่องอกขาวผ่องลึกอวบอัดที่มีเหงื่อสีชมพูจางๆ ไหลซึม
"ร่างกายของข้า... มีสารต้านไวรัสชนิดพิเศษที่ไหลเวียนอยู่ในน้ำรักและสารคัดหลั่ง..." มีนาช้อนสายตาฉ่ำปรือด้วยตัณหาขึ้นมองนักวิทยาศาสตร์หนุ่มใหญ่ มือเรียวลูบไล้แผงอกแกร่งของเขาอย่างแ่เบา "หากท่าน้าสูตรวัคซีน... ท่านต้องใช้ท่อนกายของท่านกระตุ้นระบบเผาผลาญในตัวข้า... ร่วมรักกับข้าจนถึงขีดสุดบนแท่นเหล็กนี้... แล้วคอมพิวเตอร์จะดูดซับรหัสพันธุกรรมสร้างแอนติบอดีช่วยโลกได้ทันเวลา"
โรเบิร์ตเบิกตากว้าง ความเป็วิทยาศาสตร์ในหัวใจเต้นโครมครามคัดค้าน แต่กลิ่นกายฟีโรโมนหอมหวานของมีนาบวกกับภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กะพริบแจ้งเตือนแดงฉ่า: *เวลาชีวิตคงเหลือ 10 นาที* ทำให้สติของเขาขาดผึงลง
"เอลซ่า! เข้าไปหลังกระจกสะท้อนด้านเดียว คอยควบคุมเครื่องสแกนและเร่งระดับตัวเร่งปฏิกิริยาเคมีผ่านน้ำมันสกัดรัญจวนซะ!" ดร.โรเบิร์ตสั่งผู้ช่วยสาวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและดุดันกระหาย
"คะ... ค่ะ ดอกเตอร์!" เอลซ่าตอบรับ ร่างกายของเธอบัดนี้ร้อนรุ่มจนช่องคลอดเปียกแฉะกางเกงไปหมดแล้ว เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องกระจกคุมระบบ สบสายตาผ่านกระจกใสจ้องมองดร.โรเบิร์ตที่เริ่มกระชากเสื้อยืดและปลดเข็มขัดกางเกงออกอย่างบ้าคลั่ง เผยให้เห็นแผงอกที่มีขนหน้าอกบางๆ ร่างกายหนาสูงใหญ่ และท่อนกายชายหนุ่มขนาดั์ยาวใหญ่สีเข้มที่ผงาดแข็งขืนชี้หน้ามีนาอย่างน่ากลัว
มีนาเอนกายนอนราบบนแท่นทดสอบโลหะเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ ทว่าความร้อนจากผิวกายของเธอทำให้แท่นเหล็กส่งเสียงครวญครางมีหมอกไอน้ำร้อนระเหยออกมา เอลซ่าเริ่มควบคุมแผงวาล์วพ่น *น้ำมันอุ่นหล่อลื่นกลิ่นฟีโรโมน* ออกมาจากหัวฉีดเพดาน ละอองฝอยน้ำมันอุ่นตกลงมาชโลมร่างของดร.โรเบิร์ตและมีนาจนผิวลื่นมันหยาดเยิ้มสะท้อนแสงไฟแดงเตือนภัยรำไร
--- เพลิงราคะสามเส้าและแท่นแล็บสังเวยรัก ---
"ซี้ด... ร้อนเหลือเกิน... ดอกเตอร์... สอดมันเข้ามาเร็วเข้า!" มีนาครางเสียงหวานลั่น ร่างอวบอัดส่ายร่อนสะโพกผายดินะเิไปมาบนแท่นเหล็ก เผยให้เห็นกลีบเนื้อดอกไม้งามสีชมพูบวมเบ่งฉ่ำน้ำรักเยิ้มสีใสหล่อลื่น
ดร.โรเบิร์ตขยับเข้าตรงกลางหว่างขาเรียวอวบแน่นของมีนา เขากุมสะโพกงอนงามของเธอไว้แน่นด้วยมือหนาสองข้าง จับแท่งเนื้อร้อนฉ่าขนาดั์ยาวใหญ่กดเบียดแทรกหัวหยักบานดันเข้าไปในรูรักที่คับแน่นตึงเปรี๊ยะของมีนาอย่างรุนแรง
"อ๊า...! แน่นชะมัด... ซี้ด... รูของเธอร้อนจนแทบจะละลายท่อนเนื้อของผม!" ดร.โรเบิร์ตครางต่ำ กัดฟันแน่นจนกรามโปน กระแทกสะโพกสอบสอดใส่ท่อนเอ็นั์มิดด้ามเข้าไปชนปากมดลูกในคราวเดียว
"กรี๊ดดด! อื้อหือ ลึกสุดๆ... อ๊าๆๆ... กระแทกเข้ามาเลยดอกเตอร์... ซี้ด... เสียวเหลือเกิน!" มีนาหวีดร้องครางลั่น สองมือจิกไหล่กว้างของโรเบิร์ตแน่น ขาเรียวอวบหนีบรัดเอวสอบของเขาไว้มั่น ชายหนุ่มใหญ่โยกคลึงสะโพกสอบกระแทกกระทั้นกามกายเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งรวดเร็ว
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องห้องแล็บ ผสานกับเสียงปิ๊บๆ ของคอมพิวเตอร์ที่เริ่มสแกนค่าเคมี: *อัตราการสังเคราะห์แอนติบอดี: 25%... เวลาคงเหลือ 7 นาที*
เอลซ่าที่อยู่หลังหน้าจอกระจกจ้องมองภาพหัวหน้าของตนที่กำลังบดเบียดกระแทกกระทั้นใส่หญิงสาวแปลกหน้าอย่างดุดันเร่าร้อน กลิ่นฟีโรโมนที่รั่วซึมผ่านช่องระบายอากาศส่งผลให้ประสาทของเธอเตลิดเปิดเปิง มือเรียวของเธอสอดเข้าไปใต้กางเกงสแล็กสีดำ บดขยี้เม็ดเสียวสีชมพูฉ่ำน้ำของตัวเองระรัวสะท้านส่งเสียงคราง *อ๊า... อ๊าย...*
ดร.โรเบิร์ตหันไปมองผ่านกระจกสะท้อนด้านเดียว เห็นเงาของเอลซ่าที่กำลังช่วยตัวเองจนตัวสั่นระริก แรงอารมณ์ดิบในกายของชายหนุ่มพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาถอนแก่นกายั์ออกจากมีนาชั่วคราว น้ำรักสีขาวขุ่นผสมน้ำมันหอมไหลเยิ้มหน้าขาเย้ายวน โรเบิร์ตก้าวไปเปิดประตูกระจกห้องคุมระบบ กระชากแขนเอลซ่าดึงตัวเธอออกมาร่วมวงบนแท่นเหล็กทันที!
"ดอกเตอร์คะ... ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว... เสียวเหลือเกิน..." เอลซ่าร้องบอกพลางกระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองทิ้งจนกระดุมหลุดกระจาย เผยหน้าอกโตเต่งตึงสองข้างมีปลายยอดสีชมพูสั่นระริก
"มาร่วมรักกันสามคนเถอะเอลซ่า! เพื่อความอยู่รอดของพวกเรา!" ดร.โรเบิร์ตครางบอกพลางดันร่างของเอลซ่าลงบนแท่นเหล็กคู่กับมีนา มีนาขยับเข้าหาเอลซ่าทันที สองสาวพรมจูบกันอย่างเร่าร้อน สองเต้าขนาดใหญ่บดเบียดเสียดสีกันจนชุ่มน้ำมันหล่อลื่นอุ่น โรเบิร์ตจับแก่นกายั์ที่ชุ่มน้ำจ่อเข้าที่รูรักของเอลซ่า กระแทกสะโพกสอบกดก้มยัดท่อนเนื้อเข้าไปในช่องทางรักที่ยังซิงของเธอรวดเดียวจนมิดโคน!
"กรี๊ดดด! อื้อ เจ็บ... เสียว... ใหญ่โตเหลือเกินดอกเตอร์... อ๊าๆๆ!" เอลซ่าหวีดร้องปานจะขาดใจ รูรักบีบรัดหัวหยักแน่นตึงเปรี๊ยะ
โรเบิร์ตไม่รอช้า ขยับสะโพกกระทุ้งแทงรูรักของเอลซ่าอย่างเป็จังหวะรวดเร็วหนักหน่วง โดยมีนาขยับตัวเข้ามาประกบด้านหลังของดร.โรเบิร์ต ใช้สองเต้าอวบใหญ่บดเบียดถูไถแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม มือเรียวของมีนาเอื้อมมาลูบคลึงแก่นกายั์ที่กำลังเสียดสีเข้าออกรูรักของเอลซ่า พร้อมกับส่งเสียงครางระเส่ากระซิบคำ Dirty Talk ข้างหูดอกเตอร์หนุ่มใหญ่
"ซี้ด... กระแทกเมียรักของท่านแรงๆ สิคะดอกเตอร์... ดูสิรูของเธอขมิบตอดรัดท่อนเอ็นท่านจนแดงไปหมดแล้ว... อูย... เสียวหัวใจจัง... อ๊าๆๆ!"
"ซี้ด... ตอดดีเหลือเกินเอลซ่า... อูย... มีนา ลูบตรงนั้น... กระแทกลึกๆ... เอาให้เสร็จพร้อมกัน!" โรเบิร์ตสบถดิบโลนสะใจ โยกสะโพกอัดกระแทกรูรักเอลซ่าจนเสียง *ตั่บๆๆๆ* ดังสนั่นห้องแล็บ หน้าจอวิเคราะห์ค่าพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว: *อัตราการสังเคราะห์แอนติบอดี: 65%... เวลาคงเหลือ 4 นาที*
โรเบิร์ตถอนท่อนเอ็นร้อนฉ่าชุ่มน้ำลายและเืสาวซิงของเอลซ่าออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วพลิกตัวมีนาขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักของเขาตรงหน้าเอลซ่า มีนากดสะโพกงอนงามกลืนกินลำเอ็นั์ขย่มโยกควบขี่ขยายรูรักอย่างเมามัน สองมือขยำหน้าอกใหญ่โตของตัวเองโชว์ โรเบิร์ตก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวมีนาพลางสอดนิ้วหนาสองนิ้วเข้าไปในรูรักที่ชุ่มแฉะของเอลซ่าบดขยี้จุดกระสันจนเอลซ่าบิดตัวแอ่นสะโพกร้องครางระงมเสียงหลง
"อ๊าๆๆๆ... ดอกเตอร์... เสียวรูจัง... อ๊ายยย... นิ้วของท่าน... มีนาขย่มแรงจัง... อูย..." เอลซ่าร้องลั่น ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเงี่ยนสุดขีด สองมือบีบขยำเต้าอวบของมีนาบดเบียดนวดเฟ้น
"ซี้ด... จะออกแล้ว... ทั้งสองคน... ตอดรัดท่อนเอ็นข้าแน่นเหลือเกิน... อูยยย!" ดร.โรเบิร์ตครางกระเส่าเกร็งมัดกล้ามทั่วร่าง สะโพกสอบเด้งสวนขึ้นรับจังหวะขย่มหนักหน่วงของมีนาถี่ยิบ หน้าจอเตือนขั้นสุดท้าย: *อัตราการสังเคราะห์แอนติบอดี: 95%... เวลาคงเหลือ 1 นาที*
"กรี๊ดดด! ไม่ไหวแล้ว... จะออก... พร้อมกันดอกเตอร์... อ๊ายยย!" สองสาวร้องครางยาวเหยียด ร่างกายเกร็งกระตุกระรัวตอดรัดแก่นกายั์และนิ้วหนาแ่า ดร.โรเบิร์ตคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่ากระแทกสะโพกอัดกามกายลึกสุดแรงเกิดติดต่อกันสี่ครั้ง ก่อนจะหลั่งน้ำอุ่นร้อนสีขาวข้นทะลักล้นฉีดพ่นเข้าไปในมดลูกของมีนาจำนวนมหาศาล พร้อมกับที่เอลซ่าสำเร็จความใคร่ปล่อยน้ำหวานพุ่งชโลมปลายนิ้วของเขาเลอะเทอะแท่นเหล็ก
วิ้ง...! *อัตราการสังเคราะห์แอนติบอดี: 100% สมบูรณ์แบบ!*
พลัง *กลืนกินราคะ LV.2* ของมารตีสะสมพลังราคะเต็มเปี่ยม `+100 แต้ม` รวมเป็ `1900 แต้ม` (เดี๋ยวสะสมรวมเป็ 2000 แต้มในตอนถัดไป) กระแสพลังราคะสีชมพูจางลอยฟุ้งหลอมละลายละอองพิษไวรัสในอากาศจนสะอาดหมดจด
--- มนตราจักรกลและพรสูตรนิรันดร์ ---
"วัคซีน... สมบูรณ์แล้ว... ดอกเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่..."
มีนากระซิบเสียงหวานข้างหูของโรเบิร์ต รอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์มารยาก่อนที่ร่างอวบอัดยั่วยวนของเธอจะค่อยๆ สลายตัวกลายเป็ละอองไออุ่นสีชมพูทอง ลอยละล่องไปปรับอุณหภูมิห้องแล็บให้กลับมาอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ละลายเกล็ดน้ำแข็งตามผนังจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงข้อมูลสูตรพันธุกรรมรหัสวัคซีนต้านไวรัสอย่างสมบูรณ์แบบบนหน้าจอหลัก
ดร.โรเบิร์ตและเอลซ่านอนกอดก่ายกันหอบหายใจโรยแรงบนแท่นเหล็กชุ่มคราบรักและน้ำมันหล่อลื่น สายตาจับจ้องไปยังรหัสบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความตกตะลึง ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องขนลุกและเบิกตากว้างชวนติดตามยิ่งกว่าเดิมคือ... ที่ส่วนท้ายของรหัสสมการวัคซีน มีข้อความตัวอักษรโบราณจารึกทิ้งไว้ว่า:
*"ประตูมิติแห่งกาลเวลาข้อที่ 21 กำลังจะเปิดออก ณ พระราชวังแวร์ซาย... จงตามหารอยเข็มสีทอง..."*
สูตรวัคซีนชุบชีวิตมนุษยชาติสำเร็จทันท่วงที แต่ปริศนาครั้งใหม่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในห้วงประวัติศาสตร์ถัดไป...
3K
