ตอนที่ 3 ปากเป็ไร
“อีปัน มึงมาทำอะไรตรงนี้ แล้วเนี่ยมึงมาทะเลาะกับใคร!” สมชายที่เดินมาหยุดอยู่ข้างเพื่อนตัวเองแล้วกระซิบถาม พอเงยหน้ามามองคนที่เพื่อนทะเลาะถึงกับอึ้ง
“อีปัน อีปัน”
“อะไรสมชาย โอ๊ย!” พอเรียกสมชาย เพื่อนชายหัวใจสาวถึงกับหยิกหลังปันทันที ขายหน้าหมดเรียกสมชายได้ไง ว่าแต่นี่มันพิพิมนางเอกซีรี่ย์ที่กำลังดังอยู่ตอนนี้
“ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ” สมชายเมื่อรู้ว่าคนที่เพื่อนมาทะเลาะด้วยเป็ใคร จึงเอ่ยขอโทษ พิพิมเป็นางเอกซีรี่ย์ที่สมชายติดตามอยู่ตอนนี้ ยิ่งพิพิมยิ้มให้สมชาย ส้มส้มตายตาหลับแล้วงานนี้ แต่ไม่ใช่กับเพื่อนเขาที่ยืนทำตาขวางใส่อีกคน
“มึงจะไปขอโทษเขาทำไม ไม่รู้เื่อะไรก็เงียบไปเลย!”
“กลับๆ ปัน เชื่อกู” สมชายลากเพื่อนไปในรถตอนนี้สมชายเป็คนขับแทนปัน
ส่วนปันยังไม่พอใจที่เพื่อนลากเขามา ยังไม่หายเจ็บใจที่เธอทำกับลูกรักเขาเลย
******
หลังจากตัวป่วนไปแล้วพิพิมรีบโทรหาพี่โกโก้ผู้จัดการเธอทันที พิมไม่อยากให้คาราคาซัง รีบเคลียร์จะได้ไม่ต้องมาเจอคนประสาทแบบนี้อีก
“พี่โกโก้ เคลียร์ค่าใช้จ่ายให้คู่กรณีพิมยังคะ”
“โทรไปแล้วค่ะแต่เพื่อนเขารับ เบอร์ที่น้องพิมให้พี่มาเป็เบอร์ของเพื่อนเขาค่ะ แต่เดี๋ยวเขาจะคุยให้ค่ะ น้องพิมไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ”
“พี่โกโก้รู้มั้ยว่าพิมเจอเขาที่มหาลัย แล้วมาหาเื่พิมเมื่อกี้”
“ตายแล้ว” ผู้จัดการใพร้อมกับมือทาบอกด้วยความใ
******
หลังจากวางสายกับพิพิมเสร็จโกโก้ก็ได้โทรศัพท์หาเจนอีกครั้ง จะถามว่าได้คุยกับเพื่อนยังถ้ายังจะขอเบอร์ติดต่อเ้าของรถเอง ซึ่งก็พึ่งเรียนเสร็จยังไม่ได้โทรหาปัน เพราะตอนที่โกโก้โทรมาเจนกำลังเข้าห้องเรียนกะว่าเรียนเสร็จค่อยโทรหาเพื่อน
ตอนนี้เจนกำลังโทรหาเพื่อนรัก เพื่อจะบอกว่ามีคนโทรหาว่าจะรับผิดชอบเื่ค่าใช้จ่ายของรถทั้งหมด เค้าบอกว่าเป็ผู้จัดการพิพิม เจนถึงนึกขึ้นได้ว่าทำไมตัวเองคุ้นๆ คนที่ชนท้ายรถปันวันนั้นที่แท้ก็เป็ดารา
“ปันตอนเช้ามีคนโทรหาฉันว่าจะดูแลเื่ค่าใช้จ่ายของรถแกนะ เห็นบอกว่าเป็ผู้จัดการคุณพิพิม”
“พิพิมไหนอ่ะ”
“โอ๊ยไอ้ปัน ไปอยู่ไหนมาทำไมแกไม่รู้จักคุณพิพิมนางเอกซีรี่ย์ที่กำลังออนอยู่ตอนนี้ ออกจะดัง”
“เร๊อะ! แล้วไงอ่ะ ช้าไปป่ะ ถ้าคนมันจริงใจต้องคุยให้จบั้แ่ตอนนั้นเลยมั้ย”
“เอ่อ ยังไงเค้าก็รับผิดชอบอยู่ไง เห็นว่าตอนนั้นเค้ารีบไปถ่ายละคร”
“รีบเป็คนเดียวไง” ปันบ่นกับเจนใหญ่ เื่ดาราเค้าไม่ถนัด เพราะไม่ค่อยได้ติดตาม ใครจะเป็ดาราใครไม่เป็ ไม่เกี่ยวกับเค้า สวยแต่นิสัยแย่ก็มีเยอะแยะ
“เอ่อน่าใจเย็น ให้เบอร์โทรแกกับผู้จัดการคนนั้นไปแล้วด้วยเดี๋ยวคงติดต่อไป”
ผ่านไปไม่นานหลังจากวางสายจากเจน โทรศัพท์ปันก็ดังขึ้น ร่างสูงพึ่งถึงคอนโด กดรับทันที ได้ความว่าเป็ผู้จัดการดาราคู่กรณีเขา บอกจะดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดไม่ต้องห่วงพิพิมไม่มีเวลาเลยให้เขาจัดการให้ ปันก็รับไว้ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด อย่างน้อยลูกรักก็ไม่เจ็บตัวฟรี แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อยเพราะช่างบอกอ่ะไหล่หายาก นี่แหละคือสาเหตุที่ปันดูแลรถคันนี้ดีเพราะถ้าเป็อะไรมากว่าจะกลับมาสมบูรณ์คือต้องกินเวลาเพราะอะไหล่หายาก
แล้วพรุ่งนี้เช้าก็มีงานถ่ายโฆษณาด้วย สงสัยต้องพึ่งพี่วินหน้าคอนโดไปก่อน งานนี้พี่คุณเป็คนติดต่อให้ปัน เพราะบริษัทพี่คุณได้งานถ่ายโฆษณาเครื่องสำอางยี่ห้อดัง เป็งานใหญ่คุณจึงต้องหามือกล้องที่ฝีมือไว้ใจได้ซึ่งหนึ่งในนั้นคือปันน้องรัก
ปันหยิบเลนส์กล้องมาเช็ดทำความสะอาดเพื่อเตรียมงานพรุ่งนี้ พรางฮัมเพลงเบาๆ คลอไปด้วย ปันหลงใหลการถ่ายรูปั้แ่เด็ก รูปที่ถ่ายแต่ละรูปบ่งบอกอารมณ์สื่อความหมายได้หลายอย่าง เริ่มแรกปันถ่ายวิว ภาพธรรมชาติลงโซเซียล เมื่อมีคนเห็นก็เข้ามาติดตามผลงาน เพราะภาพที่ถ่ายออกมาปันจะอธิบายความหมายของภาพๆ นั้นด้วยทำให้ภาพๆ นั้นเหมือนมีชีวิตเป็ภาพที่พูดได้
และก็ได้สมชาย หรือส้มส้มกับเกรซเป็นางแบบให้ เกรซคือคนที่สวยอยู่แล้วยิ่งได้ปันถ่ายให้ภาพยิ่งออกมาสวย ปันมีลูกเล่นหลายอย่างที่เขาศึกษามาจากหลายๆ ที่ทำให้ปันสนุกกับการได้ถ่ายภาพ มีความสุขที่ได้เห็นคนที่ให้เขาถ่ายมีรอยยิ้มเมื่อเห็นภาพสวยๆ ของตัวเอง
และพี่คุณก็เข้ามาเห็นผลงานของปันจึงได้แนะนำให้ปันรับงานถ่าย และเขาจะเป็คนหาช่วย หลังจากนั้นปันก็รับงานมาเรื่อยๆ สะสมประสบการณ์ทำให้เขาเป็มืออาชีพรับงานทั้งนอกสถานที่ งานโปรโมทร้านอาหาร ถ่ายแนะนำเมนูอาหาร งานโรงแรมแล้วแต่จะมีคนจ้างปันไม่เคยเกี่ยง งานคือเงิน เงินคืองานท่องให้ขึ้นใจ
*******
แสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า นำแสงสว่างมาสู่ผู้คน นำสิ่งใหม่ให้ทุกคนเริ่มต้น ทำให้สิ่งใหม่สิ่งที่ชอบและไม่ชอบในเวลาเดียวกัน ส่วนปันตื่นขยี้ตาเบาๆ สไตล์คนขี้เซา วันนี้งานเช้าเขาตั้งนาฬิกาปลุก ตีห้าครึ่ง เพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัว ร่างสูงผิวขาวตาเล็กสวมหมวกสีดำใบโปรด สะพายกระเป๋ากล้องใบใหญ่ก้าวเท้าออกจากห้องมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์ มือเรียวกดชั้นล่างสุดเพื่อเดินไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ที่หน้าคอนโด
“ขอบคุณมากพี่ ไม่ต้องทอนค่ะ”
ปันลงมอเตอร์ไซค์พี่วิน ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกคืนพี่วิน แล้วเดินทางเข้าสตูถ่ายทำ และแล้วเหมือน์เมื่อปันเห็นร้านกาแฟเปิดอยู่ก่อนเข้าตึก ร่างสูงของปันเดินเข้าร้านก่อนจะส่งยิ้มให้แม่ค้าคนสวย
“ขออเมริกาโน่เข้มๆ เพิ่มช็อดค่ะ”
“ได้ค่ะ ลูกค้ารอสักครู่นะค่ะ”
ระหว่างรอกาแฟปันยกโทรศัพท์ถ่ายรูปบรรยากาศยามเช้า รถกำลังเยอะตามท้องถนน เพราะเป็่เวลาที่หลายคนเดินทางดีนะเขามาวิน ไม่งั้นคงอีกนานกว่าจะถึง เห็นแบบนี้แล้วก็คิดถึงบรรยากาศยามเช้าที่ไร่ มีหมอกตอนเช้าได้สูดอากาศที่บริสุทธิ์ หายใจได้เต็มปอด คิดถึงภาพแล้วร่างสูงก็ยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย
“อเมริกาโน่เพิ่มช็อดได้แล้วค่ะ”
“ขอบคุณนะคะคนสวย” พนักงานสาวยิ้มเขินเมื่อปันส่งยิ้มให้ก่อนออกจากร้าน ปันไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปแก้วกาแฟ ได้กลิ่นยังสดชื่นขนาดนี้ มือเรียวยกแก้วกาแฟเข้าปาก
“อึกอึก สดชื่น อ๊า….. โอ๊ย!”
“ขอโทษค่ะๆ” ปันพึ่งัักับคาเฟอีนสองอึกแล้วก็หกหมดเลย เพราะมีคนเดินชนเขาจนแก้วกาแฟล่วงลงพื้น เสื้อก็เปื้อนไปด้วยน้ำสีดำ อยากจะบ้าตาย
“คุณ!”
“ยัยตัวร้าย! เจอทีไรซวยทุกที”
“นี่ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็ขอโทษไปแล้วไง”
“ขอโทษแล้วไง เดินไม่ดูตาม้ามาเรือซวย ซวยอิหลี ซวยแต่เช้า” ปันได้แต่บ่นพรางเก็บแก้วกาแฟที่หกไปทิ้งถังขยะ
พิพิมที่พึ่งเดินชนกับคนที่พึ่งมีปากเสียงกันเมื่อวันก่อน เดินเข้ามาร่างสูง เธอมัวแต่ดูโทรศัพท์นึกว่าตอนเช้าๆ แบบนี้ไม่มีใครมา ด้วยความชะล่าใจเลยทำให้เธอเดินชนกับอีกคน
“ฉันขอโทษ เดี๋ยวซื้อกาแฟคืนให้รอแป๊ปเดียว”
“ไผสิไปถ่าเ้า คนมีงานต้องเฮ็ด ถือว่าข่อยเจอตัวซวยกะแล้วกัน ขอให้มื้อนี้เจอแต่เื่ดีๆ เด้อสาธุ๊” ปันพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัว ให้ร่างบางของพิพิมได้ยิน เนื่องจากฟังภาษาไม่ค่อยรู้เื่แต่ที่จับใจความได้คืออีกคนหาว่าเธอเป็ตัวซวย
“อร๊าย ไอ้บ้า ว่าใครตัวซวย ตาเล็กแบบนี้ไงถึงมองไม่เห็นว่ามีคนเดินอยู่ จะโทษฉันคนเดียวได้ที่ไหน ตัวเองก็ไม่มองทางเดินเหมือนกัน”
“บูลลี่อีกแล้ว ใครที่ได้เธอเป็แฟนนะซวยตายเลย ปากจัดแถมซุ่มซ่าม”
“ไอ้บ้า ไอ้ตาตี่ ปากหมา” ปันทำปากขมุบขมิบตามพิพิมพูด เลียนแบบทำท่าทางนางเอกคนสวยให้พิพิมได้โมโห
“อ้าว แล้วนั่นปากเป็อะไร สิเว้ากะบ่เว้าเป็ไบ้ติ”
“กรี๊สสสส ไอ้บ้า” เมื่อเถียงไม่ทัน แถมยังฟังไม่ค่อยรู้เื่พิพิมได้แต่กรี๊ดออกมา ทำให้ปันหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น
10K
