เื่ของสบู่
ผมนอนกัดนิ้วตัวเองอยู่ในห้องนอนที่ผมโคตรจะไม่คุ้นเลยเลยทุกครั้งที่มาอยู่ที่คอนโดไอ้พี่เพลิงผมกับเพื่อนๆถูกจับแยกกันนอนทุกครั้งอันนี้ผมก็ไม่เข้าใจนะครับว่าจะแยกพวกผมทำไมแล้วพี่ๆมันก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าพวกผมมากนักหรอกยิ่งไอ้พี่ธันยิ่งแล้วใหญ่ทั้งโดหดทั้งดุ ผมได้ยินเสียงเอะอะหัวเราะกับเสียงชนแก้วแว่วมาจากข้างนอกพวกพี่มันคงนั่งดื่มกันเหมือนเคยแหละครับ เมื่อตอนกลางวันผมป่วยหนักมากจากอาการแพ้อาหาร ไอ้พี่ธันมันก็หอบหิ้วผมไปโรงพยาบาลแถมยังคอยดูแลแบบที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เจอแบบนี้มาก่อนจากพวกพี่มันเลยสายโหดขนาดนี้ใครจะไปคิดล่ะครับ ผมขยับยุกยิกอยู่บนเตียงดีๆประตูห้องก็เปิดเข้ามาโดยไม่มีเสียงเคาะ อ่อจริงสิลืมคิดไปนี่ห้องพี่ธันไม่ใช่ห้องผมนี่เน๊อะเค้าจะทำยังไงก็ได้
"ไม่หลับอีกไงมึง"มาแล้วครับเสียงเย็นๆ
"ผะ ผมนอนไม่หลับ"
"รู้สึกไม่สบายอีกเหรอ"เสียงฝีเท้าเดินเหยียบพรมเข้ามาหยุดตรงใกล้เตียงผมรีบหลับตาปี๋ด้วยความกลัว
"กูถามก็ตอบดิ"ผมรีบลืมตาแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวพี่มันชะโงกหน้าลงมามองซะจมูกเกือบจะชนกันอยู่แล้ว
"ไม่ใช่ ๆ ผมแค่คิดถึงเพื่อน"ผมรีบตอบหัวใจเต้นตึกตักพอพี่มันมาอยู่ใกล้ๆให้ผมเห็นนี่อย่างหล่ออะครับจมูกโด่งคิ้วเข้มตาดุๆเคราเขียวๆกำลังเริ่มขึ้น
"นอนเถอะมันจะเช้าแล้ววันนี้ไม่ต้องไปเรียน"พี่มันบอกเสียงเรียบแล้วก็เงยตัวขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วหายไปในห้องน้ำผมนอนนับแกะไปนับมาก็เผลอหลับโดยไม่รู้ตัว ติ่นมาอีกทีก็แดดแยงตาจนร้อนใบหน้าไปหมดผมผวาลุกขึ้นนั่งแล้วก็ต้องเด้งตัวกลับไปนอนท่าเดิมเพราะท่อนแขนใหญ่นั่นพาดทับ่ท้องผมเอาไว้พอดี
"อือนอนนิ่งๆ"เสียงงัวเงียดังมาจากปากพี่ธันผมแทบจะหยุดหายใจนี่พี่มันคิดว่าผมเป็ใครหรือเปล่าหว่าท่อนแขนขยับรัดเอวผมเข้าไปจนติด่เอวพี่เขาแล้วก็หลับต่อผมขยับตัวไปมาเพราะปวดฉี่จนทนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้วจู่ๆผมก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะคนหน้าตายับยุ่งลุกพรวดขึ้นแล้วกวาดตามองมาที่ผม
"จะดิ้นทำไมวะคนจะนอน"
"ผม ผมปวดฉี่"
"อ่อ เออไปดิแล้วรีบมากูง่วง"พี่มันยกมือขึ้นเสยผมยุ่งๆแล้วเอาแขนพาดเข่าตัวเองผมพยักหน้าตามแบบงงๆไม่เข้าใจพี่ธันเลยให้ตายสิ
"ครับๆ"ผมวิ่งจู๊ดไปเข้าห้องน้ำแล้วออกมายืนนิ่งข้างเตียง
"มานอน"
"แต่ผม"
"กูบอกว่าขึ้นมานอน"ตาคมดุๆทำตาขวางผมเลยรีบขยับตัวขึ้นไปนอนบนที่นอนพี่มันก็ลากตัวผมเข้าไปจนชิดแล้วก็หลับตานิ่งปล่อยให้ผมหัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวอยู่แบบนั้นแขนพี่มันทั้งหนักทั้งอุ่นผมมัวแต่คิดโน่นคิดนี่เพลินแล้วเผลอหลับไปอีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ
เื่ของธัน
ผมมายืนมองใบหน้าหวานๆที่หลับตาอยู่แต่ขนกลับขยับไปมาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก น้องมันน่าเอ็นดูนะครับไม่ได้ดูเบ๊อะๆแบบม่อนแล้วก็ไม่ได้ดูนิ่งๆแบบไผ่แถมยังขี้กลัวที่สุดในบรรดาสามคนเอะอะก็จะเป็ลมอยู่ตลอดผมกอดอกมองน้องมันว่าจะทำยังไงต่อที่จริงแล้วผมไม่ได้อยากให้น้องมันกลัวผมหรอกครับแต่ผมไม่รู้จะเข้าหาน้องมันแบบไหนถ้าเป็ไอ้เพลิงมันช่ำชองเื่แบบนี้อยู่แล้วสาวๆเข้าหามันเพียบถ้ามันตกลงมันก็เอาเขาไปนอนโรงแรมไอ้วินอีกคนสาวๆมันก็เยอะไม่ใช่น้อย ถามผมว่ามีหรือเปล่าเหรอครับก็มีแต่ผมเป็พวกนิ่งๆไม่โหดห้าวแบบไอ้เพลิงที่หน้านิ่งแต่ดุจัดหรือไอ้วินที่โหดตัวพ่อเหมือนกันแต่ไอ้วินมันประเภทอารมณ์ร้อนพอๆกับไอ้เพลิงจนผมต้องกลายเป็คนที่เย็นแทนไม่อย่างนั้นคงฆ่าคนตายเป็ว่าเล่นแหละครับ พวกเราไม่ใช่มาเฟียหรือแก้งค์คุมมหาลัยอะไรแบบนั้นหรอกครับอย่าเข้าใจผิด พวกเราสามคนมักจะถูกคนเข้าหาโดยหวังผลประโยนช์กันทั้งนั้นไม่ว่าชายหรือหญิงแม้กระทั่งในรั้วมหาวิทยาลัยก็ไม่เว้นทำให้พวกเราเกาะกลุ่มกันเองเหนียวแน่นมาั้แ่เด็กแล้วแถมพ่อแม่เราก็ร่วมทำธุกิจด้วยกันอีกด้วย
"ไม่นอนอีกไงมึง"ผมถามคนที่นอนยุกยิกอยู่ในผ้าหม่อันที่จริงน้องมันไม่เคยขึ้นมานอนบนเตียงเลยมีก็ตอนนี้แหละครับเพราะไม่สบายผมเลยไม่อยากทรมานน้องมันผมไม่ค่อยชินจะนอนกับใครเท่าไหร่ ถึงจะมีสาวๆมานอนด้วยแต่พออะไรกันเสร็จผมก็ให้กลับไม่เคยให้ค้าง อย่าเข้าใจผิดนะครับคอนโดไอ้เพลิงคือเซฟเฮ้าส์ของพวกเราใครๆก็ไม่มีสิทธิ์ได้เข้ามาทั้งนั้นครับยกเว้นน้องสามคนนี่ ผมหมายถึงคอนโดผมเองน่ะ
"ผะ ผมนอนไม่หลับ"น้องมันตะกุกตะกักบอกผมเลยขู่อะไรไปตามเื่แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำพอกลับมาอีกทีก็เห็นน้องมันหลับสนิทไปแล้วผมขยับตัวเองไปนั่งกึ่งนอนอิงหัวเตียงอ่านหนังสือการ์ตูนที่ค้างเอาไว้อยู่จนจบเล่มแล้วปิดไฟนอนกลิ่นหอมอ่อนๆที่โชยมาเป็ยระยะจากตัวน้องมันทำให้ผมเคลิ้มบอกไม่ถูกเหมือนกันผมเอามือพาดตัวนุ่มของน้องมันเอาไว้ซุกใบหน้าเข้าสูดกลิ่นหอมแป้งเด็กอ่อนจนเต็มปอดแล้วหลับตามารู้ตัวอีกทีก็เพราะข้างๆขยับตัวยุกยิกทำเอาหงุดหงิดบอกไม่ถูกพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นไอ้ตัวเล็กนี่พยายามจะลุกขึ้น ถามก็บอกปวดฉี่ผมเลยให้ลุกไปแล้วลากมานอนหลับด้วยกันต่อ นานแค่ไหนกันแล้วนะที่ผมไม่เอาใครมานอนด้วยกระทั่งไอ้เพื่อนอีกสองคนนั่นก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้ตัวเองมากนักแต่ว่า คนเรามันก็ต้องมีข้อยกเว้นกันบ้างจริงมั๊ยครับผมเคลิ้มหลับไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆนั่นมาสะดุ้งตื่นอีกทีเพราะรู้สึกว่ามีใครมาสะกิด
"ไอ้ธัน"
"หือ"ผมกระพริบตาเรียกสอมงให้หายเบลอ
"ออกมาข้างนอกหน่อย"ไอ้วินมันบอกเสียงเบาผมพยักหน้าไอ้วินเดินออกจากห้องไปเงียบๆผมจูนสมองให้เข้าที่เข้าทางแล้วขยับตัวเองลุกขึ้นแต่คนในอ้อมแขนที่ซุกตัวแนบชิดอยู่ข้างๆทำให้ผมต้องชะงักเปิดผ้าห่มออกมาช้าๆมองใบหน้าเล็กที่หลับสนิทเอาใบหน้าซุกกับต้นแขนของผมมือไม่รักดีเอื้อมไปลูบแก้มนุ่มนั่นช้าๆ
"อืออ ไอ้ม่อน แจ๊บๆๆๆ"เสียงละเมอพูดออกมาพร้อมกับมือเล็กที่ปัดมือผมออกจากแก้ม
"หึ ละเมออะไร"ผมก้มหน้าลงไปถามคนที่ยังหลับไม่รู้เื่ราว
"กูจะกินขาหมู มึงอย่าแย่งเอามานี่"มือเล็กคว้ามือผมแล้วดึงเข้าปากก่อนจะ
"เฮ้ยยยยยย โอ๊ยยยยย โป๊ก"มันกัดมือผมครับเขี้ยวอร่อยเลยไอ้เด็กเวรนี่
"อ๊ากกกกก เจ็บๆๆๆๆ"เสียงเล็กๆร้องดังลั่นห้องเ้าตัวยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองที่ผมเข็กเข้าไปเต็มแรง
"ลุกเดี๋ยวนี้"ผมสั่งเสียงแข็งตาลุกวาบไอ้เด็กบ้ากัดเข้ามาได้ผมถลึงตามองเห็นน้ำตาใสๆที่คลอเต็มเบ้าตา อย่าคิดว่าผมใจดีเหมือนหน้าตานะครับไม่มีวัน!!!
"ฮึก"
"มึงไม่ต้องมาสะอื้นให้กูได้ยินกล้ากัดกูเหรอห๊ะ"ผมถามเสียงเข้มยกฝ่ามือขึ้นเห็นมันรีบยกมือสองข้างขึ้นกุมหัวตัวเองงอขางอเข่า
"ผะ ผิดไปแล้วครับ ฮือออ ผมไม่ได้ตั้งใจแต่กลิ่นพี่มันเหมือนขาหมูอะผมนึกว่าม่อนมันแย่งผมเลยรีบคว้ามากัด ขะ ขอโทษครับ แง อย่าทำผมเลย"ผมจ้องคนที่โวยวายไม่หยุดอยู่บนที่นอนด้วยอาการหมดคำพูด เด็กเลวเอ้ยเห็นกูเป็ขาหมูเดี๋ยวเหอะมึงผมได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ
"ออกไปลุกออกไปเลยก่อนที่กูจะจับมึงแดกทังตัว"ผมบอกเสียงเย็นไอ้บู่มันกระโจนพรวดเดียวลงจากที่นอน
"ขอโทษครับๆ"แล้วมันก็หันตัววิ่งแจ้นออกจากห้องนอนไปทันทีเหลือผมที่นั่งมองรอยเขี้ยวเล็กๆที่มือตัวเองแล้วต้องถอนใจ
"หึ หึ"ผมอดขำไม่ได้จริงๆ
"ฮ่าาาาาาา ๆๆๆๆ"นานแค่ไหนกันนะที่ผมไมไ่ด้หัวเราะเต็มเสียงขนาดนี้
"ไงไอ้พระเอกเลิกทำมิวสิคแล้วออกมาซักทีมีเื่ด่วน"ไอ้วินยืนยกมือกอดอกแล้วอิงกับประตูเอาไว้
"อะไร"ผมถามสั้นๆ
"คุยในห้องนี้แล้วกัน"ไอ้เพลิงโผล่หน้ามาอีกคนแล้วมันสองคนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูล๊อกกลอน
"มีอะไร"ผมตื่นตัวตามสัญชาติญาณ
"พวกไอ้สนมันยังไม่หยุดนะวันนี้น้องปีสองมันโทรมาหากูบอกว่าซุ้มโดนรื้อ"ไอ้วินขยับเข้ามานั่งตรงโซฟาในห้อง
"แล้วมีใครเป็อะไรหรือเปล่า"ผมนิ่วหน้า
"ไม่มีแต่งานนี้กูว่าจะไปสั่งสอนมันซักหน่อย"ไอ้เพลิงบอกเสียงขรึมยิ่งมันพูดน้อยหน้านิ่งมากเท่าไหร่เตรียมรอหายนะได้เลยครับขอบอกแล้วไม่มีใครหยุดมันได้ซะด้วยแม้กระทั่งพวกผมเอง
"ใจเย็นๆก่อนมั๊ย"ผมเตือน
"หึ"ไอ้เพลิงส่งเสียงมาคำเดียว ripครับขอบอกไว้ก่อนล่วงหน้าไอ้สนมันยังไม่เคยเจอไอ้เพลิงที่โกรธจัดจริงๆไม่อยากนั้นมันคงไม่วอนขนาดนี้
"แล้วน้องๆล่ะ"ผมถาม
"กูเห็นไอ้เด็กบู่วิ่งหน้าตื่นไปห้องไอ้ม่อนมึงทำอะไรมัน"ไอ้วินถามยิ้มๆ
"ทำพ่องมึงดูมือกู"ผมโชว์รอยฟันที่มือให้ดูไอ้วินถึงกับปากสั่นกลั้นหัวเราะผมหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหน้ามันทันที
"ไปทำท่าไหนวะ"ไอ้เพลิงถามยิ้มๆผมยักไหล่ไม่ตอบพวกมันเองก็เลิกสนใจไอ้วินหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรสั่งเด็กในกลุ่มให้ลงไปดูซุ้มรับน้องแล้วก็ให้เด็กข้างนอกมาช่วยด้วยอีกแรงไอ้เพลิงที่ยืนหมุนมีดโบวี่ทำจากเหล็กกล้าที่มันสั่งทำมาเป็พิเศษเอาไว้ในมือ
"จะไปตอนไหน"ผมลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่แล้วเดินไปเปิดประตูห้องน้ำก่อนจะหันมาถามพวกมัน
"เดี๋ยวครึ่งชั่วโมงเจอกันกูให้เด็กมันตามดูไอ้สนแล้วว่าอยู่ไหน"ไอ้เพลิงหยุดหมุนมีดแล้วยืนตัวตรงมองหน้าผมกับไอ้วินเป็อันรู้กันครับไอ้สนชะตาขาดแน่ผมพยักหน้าแล้วปิดประตูห้องน้ำเสียงเปิดประตูแล้วปิดตามหลังบอกให้รู้ว่าเพื่อนสองคนออกไปเตรียมตัวแล้วเช่นกัน
"พี่เพลิงเบาๆดิวะ"เสียงไอ้น้องม่อนร้องเบาๆผมเงยหน้าจากหนังสือที่อยู่ในมือขึ้นไปมองก็เห็นเพื่อนผมประคองน้องมันเดินมาที่โซฟาในห้องรับแขก
"นี่ก็เบาแล้วนะจะเอาเบาแค่ไหน"ไอ้เพลิงบ่น
"ก็พี่อยากทำเื่พิลึกๆนี่ทำไมล่ะแม่ง"นั่นมันโดนเมียย้อนสมผมหัวเราะในใจไอ้เพลิงมันไม่ตอบกลับผมรู้ดีว่าตอนนี้มันกำลังเดือดแต่ไม่กล้าไปลงกับเมียมันหรอกครับถัดไปไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องไอ้วินผมหันไปมองอีกครั้งก็เห็นไอ้น้องไผ่มันเดินรูดฝาผนังช้าๆออกมาตามด้วยไอ้วินที่หน้าโหดสัดอะครับคงทะเลาะกันออกมาอีกแหง๋ดูท่าแล้ว
"อ้าวไอ้ไผ่มึงเป็อะไร"ไอ้น้องม่อนหันไปมองเพื่อนที่ยักแย่ยักยันเดินมาหา
"ไม่เป็ไรเมื่อคืนกูตกเตียง"ไอ้น้องไผ่มันหน้างอหงิกตอบเพื่อนมันเออดีแฮะไอ้เด็กพวกนี้แทนที่จะบอกเพื่อนมันแต่ก็อย่างว่าแหละครับคงจะอายผมถือว่าไม่ใช่เื่ของผมก็แล้วกันผมใช้ความคิดตัวเองกระทั่งได้ยินกรอบแกรบดังอยู่ฝั่งตรงข้ามโซฟา ไอ้เด็กบู่มันถือถุงคุกกี้กอดเอาไว้ในอ้อมแขนอีกมือก็กัดคุกกี้เข้าปากมองเพื่อนมันสองคนหันไปซ้ายทีขวาทีด้วยความสงสัย
"พวกมึงตกเตียงพร้อมกันเลยเหรอ"ไอ้บู่ถามเพื่อนแล้วสองมือก็ฟาดเข้าที่หัวทุยๆนั่นคนละที
"เสือก"ผมอดอมยิ้มไม่ได้มันร้องโอ๊ยทิ้งคุกกี้ในมือแล้วยกมาลูบหัวตัวเองป้อยๆผมส่ายหน้าช้าๆกับความงี่เง่าของมัน
"โทรมาแล้ว"ไอ้วินบอกสั้นๆผมละสายตาจากกลุ่มน้องมันมามองหน้าไอ้วินไอ้เพลิงขยับตัวลุกยืน
"อ้าวพี่จะไปไหนกันอะ"ไอ้น้องม่อนเอ่ยปากถาม
"เดี๋ยวกูมาอยู่นี่อย่าดื้อล่ะพวกมึงอะ"ไอ้เพลิงหันไปตอบยังไม่ทันจะขยับตัวกันไปไหนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องไอ้วินลุกไปปเิดประตูต้อนรับคนมาใหม่
"ไงจ๊ะหนุ่มๆของมี่จัง"เสียงแหลมๆเอ่ยทักเดาได้ทันทีว่าไอ้เพลิงคงให้ไอ้มี่มันมาดูแลบรรดาเมียๆของพวกมันนั่นแหละ
"เออฝากหน่อยหว่ะไอ้มี่ฉันจะไปดูซุ้ม"ไอ้วินบอก
"แล้วทำไมพวกแกไม่เอาน้องๆชั้นไปด้วยล่ะ"
"เออน่าเดี๋ยวเที่ยงก็กลับมาแล้วกินอะไรจะซื้อมาให้"ไอ้วินบ่ายเบี่ยง
"พวกแกนี่พิรุธนะเนี่ย"ไอ้มี่เดินวนรอบๆตัวไอ้เพลิงกับไอ้วินช้าๆสำรวจไปทั้งตัว
"พิรุธบ้าอะไร"ไอ้วินเถียงกลับ
"พอ"ไอ้เพลิงพูดห้วนๆคำเดียวทุกคนถึงกับเงียบเลยครับผมลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
"มี่ฝากน้องๆมันด้วยแล้วกันไม่เกินสองชั่วโมงก็กลับมาแล้วพวกชั้นจะไปดูซุ้มแล้วก็ไปเอาของด้วยอยากกินอะไรพิเศษหรือเปล่าจะได้ซื้อเข้ามาเลย"ผมพูดยาวกว่าเพื่อน
"เด็กๆกินอะไร"ไอ้มี่หันไปถามน้องๆที่นั่งหน้าสลอนกันอยู่
"อะไรก็ได้ครับแต่ม่อนอยากกินซูชิ"
"ไผ่อยากกินคาโบนาร่าง่ะ"
"บู่อยากกินส้มตำกับน้ำตกคร้าบ"พวกผมสามคนพร้อมใจกันถอนหายใจแม่งเดี๋ยวแยกย้ายกันไปซื้อก็ได้วะผมนึกในใจ
"ไปละนะ"ไอ้วินโบกมือต่างกับไอ้เพลิงที่ไม่พูดอะไรซักคำเดินนำออกไปก่อนเพื่อน พวกเราสามคนตกลงกันว่าเอาบิ๊กไบท์ไปกันคนละคันเพื่อจะได้ตามล่าตัวไอ้สนมันง่ายขึ้น เด็กในกลุ่มแจ้งพิกัดมาแล้วรถไอ้เพลิงปลิวไปก่อนเพื่อนมันขับไวมากจนพวกเราเกือบตามไม่ทันพอไปถึงที่ไอ้สนมันนั่งชิวกับเพื่อนมันอยู่ไอ้เพลิงก็ไม่พูดจาโถมเข้าซัดไอ้สนทันทีทั้งที่พวกผมยังไม่ทันจะจอดกันด้วยซ้ำ
"เห้ยไอ้เพลิงมึงกล้าเข้ามาหาเื่กูถึงที่เลยเหรอวะ"เสียงไอ้สนแหกปากมาก่อนไอ้เพลิงไม่ตอบเสียงหมัดกระทบเนื้อดังไปทั่วเพื่อนๆไอ้สนก็ถลาเข้ามาตะลุมบอนผมกับไอ้วินเองก็รีบปราดเข้าไปกลางวงเหมือนกันสามคนสู้กับอีกหนึ่งฝูงที่คนไม่น้อยกว่ายี่สิบคนพวกเราสามคนยืนหลังชนกันหอบแฮ่กเนื้อตัวเต็มไปด้วยเืและรอยกรีดเสื้อขาดเป็ริ้ว
"ซี๊ดดด มึงคิดว่ามึงแน่เหรอไอ้เพลิง"ไอ้สนเดินเอามือเช็ดเืออกจากมุมปากช้าๆ
"หึ"ไอ้เพลิงไม่ตอบได้แต่ยกยิ้ม
"สัดเอ้ยมากันแค่สามคนมึงคิดว่าจะชนะพวกกูเป็สิบเนี่ยนะ"
"กูไม่ได้แน่ไอ้สนแต่พวกกูรู้ว่าชนะต่างหากล่ะ"ไอ้วินถุยเืออกจากปากต่างกับไอ้เพลิงที่เสื้อมีรอยมีดถากใบหน้ายังหล่อเหมือนเดิม
"กูรอให้มึงขอโทษ"ไอ้เพลิงบอกสั้นๆ
"ทำไมพวกกูต้องขอโทษพวกมึงมันไร้น้ำยาเอง"
"ถ้าใครไม่อยากปางตายก็ถอยไปแต่ใครอยากลองหมัดกูก็เข้ามา"ไอ้เพลิงกวาดตาไปทั่วผมเองก็โดนชกเข้าที่หน้าเหมือนกันแต่ไม่เป็อะไรมากมีหลายคนที่รู้จักไอ้เพลิงและได้ยินมาว่ามันร้ายกาจแค่ไหนถอยห่างออกไปก็มีแต่ก็มีที่ยังอยากจะลองลิ้มรสหมัดของมันเหมือนกัน
"มึงไม่ลองกับกูตัวๆหรือไง"ไอ้เพลิงหันไปถามไอ้สน
"น้ำหน้าอย่างมึงไม่เหมาะกับหมัดกูหรอกหว่ะ"ทันทีที่ได้สนบอกไอ้เพลิงก็กระโจนทีเดียวถึงตัวมันแล้วส่งหมัดหนักๆปะทะเข้าที่หน้าจนไอ้สนมันเซลงไปกองกับพื้น
"หึ"
"มึงไอ้เพลิงอย่าอยู่เลยไอ้สัด"ไอ้สนลุกขึ้นหระโจนเข้าหาไอ้เพลิงคว้าเอามีดปลายแหลมเสือกเข้าที่ท้องแต่ไอ้เพลิงหลบทันยกขาขึ้นถีบแขนที่ถือมีดเอาไว้
"ใช้ตัวช่วยนะมึง"ไอ้เพลิงกัดฟันบอกพวกมันพอเห็นไอ้เพลิงกับไอ้สนปะทะกันก็หันมาหาผมกับไอ้วินต่างคนก็ต่างแลกหมัดกันไปมาจนเหลือแค่ผมสามคนกับพวกไอ้สนอีกสองพวกเรากลับมายืนรวมกันอีกครั้งไอ้สนเองก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน
"ยอมแพ้เถอะไอ้สน"ไอ้วินบอกห้วนๆ
"ไม่ใช่เื่ของมึงไอ้วิน"
"กูเตือนด้วยความหวังดีเดี๋ยวมึงจะตายฟรีซะเปล่า"ไอ้วินตอบกลับ
"หน้าอย่างกูแพ้ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วโว้ย"พอจบประโยคไอ้สนมันก็ชักปืนออกมาไอ้เพลิงยืดตัวขึ้นมองหน้าไอ้สนนิ่งๆ
"กูว่าอย่าหาเื่ดีกว่า"ผมเตือนไอ้สนเบาๆ
"มึงกับไอ้วินมันก็แค่ลูกกระจ๊อกของไอ้เพลิงมันเท่านั้นแหละทำไมจะตายแทนมันหรือไง ถุยน้ำหน้าอย่างไอ้เพลิงลองไม่มีพวกมึงก็หมะ อ๊ากกกกกกกกกก"ไอ้สนแหกปากดังลั่นเพราะไอ้เพลิงปาโบวี่ของมันเข้าที่หน้าขาจนไอ้สนล้มลง
"ปากดีนะมึง"ไอ้เพลิงเดินเข้าไปใกล้ไอ้สนที่กำลังงอตัวลงกับพื้นใช้ขายันเข้าที่อกจนมันนอนหงายมือก็จับขาที่ถูกมีดของไอ้เพลิงปักคาเอาไว้ไอ้เพลิงยกขาเหยียบอกแล้วก้มลงดึงมีดออกเืทะลักออกมาจนแดงไปทั่วกางเกงยีนส์
"กูไม่ฆ่ามึงหรอกรอบนี้แต่อย่าโผล่หน้าเหี้ยๆของมึงมาให้กูเห็นอีกก็แล้วกัน"ไอ้เพลิงมันยอมรามือเช็ดมีดเปื้อนเืเข้ากับเส้ื้อของไอ้สนแล้วพยักหน้าให้พวกผมถอยไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ระหว่างที่พวกเราเดินกลับไปที่รถเสียด้วยซ้ำ
"กี่โมงแล้ว"ไอ้เพลิงมันหันมาถามไอ้วินที่ใบหน้าช้ำไม่น้อยยกนาฬิกาขึ้นมาดู
"เกือบเที่ยง"
"ชิบให้ใครไปซื้อข้าวให้น้องแล้วไปเจอพวกเราที่ล๊อบบี้แล้วกันแม่งเสือกกินไม่เหมือนกันอีก"ไอ้เพลิงมันบ่นชิบหายเลยครับไอ้วินเองก็รีบโทรหาเด็กให้จัดการคิดว่าคงไปทันพอดีกับที่เราไปถึงคอนโด
"พวกมึงเจ็บมากหรือเปล่าวะ"ไอ้เพลิงหันมาถามพวกผมต่างคนต่างสำรวจเนื้อตัวกัน
"ไม่เยอะหว่ะมึงล่ะ"ไอ้วินถามกลับผมส่ายหน้าไอ้เพลิงก็เหมือนกันาเ็คนละเล็กละน้อย พวกเราไม่ใช่ฮีโร่นี่ครับสู้กับคนตั้งเยอะไม่มีแผลเลยก็นิยายแล้วครับกว่าพวกเราจะไปถึงคอนโดเด็กมันก็หิ้วถุงรอแล้ว
"พวกมึงขึ้นไปก่อนกูขอจัดการอะไรนิดหน่อย"ไอ้เพลิงบอกพวกผมแล้วมันก็เดินหายออกไปนอกตัวอาคารทิ้งให้ผมกับไอ้วินต้องยืนทำหน้าลำบากใจอยู่หน้าห้องของตัวเอง จะบอกคนที่อยู่ในห้องว่ายังไงดี
917
