นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

    บทที่ 46


    เมยาและผู้จัดการมองหน้ากันว่าจะเอายังไงดีเพราะตอนนี้พวกเธอนั้นซวยแล้วที่ไปหาเรื่องของพี่ชายนายหญิงใหญ่ของพวกเขา ทำไมทั้งสองถึงรู้ว่าเอกเป็นพี่ของนายหญิงนะเหรอ ก็นายหญิงใหญ่ของพวกเขาตะโกนออกมาซะขนาดนั้นทำไมพวกเขาจะไม่รู้ละ
    ทั้งสองมองดูภาพที่อยู่ตรงหน้าอย่างหวาดกลัวถ้าพวกเขาโดนไล่ออกก็ดีไปอย่างแต่หลังจากต่อจากนั้นละพวกเขาจะเกิดอะไรขึ้น
    “เฮ้อ ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ เลยนะเรา” เอกที่เลิกกอดนิ่งแล้วก็หันมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดูขนาดมีสามีแล้วก็ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่เคยเปลี่ยน
    “ฮิฮิ ก็แค่เฉพาะพี่เอกเท่านั้นแหละ” ซึ่งมันก็เป็นความจริงอย่างที่เธอพูดเพราะถ้าเธออยู่กับคนอื่นเธอจะเปรียบเสมอเสือสาวที่ดุร้ายและหยิ่งทะนงเป็นที่สุดเพราะเธอได้รับการฝึกสอนมาจากพ่อเธอขนาดสามีของเธอยังต้องยอมให้เธอเช่นกัน
    “แล้วจะเอายังไงกับสองคนนี้ดีละ เธอเองก็คงจะเห็นเรื่องที่พี่วิดีโอคอไปหมดแล้วสินะ” เอกหันไปมองคู่กรณีของตนที่กำลังยืนสั่นด้วยความกลัวและมันก็ยิ่งทำให้ทั้งสองหนาวสั่นไปถึงกระดูกอีกเมื่อได้ยินว่าเอกวิดีโอคอไปให้นายหญิงของตนดู
    “หึ จะมีอะไรอีกละคะ ก็ไล่พวกเขาออกไปสิ” นิ่งกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างเย็นชาถ้าไม่ติดว่าพี่ชายอยู่กับเธอตอนนี้ละก็เธอคงจะสั่งให้คนของเธอซ้อมตัวกาลกิณีทั้งสองคนนี้ให้ปางตาย
    “คะ...คือนายหญิงคะ..ครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะครับ ที่ผิดจริงๆ คือเมยาพนักงานขายของพวกเรามากกว่า” อดีตผู้จัดการได้กล่าวข้อแก้ตัวของตนอย่างหน้าด้านๆ แม้ตัวเองจะได้ยินว่าเอกได้วิดีโอคอไปให้เธอดูแล้วก็ตาม
    “หึ” นิ่งไม่พูดมากอะไรแต่ก็มองอีกฝ่ายอย่างกดดัน
    เมยาที่ไม่กล้าต่อปากต่อคำกลับใครก็เพราะเธอรู้ดีว่าตัวของเธอนั้นผิดจริงๆ จริงๆ แล้วที่เธอเข้าไปที่หลังร้านก็เพราะเธอรู้สึกเบื่อที่ไม่มีลูกค้าที่ดูรวยๆ เข้ามาในร้านบ้างเลยแถมเธอยังโดนผู้จัดการเรียกตัวให้ไปมี SEX กับผู้จัดการหลังร้านนั้นอีก ทำให้เธอไม่ได้อยู่หน้าร้านค่อยดูลูกค้าคน จนเธอมาได้เห็นว่าพีพีมาแตะชุดราตรีพลิกไปพลิกมาที่มีราคาหลักเกือบแสนจนเธอสติแตกออกมาอย่างที่พวกเราได้เห็น (มีใครงงๆ บ้างครับ)
    “นะ..นายหญิงค่ะถึงดิฉันจะผิดก็จริงแต่คนที่ผิดจริงๆ คือผู้จัดการร้านตั้งหากถ้าไม่ใช่คำขู่ของผู้จัดการให้ดิฉันมีอะไรกับเขาเรื่องมันก็จะไม่เกิดอย่างนี้” เมยาฟ้องออกมาซึ่งมันเป็นคนละเรื่องกับสิ่งที่เธอได้ทำกับพวกพีพีเลย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันเกิดเรื่องเช่นนี้เช่นกัน
    “เหอะ เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้นแต่สิ่งที่ฉันได้เห็นมากับตา คนอย่างเธอกล้าดียังไงถึงปฏิบัติตัวต่อลูกค้าอย่างนั้น” นิ่งที่เหลืออดก็ได้ตะคอกใส่เมยาอย่างน่ากลัว
    “อึก..ตะ..แต่ว่าพวกเขาก็แค่มีดูเฉยๆ นิค่ะ พวกเขาไม่มีปัญญาจะซื้อของพวกเราด้วยซ้ำ” เมยาเถียงกลับออกมา ส่วนผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้างถึงกับสบถในใจกับความโง่เง่าของผู้หญิงคนนี้จริงๆ
    “หุบปาก...ไม่ว่าลูกค้าคนนั้นจะเป็นชนชั้นอะไรก็ช่างแต่เธอไม่สมควรเลือกปฏิบัติเช่นนี้ถึงแม้เขาจะไม่มีเงินมาซื้อก็ตามแต่ก็ใช่ว่าในอนาคตพวกเขาจะไม่มีเงินมาซื้อสักหน่อย แต่ถึงพวกเธอจะไม่มีเงินจริงๆ แต่เมื่อเห็นว่าร้านของเราปฏิบัติกับพวกเธอได้ดีมีหรือที่พวกเธอจะไม่แนะนำให้คนรู้จักที่มีเงินจริงๆ มาซื้อร้านของฉัน” นิ่งรู้สึกเดือดดาลที่มีลูกน้องโง่ๆ เช่นนี้
    “เหอะ ก็เพราะพวกแกมันคิดได้แค่นี้ทำให้ร้านของฉันแทบจะไม่มีรายได้เลยถึงตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นเพราะเศรษฐกิจมันไม่ดีจึงไม่ค่อยมีใครมาซื้อแต่ดูเหมือนมันจะเป็นเพราะมีหัวสมองเน่าๆ สองตัวมาทำให้ร้านของฉันไม่มีใครมาซื้อได้มากกว่า” นิ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เอกต้องวางมือบนหัวของเธอเพื่อไม่ให้นิสัยดังเดิมของเธอกลับมาอีก
    “เอาละๆ พอแค่นี้แหละนิ่ง” เอกยิ้มให้กับนิ่งด้วยความเอ็นดู
    “หึ ถ้าไม่ใช่ว่าพี่เอกขอมานะพวกแกตายแน่” นิ่งพูดกลับตัวเองเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่รอดพ้นหูนรกของเอกอยู่ดี
    “ไปซะ ออกไปจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้” นิ่งเอ่ยปากไล่ทั้งสองออกไป
    “ไม่นะครับ นายหญิงอย่าไล่พวกเราออกไปเลย” ผู้จัดการร้านที่ได้ยินนิ่งเอ่ยปากไล่ออกก็รีบตรงเข้ามาหานิ่งทันทีแต่ดูเหมือนความพยายามของผู้จัดการร้านจะไม่เป็นผลเพราะบอดี้การ์ดของนิ่งมาบังไม่ให้ผู้จัดการร้านเข้าหาตัวเธอ
    “ไม่ปล่อยฉันเดี๋ยวฉันไม่ไปปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปหานายหญิง” ส่วนเมยาที่โดนเอ่ยปากไล่ออกก็ไม่ยอมไปไหนจะตรงเข้ามาหานิ่งให้จนได้ เพราะถ้าเธอออกจากร้านนี้ไปต้องมีคนมาหัวเราะเยาะใส่เธอแน่ๆ เพราะเงินเดือนที่เธอมีอยู่บวกเข้ากับค่าคอมมิชชั่นของเธอก็หลายแสนแล้วใครจะยอมโง่ออกไปกันละ แถมดูเหมือนว่าถ้าเธอยอมแพ้ในตอนนี้สิ่งที่ตามหลังของเธอมาดูจะน่ากลัวไม่น้อย
    เมื่อลากทั้งสองคนออกไปได้แล้วนิ่งก็ไปกระซิบกับบอดี้การ์ดคนข้างๆ ทำให้เอกที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยกัดแล้วไม่ยอมปล่อยของเธอ
    “เฮ้อ นี่กะไม่ยอมปล่อยกันเลยนะ” เอกกล่าวยิ้มๆ ให้กับนิ่ง
    “ฮิฮิ พี่เอกก็รู้ถึงนิสัยของนิ่งดีนิค่ะว่าเป็นยังไง” นิ่งกอดแขนของเอกแล้วพูดอย่างออดอ้อน
    ส่วนน้ำทิพย์กับไมค์ที่ถูกแม็กเลิกปิดตาแล้วก็หันไปหาเอกทันทีแต่เมื่อเธอหันไปก็เจอกับผู้หญิงคนไหนก็ไม่รู้มายืนกอดแขนพ่อของเธอทำให้เธอสงสัยแล้วเดินไปสะกิดแขนของเอก
    “พ่อค่ะๆ พี่สาวคนนี้เป็นใครเหรอคะ” น้ำทิพย์เอียงคอถามเอกอย่างสงสัย
    ส่วนไมค์ที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่หน่อยกับคิดในใจว่า
    “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน หรือว่าจะเป็นแม่ใหม่ของเราแล้วแม่ใหม่ของเราจะดีกับพวกเราไหมนะ” ไมค์ในใจอย่างเคร่งเครียด
    “ว้าว พี่เอกเด็กสองคนนี้ใครเหรอคะ” นิ่งที่เห็นความน่ารักของน้ำทิพย์กับไมค์ก็ตกหลุมรักทันทีที่เธอเห็น
    “อ๋อ...นั้นลูกชายกับลูกสาวพี่เอง” เอกตอบคำถามของนิ่ง
    “เอ๋ๆ นี้นะเหรอลูกของพี่เอกที่ปะป๋าว่า” นิ่งพูดออกมาด้วยสายตาเป็นประกาย
    “นี่ๆ แล้วพี่สาวเป็นใครเหรอคะ” น้ำทิพย์ที่ไม่ได้คำตอบจากพ่อของเธอก็หันมาถามนิ่งแทน
    “ฮิฮิ พี่สาวเป็นน้องของพ่อเรายังไงละคะ เพราะฉะนั้นหนูต้องเรียกพี่สาวว่าน้านิ่งนะรู้ไหม..ฟอดด” นิ่งก้มลงมาพูดกับน้ำทิพย์ด้วยความเอ็นดูก่อนจะยกน้ำทิพย์ขึ้นมาแล้วถือวิสาสะหอมแก้มนิ้มๆ ของน้ำทิพย์ไปหนึ่งฟอด
    ส่วนไมค์ที่ได้ยินก็ถึงกับโล่งใจที่เขาจะยังไม่ได้แม่ใหม่ในเร็วๆ นี้
    “เฮ้อๆ เกือบไปเกือบไป”
    “ในทั้งสองแนะนำให้น้านิ่งรู้จักหน่อยสิคะ” นิ่งจูงมือทั้งสองเข้ามาในร้านของเธอด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ
    “สวัสดีค่ะหนูชื่อน้ำทิพย์/สวัสดีครับผมชื่อไมค์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ/ค่ะ” น้ำทิพย์กับไมค์ที่แนะนำตำด้วยการไหว้อย่างน่ารักก็ทำให้นิ่งที่กำลังเห่อหลานของตนก็ดีใจกรี๊ดๆ สนั่นเมื่อเห็นความมีมารยาทของหลานเธอ
    ส่วนเอกที่เห็นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ออกมา
    “เออ สวัสดีครับรุ่น” แม็กที่รอโอกาสที่จะได้ทักทายเอกแล้วก็รีบเข้ามาหาเอกทันที
    “ไง ขอบใจมากนะที่ปิดตาไม่ให้ลูกของฉันเห็นภาพที่ไม่สมควรจะได้เห็น” เอกรู้สึกขอบใจที่อีกฝ่ายยังจำเขาได้และยอมทำตามเอกที่สั่ง
    “แฮะๆ ไม่เป็นไรครับถึงรุ่นพี่ไม่บอกผมก็กะจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว” แม็กรู้สึกดีใจที่รุ่นพี่ของตนชม
    “นี้ๆ แม็กนายรู้จักเขาด้วยเหรอช่วยแนะนำให้ฉันรู้จักด้วยสิ” พีพีเข้ามากระซิบกับแม็กด้วยตาเป็นประกายเพราะในความคิดของเธอเอกต้องเป็นคนใหญ่คนโตอย่างแน่นอน ซึ่งเพื่อนๆ ของเธอก็เห็นดีเห็นงามด้วย ส่วนแม็กก็ลังเลว่าจะแนะนำให้เอกรู้จักกับเพื่อนเธอดีไหม
    “ช่วยๆ แนะนำให้พวกนี้เถอะแม็กถือว่าเราขอร้องด้วยละกัน” ณีแฟนสาวของแม็กก็กล่าวขอร้องเพราะตัวเธอเองก็อยากจะรู้ว่าผู้ชายที่ทำให้แฟนหนุ่มของเธอเคารพเขามากขนาดนี้เขาต้องเป็นคนที่สุดยอดมากแน่ๆ ถึงเธอจะเห็นกลับตาแล้วก็ตามแต่เธอคิดว่าเขาต้องสุดยอดมากกว่านี้แน่ๆ
    ในขณะที่เอกกำลังยืนมองเด็กๆ ที่กำลังเล่นกับนิ่งอย่างสนุกสนานอยู่นั้นแม็กก็มาได้สะกิดตัวเขาว่า
    “เออ รุ่นพี่ครับผมขอแนะนำตัวรุ่นพี่ให้เพื่อนๆ รู้จักหน่อยได้ไหมครับ” แม็กถามอย่างเกรงใจ
    “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” เอกที่เห็นว่าเพื่อนๆ ของแม็กต้องการจะทำความรู้จักกับเขาเอกก็ไม่ได้ปฏิเสธแถมเขายังให้ความร่วมมือด้วยดีอีกด้วย
    หลังจากที่ทำให้รู้จักกันหมดแล้วพีพี ที่สงสัยในตัวเองมากที่สุดก็ถามขึ้นมาว่า
    “พี่เอกค่ะ พี่เอกทำงานอะไรอยู่ค่ะตอนนี้” พีพีถาม
    “หืม ก็ปลูกพืชผักผลไม้ขายเนี่ยและ” เอกกล่าวความจริง ถึงพืชผักผลไม้ของเอกจะแตกต่างจากชาวบ้านเขาก็ตาม
    “เห้ ทำไมธรรมดาจัง” พีพีดูจะผิดหวังที่คำตอบของเอกไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวังสักเท่าไรและเธอคิดว่าเอกคงไม่อยากจะบอกพวกเธอทำให้เธอเลิกที่จะถาม
    หลังจากที่นิ่งเล่นกับน้ำทิพย์เสร็จแล้วก็หันมามองเอกกับกลุ่มคนข้างหลังแล้วชวนให้พวกเขาเข้ามาข้างในก่อนจะให้พวกเธอเลือกชุดได้ตามสบายเพื่อเป็นการขอโทษที่คนของเธอเสียมารยาทต่อพวกเธอ
    ซึ่งสาวๆ ก็ดีใจกันยกใหญ่ที่ได้ของฟรีกัน
    “นี้ๆ หนูทิพย์ค่ะ มาลองเสื้อผ้านี่ดูสิน้าว่ามันเข้ากับตัวหนูมากเลย” นิ่งที่หันมาสนใจกับหลานของตนใหม่อีกครั้งก็ได้เอาเสื้อผ้าในร้านของเธอมาให้ลอง
    “อู้หูว สวยมากๆ เลยคะน้านิ่ง...ฟอดด” น้ำทิพย์ที่ดีใจยกใหญ่ที่เธอจะได้ลองเสื้อผ้าสวยก็ถึงกับยิ้มแป้นก่อนจะหอมแก้มน้านิ่งของเธอเพื่อเป็นการขอบคุณ แน่นอนไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ผู้หญิงอย่างพวกเธอยอมชอบของสวยๆ งามๆ อยู่แล้ว                นิ่งที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนหลานสาวของตัวเองหอมแก้ม นิสัยที่เห่อหลานเป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้วก็ยิ่งเห่อหลานมากกว่าเดิมยกใหญ่ก่อนจะกอดน้ำทิพย์เหวี่ยงไปมาด้วยความดีใจ ส่วนน้ำทิพย์เธอเองก็ได้แต่หัวเราะคิกคักในอ้อมกอดผู้เป็นน้าอย่างน่ารัก เมื่อกอดน้ำทิพย์จนพอใจแล้วก็หันยืนชุดเด็กผู้ชายมาทางไมค์ให้ลองใส่
    “ส่วนเรานี้เลยหนูไมค์น้าว่าถ้าเราใส่ละก็รับรองต้องออกมาหล่อมากๆ เลย” แต่นิ่งก็ต้องผิดหวังไม่ใช่เพราะเธอผิดหวังที่ชุดของไมค์ใส่ออกมาแล้วมันไม่ดี แต่เป็นเพราะไมค์ไม่ได้เข้ามาหอมแก้มเธอเหมือนน้ำทิพย์ก็เลยทำให้เธอผิดหวังนิดหน่อย
    ส่วนไมค์ที่เห็นความขาดหวังของน้าตัวเองอย่างชัดเจนก็ได้แต่เขินอายก่อนจะพูดว่า
    "ขอบคุณน้านิ่งมากครับ" นิ่งที่เห็นว่าหลานชายของตนมีท่าทีเขินอายก็ได้แต่ยิ้มออกมา และเธอก็นึกได้ว่าเด็กผู้ชายไม่ได้เหมือนผู้หญิงที่กล้าแสดงออกมาตรงๆ ทำให้เธอเดินเข้าไปหอมแก้มของไมค์เอง ส่วนไมค์ที่โดนน้าสาวของตนหอมแก้มก็ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่อย่างนั้น ทำให้นิ่งที่เห็นอาการหลานชายก็หัวเราะคิกคักกับน้ำทิพย์ยกใหญ่
    "คิกๆx2"
    จากนั้นไม่นานก็กลายเป็นการลองชุดไปมาหลากหลายชุดโดยมีผู้นำน้าเห่อหลานของตนเองยกใหญ่่
    สุดท้ายก็กลายเป็นว่า นิ่งได้มาขอร้องเอกให้ทั้งสองมาเป็นพรีเซนเตอร์นายแบบนางแบบเด็กให้กับร้านของเธอ เพราะเธอเองก็คิดว่าจะโปรโมทเสื้อผ้าเด็กเช่นกันแต่เมื่อเธอได้เห็นน้ำทิพย์กับไมค์ก็ตัดสินใจทันทีว่าจะให้หลานของเธอเนี่ยแหละมาเป็นพรีเซนเตอร์ของร้านแทน
    “เฮ้อ...สุดท้าย แทนที่จะได้ซื้อของกับได้เสื้อผ้าฟรีๆ มาแทน” เอกได้แต่ยืนส่ายหัวยิ้มๆ ใครจะคิดละว่าเรื่องมันจะเลยเถิดเช่นนี้

    ตอนดิบเหมือนเดิมคร้าบ