หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 53: ร่องรอยแห่งกระบี่นิรนาม 

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้ค้นพบเงื่อนงำเกี่ยวกับ "ผู้ปลูกกระบี่" จากม้วนตำราเก่าแก่ในหอตำรา ความคิดเรื่อง "เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่" และ "กระบี่ที่มีชีวิต" นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงของเขาไม่จางหาย มันจุดประกายความหวังและความใคร่รู้ครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ตระหนักดีว่าการจะเข้าถึงความลับเหล่านั้นได้ ตนเองยังคงต้อง "แข็งแกร่ง" ขึ้นอีกมาก

นอกเหนือจากการศึกษาตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล - บทเสริม" และการขัดเกลาเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ผสานกับวิชาตัวเบา "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" อย่างต่อเนื่องแล้ว สิ่งที่เจี้ยนหลินให้ความสำคัญเป็นพิเศษในช่วงนี้คือ การ "ทบทวน" และ "พยายามทำความเข้าใจ" ใน "ศักยภาพ" การใช้ "กระบี่สองมือ" ที่เขาได้ปลดปล่อยออกมาโดยสัญชาตญาณระหว่างการต่อสู้กับเฉินเฟิง

ในยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน ณ ป่าไผ่ท้ายเรือนพักศิษย์นอกอันเป็นสถานที่ลับในการฝึกฝนของเขา เจี้ยนหลินจะพยายาม "ก่อรูป" (凝形) "กระบี่ไม้" (木剑) สองเล่มขึ้นมาพร้อมกันในแต่ละมือ มันเป็นกระบวนการที่ "ยากลำบาก" และ "สิ้นเปลือง" พลังปราณ (灵气) อย่างยิ่ง การควบคุมพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ให้แยกออกเป็นสองสายและควบแน่นเป็นอาวุธที่มั่นคงในแต่ละมือนั้น ต้องใช้สมาธิและความพยายามอย่างสูง กระบี่ไม้ที่เขาสร้างขึ้นในลักษณะนี้มักจะ "ไม่เสถียร" และมี "คุณภาพ" ที่ด้อยกว่าการสร้างทีละเล่มอยู่มาก

เขาลองขยับมือทั้งสองข้างที่ถือกิ่งไม้เล็กๆ (หรือกระบี่ไม้ที่เพิ่งจะก่อรูปขึ้นอย่างทุลักทุเล) พยายามจะร่ายรำเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ด้วยมือขวา และในขณะเดียวกันก็ลองใช้มือซ้ายสร้าง "กระบวนท่า" ที่ "แตกต่าง" ออกไปตามสัญชาตญาณที่เขาเคยสัมผัสได้ในยามคับขัน มันดู "เก้ๆ กังๆ" และ "ไม่เป็นธรรมชาติ" อย่างยิ่ง การเคลื่อนไหวของมือทั้งสองข้างมักจะ "ขัดแย้ง" และ "ไม่สอดประสาน" กัน ทำให้เขาต้องเริ่มต้นใหม่นับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็มิได้ท้อถอย 'หากข้าสามารถควบคุมมันได้...มันจะต้องกลายเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน' ความคิดนั้นคอยกระตุ้นเตือนเขาอยู่เสมอ

คืนหนึ่ง ขณะที่ดวงจันทร์สาดแสงนวลอาบไล้ป่าไผ่ที่สงบเงียบ เจี้ยนหลินกำลังจดจ่ออยู่กับการพยายามจะ "หลอมรวม" การเคลื่อนไหวของกระบี่ไม้ทั้งสองเล่มในมือให้เป็นหนึ่งเดียว เขาลืมสิ้นทุกสิ่งรอบกาย จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับ "กระแส" ของพลังและ "จังหวะ" ของการเคลื่อนไหว

ทันใดนั้นเอง! โดยมิได้คาดคิด! ในขณะที่เขากำลังพยายามจะตวัดกระบี่ไม้ทั้งสองเล่มออกไปในท่วงท่าที่สอดรับกันอย่างสุดกำลัง จิตใจของเขาก็พลันเข้าสู่ "สภาวะจิตรวมเป็นหนึ่ง" อย่างฉับพลัน! โลกรอบกายคล้ายจะเลือนหายไป เสียงหวีดหวิวของลมและเสียงเสียดสีของใบไผ่พลันเงียบสงัดลง!

ในห้วงแห่งความสงบอันน่าอัศจรรย์นั้นเอง! ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมโนภาพของเขาอย่างชัดเจน!

มันมิใช่ภาพของป่าไผ่ที่เขายืนอยู่ แต่เป็น "ทะเลใบไม้" สีเขียวมรกตอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา! ใบไม้แต่ละใบเปล่งประกายเรืองรองราวกับหยกชั้นเลิศ คลื่นใบไม้พัดพลิ้วไปตามกระแสลมที่มองไม่เห็น สร้างเป็นภาพที่งดงามและยิ่งใหญ่จนแทบจะหยุดหายใจ!

และท่ามกลางทะเลใบไม้นั้นเอง! ปรากฏ "กระบี่ใหญ่นิรนาม" เล่มหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่! มันมิได้มีรูปลักษณ์ที่ชัดเจน แต่แผ่กลิ่นอายแห่งความ "เก่าแก่" "ทรงพลัง" และ "เดียวดาย" ออกมาอย่างท่วมท้น! เงากระบี่นั้นมิได้เคลื่อนไหว แต่เจี้ยนหลินกลับรู้สึกได้ถึง "เจตจำนงกระบี่" อันแหลมคมและไร้ขอบเขตที่แฝงอยู่ในนั้น!

ในขณะที่เขากำลังตกตะลึงกับภาพอันน่าอัศจรรย์นั้นเอง "สุรเสียง" หนึ่งก็พลันดังก้องขึ้นในจิตใจของเขา มันมิใช่เสียงพูดที่มาจากภายนอก แต่เป็น "เสียงกระซิบ" ที่แผ่วเบาแต่ก็ชัดเจน ราวกับจะดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขาเอง...

"ดิน...คือรากฐาน ไม้...คือชีวิต จิต...คือกระบี่ ความเป็นหนึ่งเดียว...คือวิถี"

สิ้นเสียงกระซิบนั้น! "เงาร่าง" ของ "บุรุษลึกลับ" ผู้หนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นข้างกายกระบี่ใหญ่นิรนามนั้น! ร่างนั้นสูงสง่า สวมอาภรณ์โบราณสีเขียวเข้มที่กลมกลืนไปกับทะเลใบไม้ แม้จะมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แต่เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "พลังชีวิต" อันไพศาลและ "ความเข้าใจ" ใน "วิถีแห่งพฤกษาและกระบี่" ที่สูงส่งจนมิอาจหยั่งถึงได้จากร่างนั้น!

บุรุษลึกลับผู้นั้นค่อยๆ ยกมือขึ้น...และในชั่วพริบตา! จากความว่างเปล่าเบื้องหน้าฝ่ามือของท่าน! พลันปรากฏ "กระบี่ไม้" เล่มหนึ่งขึ้น! มันมิใช่กระบี่ไม้ธรรมดาที่เจี้ยนหลินเคยสร้าง! กระบี่เล่มนี้ทั้งเล่มเปล่งประกายสีเขียวมรกตเรืองรองราวกับถูกแกะสลักขึ้นจากหยกทิพย์! ผิวของมันมี "ลวดลายอักขระโบราณ" สีทองจางๆ ไหลเวียนอยู่ทั่วทั้งเล่ม แผ่ "กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์" และ "พลังชีวิต" อันไพศาลออกมาอย่างท่วมท้น! แม้จะเป็นเพียง "ไม้" แต่กลับให้ความรู้สึกที่ "แข็งแกร่งจนมิอาจทำลายได้" และ "คมกล้าจนไร้สิ่งใดเทียม" ยิ่งกว่าศาสตราวุธใดๆ ที่เจี้ยนหลินเคยจินตนาการถึง! การ "ก่อรูป" กระบี่ไม้ศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้ของท่าน ดู "ง่ายดาย" และ "เป็นธรรมชาติ" ราวกับการหายใจ! แตกต่างจากที่เขาต้องใช้สมาธิและพลังปราณทั้งหมดในการก่อรูปกระบี่ไม้ธรรมดาๆ ของตนเองอย่างสิ้นเชิง!

เงาร่างบุรุษลึกลับตวัด "กระบี่ไม้ศักดิ์สิทธิ์" เล่มนั้นออกไป! มันเป็นกระบวนท่าที่ดู "เรียบง่าย" อย่างที่สุด! มิได้มีพลังปราณที่เกรี้ยวกราดหรือความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว! แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับแฝงไว้ด้วย "ความลึกล้ำ" และ "สัจธรรม" แห่ง "เต๋า" (道) ที่สามารถ "สะเทือนฟ้าสะท้านดิน" ได้! ราวกับว่ากระบี่เล่มนั้นมิได้ตัดผ่านอากาศธาตุ แต่กำลัง "ตัดผ่าน" กฎเกณฑ์ของจักรวาล!

"ตูม!"

ภาพทั้งหมดพลันสลายหายไป! เจี้ยนหลินสะดุ้งสุดตัว! เขากลับมายืนอยู่ในป่าไผ่เช่นเดิม เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น! 'เมื่อครู่...มันคืออะไรกันแน่! เงากระบี่ใหญ่...บุรุษลึกลับ...และกระบี่ไม้ที่ดูราวกับศาสตราวุธสวรรค์เล่มนั้น! มัน...มันคือสิ่งใดกัน?' เขาพยายามจะทำความเข้าใจ แต่ทุกอย่างก็ยังคง "คลุมเครือ" และ "เกินกว่า" ที่เขาจะสามารถสรุปหรือตีความได้ในตอนนี้

ในขณะที่เขากำลังสับสนอยู่นั้นเอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเขาก็พลัน "สั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้!" ร่างเล็กๆ ของมันเปล่งแสงสีขาวนวลจางๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลัง "ตอบสนอง" หรือ "สั่นพ้อง" กับพลังงานบรรพกาลที่เจี้ยนหลินเพิ่งจะสัมผัสได้

เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่ "ทรงพลัง" และ "เก่าแก่" อย่างสุดจะหยั่งถึง ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณของเขา กำลัง "สั่นไหว" และ "ตอบรับ" กับ "เสียงสะท้อน" เมื่อครู่นั้นอย่างรุนแรง! ราวกับว่า "พลังลึกลับ" นั้นได้ถูก "ปลุก" ให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน! เขารู้สึกถึง "ความเชื่อมโยง" ที่ "ลึกซึ้ง" และ "มีชีวิตชีวา" ยิ่งขึ้นกับ "กระบี่ไม้" ในมือของเขา ราวกับว่า "เจตจำนงกระบี่" ของเขาและ "พลังชีวิต" ของกระบี่ไม้กำลังจะ "หลอมรวม" เป็นหนึ่งเดียวกัน! ทว่า...เขาก็ยังมิอาจ "ควบคุม" หรือ "เข้าใจ" พลังที่ยิ่งใหญ่นี้ได้อย่างเต็มที่ มันเป็นความรู้สึกที่ "ทรงพลัง" แต่ก็ยัง "คลุมเครือ" และ "เกินความเข้าใจ" ของเขาในตอนนี้!

(จบตอน 53)