ตอนที่ 13
หลังจากที่กลับมาถึงห้องภาคินก็ตามติดบอสสาวตลอด เธอพยายามให้เขากลับห้องเท่าไหร่เขาก็ดื้อจะอยู่ เธอเลยปล่อยเลยตามเลยเเต่ก็พยายามไม่ให้ใครจับได้ เธอก็ไม่รู้ว่เธอตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ยอมให้เขามาใกล้ชิดเธอขนาดนี้
แต่เธอเเค่รู้ว่าตอนนี้เธอก็รู้สึกดีที่มีเขาอยู่จากที่ปิดกั้นทุกคนมาตลอด เเต่วันนี้เธอกล้าจะเปิดใจอีกครั้ง ก็อยากทำให้มันดีที่สุด บอสสาวก้มมองหน้าภาคินที่กำลังนอนหลับสบายข้างเธอ เธอเอานิ้วเขี่ยวผมที่ตกมาปิดตาเขา
"จะลักหลับผมเหรอครับ"เสียงดังมาจากคนที่ก่อนหน้าที่หลับตานอนอยู่ข้างเธอ เเต่ตอนนี้ได้ลืมตาขั้นมาเเซวเธอสะงั้น
"ฉันไม่ใช่นายน่ะที่จะฉวยโอกาสไปทั่วน่ะ"บอสสาวก้มมองเขาอย่างเอ็นดู
"บอสอ่ะกัดผมอีกเเล้ว ถึงผมจะฉวยโอกาสเเต่ก็ฉวยโอกาสกับบอสเเค่คนเดียวน่ะครับบบ"ภาคินขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อกอดเธอ
"นอนเถอะครับวันนี้เหนื่อยมามากเเล้ว ผมอยากให้บอสห่วงสุขภาพตัวเองบ้างน่ะครับ"ภาคินเอ่ยขณะเอาหน้าเข้ามาซุกใกล้ๆแก้มเธอ
"นายก็นอนเถอะ"บอสสาวพูดก่อนจะพลิกตัวหันไปกอดภาคินเเล้วก็หลับไป
เช้าวันที่2 ณ ปารีส
ทุกคนลงมาทาอาหารพร้อมกันที่ล็อบบี้
"นี่คือรายงานการซื้อเมื่อวานค่ะ"อรุณียื่นเอกสารการยืนยันซื้อเพชรของลูกค้าเมื่อวานมาให้บอสดู
"เก่งมาก รอบนี้เรามาปารีสไม่เสียเที่ยวล่ะ ขอบใจมากน่ะณี"บอสยิ้มเเล้วเงยหน้าขึ้นมองอรุณี
"ไม่เป็รัยเลยค่ะบอส มันเป็หน้าที่ของณีอยู่เเล้ว ณีต้องขอโทษบอสด้วยน่ะค่ะที่ไม่ได้อยู่ช่วยงานประมูล"อรุณีรีบพูดขอโทษเพราะกลัวบอสสาวจะตำหนิเธอที่กลับมาไม่ทันงาน
"ขอโทณอะไรเธอก็ไปทำงานนิ ไม่ได้ไปทะเหลทะไหลที่ไหน อีกอย่างตอนนี้ก็มีภาคินอยู่ก็ช่วยฉันได้เยอะเลยล่ะ"บอสสาวหันมาทางภาคิน
"ครับ มีผมอยู่ไม่ต้องห่วงน่ะครับพี่ณี"ภาคินยิ้มกริ่มให้อรุณี
"จ้าา พ่อคนเก่ง"อรุณีแซวภาคินกลับด้วยความเอ็นดู ถึงภาคินจะพึ่งเข้ามาทำงานเเต่ยอมรับเลยว่าเขาเรียนรู้เร็วเเล้วหัวไวมาก เเถมยังเข้ากับบอสได้อีกจะหาคนเเบบนี้ได้จากไหนอีก
"กินข้าวเถอะ"ทุกคนต่างก้มกินข้าวกันต่อ วันนี้มีงานต้องออกไปต่างเมือง เพราะมีลูกค้ารายพิเศษคนหนึ่งติดต่อบอสมาสักพักเเล้วเื่อยากขายเครื่องเพชรประจำตระกูล นอกจากบริษัทของเราจะผลิตเพชรขายเเล้ว เ้าของยังชอบสะสมเพชรเก่าๆอีก ยิ่งเป็ของที่ตกทอดมาจากตระกูลเก่าเเก่เ้าของยิ่งชอบ เเต่นั่นก็ไม่ใช่เื่ง่ายเพราะต้องตรวจสอบอะไรหงายๆอย่างก่อนถึงจะนำเสนอขึ้นไป
"วันนี้เราจะออกนอกเมืองกันอาจจะต้องค้างคืนที่นู้น ยังไงผมอยากให้ทุกคนเตรียมสัมภาระที่จำเป็ไปด้วยน่ะครับ"คุณอดัมเเจกเเจ้งรายละเอียดของงานของวันนี้ตั้งเเต่เริ่มออกไปต่างเมืองว่าต้องทำอะไรบ้างทุกคนจะได้เตรียมตัวให้พร้อม
"เอาละรายเอียดงานทุกอย่างตามนี้น่ะครับ อีก20นาที เราลงกันมาเจอข้างล่างน่ะครับ"หลังจากนั้นทุกคนก็เเยกย้ายกันไปเตรียมสัมภาระตัวเองก่อนออกเดินทาง
ณ บ้านไร่กลางทุ่งชานเมือง
โรสTaik
เราเดินทางมาทั้งหมดสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงบ้านเ้าของเครื่องเพชร
"สวัสดีค่ะพวกเรามาจากเมืองไทยครับมาติดต่อเื่ที่คุณลุง้าขายเครื่องเพชรน่ะครับ"ภาคินเดินตรงเข้าไปถามชายเเก่คนหนึ่งที่กำลังตัดฟืนอยู่ข้างบ้าน
"อ้อ ครับ ผมนี้เเหละเ้าของบ้าน เชิญด้านในก่อน"เราเดินตามชายเเด่เข้าไปในบ้านเขาอายุน่าจะราวๆห้าสิบกว่าปีเเล้วล่ะ บ้านของเขาเป็บ้านไม้ผสมอิฐเหมือนเป็บ้านไม้มาก่อนเเล้วค่อยๆต่อเติมตามยุคตามสมัยมากกว่า ไม่ได้ดูเก่ามากเเปลว่าเ้าของบ้านดูเเลบ้านนี้อย่างดีเช่นกัน
"นี่ครับเครื่องเพชรที่ผมอยากขาย"ชายเเก่เดินไปเอากล่องเครื่องเพชรมาเปิดให้พวกเราดู
"ว้าว สวยมากเลยค่ะ เป็การออกแบบแบบสมัยเก่าที่ไม่ได้จัดการกับตัวเพชรให้กลมมล เเต่เป็การเอาความธรรมชาตของลักษณะของเพชรก้อนนั้นเเล้วเอามาออกแบบดีไซน์ให้เข้ากับการสวมใส่ แบบนี้หายากมากเลยน่ะค่ะ ถึงจะเป็สมัยก่อนเเต่จิตกรที่ชอบออกแบบเพชรเเบบนี้มีน้อยเพราะมันออกแบบยาก
ส่วนใหญ่จะนิยมเอาเพชรไปเจียราไนท์ตามรูปแบบที่้ามันง่ายกับคนออกแบบมากกว่า ไม่ทราบว่าคุณ้าเสนอราคาเท่าไหร่ค่ะ"ฉันค่อนข้างถูกใจเพชรชุดนี้มากเลยล่ะ ตั้งเเต่อยู่วงการเครื่องเพชรมาสิบปี นี้เป็เพชรชุดที่สองกับการออกแบบเเบบนี้ที่ฉันเคยเห็น ฉันไม่คิดว่ามันจะมีหลงเหลืออยู่อีก
"ผมอยากสเนออยู่ที่ห้าสิบล้านครับ"
"ห้าสิบล้าน"ภาคินกับอรุณพูดขึ้นพร้อมกัน
"ครับ นี่เป็มรดกชิ้นสุดท้ายของผมกับภรรยาเเล้วครับ"คุณลุงพูดก่อนจะน้ำตาไหลออกมา
"เอ่อ…ต้องขอโทษด้วยน่ะค่ะ ขอถามถึงคุณยายได้ไหมค่ะว่าท่านยังอยู่ไหม"อรุณีเอ่ยถามขึ้น
"อยู่ครับ เเต่เธอป่วยหนักมาก ผมอยากรักษาเธอ เลยจำเป็ต้องขายเครื่องเพชรชุดนี้ เรา้าใช้เงินครับ ผมเอาบ้านหลังนี้ไปจำนองกับธนาคารไว้สามสิบล้านครับ เงินทั้งหมดก็เอามารักษาเธอครับ เธอป่วยเป็ไตระยะสุดท้ายครับ หมอบอกถ้าดูแลเธออย่างดีเธอจะอยู่ได้อีกหลายปี ผม…ไม่อยากเสียเธอไปครับ"พอคุณลงพูดถึงตอนนี้ก็ร้องไห้ออกมาอีกครับ
"ไม่เป็รัยน่ะครับคุณลุง"ภาคินเข้าไปปลอบคุณลุง
"ยังไงเดี๋ยวโรสขอเอาเครื่องเพชรไปด้วยก่อนน่ะค่ะ หากว่ายังไงเเล้วจะลองเสนอราคาไปทางบริษัทดูน่ะค่ะ"ฉันอธิบายขั้นตอนให้คุณลุงฟัง จริงๆเราต้องตรวจให้เเน่ชัดก่อนว่าเครื่องเพชรนี้เป็เพชรของเเท้ทุกเม็ด
"ได้ครับผมรู้ว่ามันต้องตรวจสอบอะไรอีกหลายอย่าง"คุณลุงตอบ
"เเล้วคุณลุงไม่อยากเก็บไว้ให้ลูกเหรอค่ะ"อรุณีถาม
"ผมไม่มีลูกครับ ที่ผมตัดสินใจขายให้บริษัทคุณเพราะบริษัทคุณไม่ได้เอาไปขายต่อ คุณบอกผมจะเก็บเป็ของที่ระลึกไม่ได้เอาไปประมูลหลายๆบริษัทติดต่อผมมา เเต่ผมรู้พวกเขาซื้อไปแล้วก็ทำกับมันเป็เเค่สิ่งของชิ้นหนึ่ง เอามันออกมาขายเรื่อยๆ ผมอยากให้มรดกชิ้นนี้อยู่กับคนที่เห็นคุณค่าของมันครับ"คุณลุงเช็ดคราบน้ำตาก่อนจะบอกเหตุจริงๆที่ยอมขายให้บริษัทเรา
"งั้นเดี๋ยวผมให้ผู้ช่วยผมเป็คนดูเเลขั้นตอนการตรวจสอบเพชรเเล้วกัน"คุณอดัมที่นั่งเงียบออกมาเอ่ย
"ได้ค่ะคุณดูเเลก็ดีเหมือนกันฉันจะได้หายห่วงหน่อย"ฉันหันไปยิ้มให้กับอดัม ก่อนที่ผู้ช่วยเขาจะเดินเข้ามาน้ำกล่องเพชรเก็บเข้าไปในกล่องนิรภัยอีกทีหนึ่ง
"คุณลุงค่ะนี่คือเอกสารยืนยันว่าตอนนี้เพชรของคุณลุงอยู่ในการดูเเลของบริษัทเราค่ะ คุณลุงเก็บไว้หนึ่งฉบับน่ะค่ะ"อรุณยื่นเอกสารให้คุณลุง
"งั้นคืนนี้พวกคุณค้างนที่นี้เเล้วกัน ผมเตรียมห้องไว้ให้เเล้ว เดี๋ยวจะพาไปดู คืนนี้ผมเตรียมปิ่งย่างไว้ให้พวกคุณก่อนถึงเวลาพวกคุณจะเดินเล่นเเถวๆนี้ก่อนก็ได้ เเถวนี้สงบไม่มีอะไรน่ากลัว ผู้คนเป็มิตร ด้านหลังมีน้ำตกด้วยน่ะสวยมาก ถ้าพวกคุณอยากเล่นน้ำก็เล่นได้เลยน่ะ"
"ขอบคุณค่ะคุณลุง"พอได้ยินว่ามีน้ำตกอยู่ด้านหลัง ฉันกับอรุณีก็รีบวิ่งไปทันทีเลย
511
