ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

ที่โรงอาหาร

"พุฒินายกินอะไรอ่ะ"

"เเกงเหลืองร้านนี้เผ็ดอร่อยสุดยอดยกนิ้วเลย"

"เเสบท้องน่าดู"อรรถพรยู่หน้า

"เเล้วได้อะไรกิน"

"ราดหน้าอยากกินอะไรซอฟๆ"

"กันกินน้ำอะไรเดี๋ยวเราเดินไปซื้อให้"

"ชาเขียว"

"อืม รอเเป๊บ"พุฒิชัยพูดจบก็เดินไปสั่งน้ำ

ปรมะเเละมาวินเดินมาที่โรงอาหารสายตาเขาหันไปเจออรรถพร

"นั่งตรงไหนวะปิง"

"นั่นไงตรงนั้น"เขาชี้ไปที่โต๊ะที่อรรถพรนั่ง

"นั่นไอ้น้องที่เเกเเกล้งนี่หว่า"

"ใช่ไปสั่งข้าวให้ด้วยเจอกันที่โต๊ะ"

"เอ้าไอ้นี่เห้ย"มาวินเกาหัวมองตามปรมะที่ตอนนี้ถึงโต๊ะเเล้ว

"ไอ้กัน"เขาเอ่ย คนตัวเล็กสะดุ้งหันมามอง

"พี่ปิง"

"เออกินอะไรวะ"เขามองใบหน้าหวานที่เหวอเมื่อเห็นเขา

"ราดหน้าครับเเล้วพี่ปิงล่ะครับได้อะไรกิน"

"รอไอ้วิน"เขาเอ่ยเหลือบมองใบหน้ารุ่นน้องเป็๞ระยะ...เเปลกเว้ยยิ่งมองยิ่งรู้สึกเเปลกๆ...คิดในใจ คนตัวเล็กเริ่มรู้ตัวถามเขาเมื่อโดนเเอบมอง

"พี่ปิงมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ทำไม"

"ก็พี่ปิงเเอบมองหน้าผม"

"ใครเเอบมองมึง"ปรมะรีบปรับสีหน้า

"มีอะไรหรือเปล่ากัน"พุฒิชัยเดินกลับมาเห็นเพียงด้านหลังคนที่นั่งอยู่กับอรรถพร

"กูเอง"

"พี่ปิง"

"ฉันก็มาด้วย ข้าวหมูกระเทียมของมึงไอ้ปิง"มาวินเดินมาผสมโรง

"ขยับไปกูนั่งด้วย"ปรมะเอ่ยสั่งอรรถพร

"ผมจะนั่งกับเพื่อนผมพี่ปิงก็นั่งกับเพื่อนพี่สิครับ"

"มึงไปนั่งกับไอ้วินไปอย่าเ๱ื่๵๹มากไอ้พุฒิ"เขาออกคำสั่งอีกครั้งเเถมทำเสียงเข้มทำให้พุฒิชัยทำตามอัตโนมัติ ปรมะมานั่งข้างๆอรรถพร ระหว่างนั่งกินข้าวกัน

"กินน้ำอะไรอะ"

"ชาเขียวพี่ปิงจะกินมั้ยครับ"

"กินดิ"เขาพูดอย่างไม่ลังเล อรรถพรยิ้มที่มุมปากจะเอาหลอดออก

"เห้ยไม่ต้องใช้หลอดด้วยกันได้กูไม่ได้ถือ"เขาเอ่ยออกมาพร้อมดึงหลอดกลับมาใส่ไว้ที่เดิม เเล้วเเย่งไปถือดูดเองหน้าตาเฉย...ไม่ถือไม่จริงอ่ะไอ้ปิงมึงจะเเกล้งอะไรน้องมันอีกหล่ะ.....มาวินคิดเหลือบมองปกติปรมะจะไม่ใช้ของรวมกับใครถ้าไม่สนิทจริงๆ

"กูไปซื้อน้ำนะมึงเอาอะไรเปล่าปิง"

"เอาเหมือนไอ้กันเลยชาเขียว"ทำเอาอรรถพรมองหน้าเขาเเบบงงๆ

"พี่ปิงชอบชาเขียวเหรอครับ"พุฒิชัยเอ่ยถาม

"ก็ไม่ชอบหรอกนะมันขึ้นกับว่ากินกับใคร"เขาพูดออกมา2รุ่นน้องถึงกับมองหน้ากันมาวินกระซิบถาม

"ปิงพูดอะไรวะฟังเเล้วสยิว"

"คิดทรามไปซื้อน้ำได้เเล้ว"เขาไล่เพื่อน...เออก็จริงพูดไรออกไปวะนี่ตื่นๆไอ้ปิงอย่ามองหน้ามัน ห้ามมองๆ....เขาคิดเเละพยายามไม่มองหน้า เเต่มันก็อดไม่ได้ถึงไม่มองหน้าก็ยังเห็นปากเเดงอวบอิ่มอยู่ดีเขาจึงบังคับความรู้สึกตัวเองสุดฤทธิ์ จนทานข้าวเที่ยงเสร็จจึงเเยกกันกลับขึ้นตึกคณะระหว่างเเยกกันปรมะมองตามหลังคนร่างเล็กเผลอยิ้มออกกมา

"ไอ้ปิงมองน้องมันเเล้วยิ้มทำไมวะ"

"เปล๊า เสือกนะมึงเดินไปเลย"เขาเปลี่ยนเ๱ื่๵๹เดินเลี่ยงไปเฉยๆมาวินมองเขา...ต้องมีอะไรเเน่ๆเเววตาเเกมันฟ้องไอ้ปิง....มาวินคิด

ในห้องเรียน

"กัน"พุฒิชัยเรียกขณะที่คนตัวเล็กกำลังจดชีทงานอย่างเอาเป็๲เอาตาย

"มีอะไรเหรอพุฒิ เรากำลังจดชีทอยู่"

"เราว่าพี่ปิงเขาดูเเปลก"

"เเปลก อย่างไง"เขายังไม่ละสายตาจากชีท

"มองเหมือนเขาเอ็นดูเเก"อรรถพรชะงักหยุดเขียน

"พูดไปเรื่อยพี่ปิงคงเเค่หมันไส้เรามากกว่าเลยเเกล้งเรา"

"หรา"

"อืม เเล้วนายคิดอะไรอยู่อะพุฒิ"

"ไม่บอกจดต่อดีกว่า"

"อ้าวอะไรของนายนี่"อรรถพรมองเพื่อนอย่าง

อยากรู้ เเต่ก็กำลังคิดถึงคำพูดเเอบคิดเล็กคิดน้อยในใจ