
สร้อยคอสีดำจากสุสานยุคา
นางสบถออกใส่บัก KANJi ด้วยความโมโห
"ไอ้ลามก...ไปตายสะ!!!
แต่บักพระเอกเรา มันมีสกิลหน้าด้าน หน้าทน ไม่สะทก สะท้าน (ด้านได้อายอดสินะบัก KANJi)
จึงพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
แล้วยกมือขออภัย ตามที่มันเคยเห็น ตามพวกหนังจีนกำลังภายใน
"ขออภัยแม่นาง บังเอิญข้าเห็นเ้า สวยเหมือนเทพธิดาเลยมิอาจห้ามสายตามองไปทางอื่นได้ อันไม่สมควรแล้วไม่สมควรอย่างยิ่งจริงๆ"
ว่า แล้วมันก็จะใช่สองนิ้วทิ่มตาตัวเอง
"เดี๋ยวนางต้องวิ่งข้ามมาช่วยเราแน่นอนตามฉบับหนังจีนกำลังภายใน ที่เราเคยดู"
แต่อย่างที่บอก ในนิยายหรือหนังที่ใช้การแสดงของนักแสดงมันจะเหมือนกับโลกแห่งความเป็จริงได้อย่างไร ?!
* จึกจึก .......*
"โอ้ยยยยยยยยย......เจ็บโว้ยยยยยยยย!!!!!!! "
(ลงทุนเพื่อหม้อสาวเว้ยเห้ย !!! สู้ๆ)
พอแม่นรินามผู้นี้ได้เห็นเข้าก็หลุดขำออกมา
"คริ คริ...เ้าสมควรโดนแล้ว อิอิ...เอิ้ก เอิ้ก"
เสียงของแม่นางนรินามตอบกลับมาด้วยเสียงหัวเราะ และ เสียงของคนเมา
บักพระเอกของเรา พอเห็นนางขำชอบใจก็คิดขึ้นในใจ
(ก็ยังดีที่นางหายโกรธ แล้ว)
และมันก็แอบเหล่ตามองที่กระเพื้อมขึ้นลงของแม่นางนรินามแล้วรีบเบี้ยงสายตาไปทางอื่น
แต่มันเริ่มสงสัย เพราะเสียงจากฝั่งตรงข้ามได้เงียบหายไป
มันจึงเงยหน้าขึ้นดู เห็นเพียงแม่นางที่เมาแอ้ หมดสภาพ แต่ยังดื่มเหล้าอยู่เนืองๆ
"เอ่อออ ข้าขออภัยนะแม่นาง แม่นางจะเดินทางไปที่แห่งใดแล้ว มากับผู้ใดหรือ ? "
* ZZZZZZ.... เงียบกริบ *
(เอ้า....หลับเหรอ) แล้วผ้าที่ปิดหน้าอยู่ก็เปิดออกเภยให้เห็นใบหน้าอันงดงามปานเทพเซียน
แล้วมันก็หันหน้ากลับมามองแม่นางนิรนามผู้นี้ตรงๆ และมันก็ต้องตกตะลึง
เพระาแม่นางนิรนามผู้นี้คือผู้หญิงที่สวยมาก
ผมยาวเลยปะบ่า สีดำม่วง บวกกับ รูปร่างที่ดูดี อย่างกับ นางแบบนางงามจักรยาน ถรุย จักรวาล
หน้าอกคู่นั้น ดูยิ่งใหญ่อลังการมาก อย่างน้อยก็ใหญ่กว่าของแม่นางเซี่ยงอี้
(โอ้ววววว นี้มันบักแตงโม ส้มโอเรียกพี่)
หน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะความงามของแม่นางผู้นี้นั้นสวยมากๆแต่เป็ความสวยแบบเทพเซียน
ดูแล้วคงจะอายุไล่เลี่ยเรา 15 - 17 ปี แน่ๆ
ซึ่งแม่นางผู้นี้แต่งตัวด้วยชุดรัดรูปสีชาเขียวมัจฉะฉบับจอมยุทธหญิง
แต่ต่างตรงที่
ปลายชุดขึ้นมาถึง แนวขาอ่อนมีสภาพขาดแหวกให้เห็นต้นขาและรามมาถึงเอวในบางจุด
ทำให้เห็นต้นขาที่อวบขาวและหน้าท้องที่แบนราบอย่างกับกระดานโต้คลื่น
ยิ่งตรงหน้าอกที่ล้นออกมานอกเสื้อแล้วยิ่่งกระตุ้นอารมณ์หื่นของคนที่พบเห็นชะมัด
(พูดสะอั้วเห็นภาพ ต้องกลืนน้ำลายตามเลย)
แล้วมันก็พยายาม เรียกแม่นางนิรนามผู้นี้อีกครั้ง
"เอ่อออ ข้าขออภัยนะแม่นาง แม่นางจะเดินทางไปที่แห่งใดแล้ว มากับผู้ใดหรือ ? "
"แม่นางแม่นางงงงงง"
แล้วบักพระเอกมันก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยถาม ซึ่งบัก KANJi
มันไม่กล้าที่จะใช้มือของมันไปจับ หรือแตะต้องตัวอีกฝ่ายเพราะกลัวจะโดนแม่นางโนตม เอ้ย แม่นางนิรนามผู้นี้เข้าใจผิดอีก
"แม่นางสลึมสลือ เห็นบัก KANJi เป็เด็กหนุ่มที่เป็เพื่อนเล่นกับนางั้แ่ยังเด็ก
แต่จู่ๆเด็กผู้ชายคนนั้นก็หายตัวไป และ ด้วยการที่นางเมา บวกกับอายุยังน้อยและ
ความคิดถึงบ้านจึงพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว"
"นี้มันบ้านของฉัน...ที่นี้ไง เอิ้กกกก......"
แม่นางนิรนามพูดพร้อมกับชี้ลงไปที่พื้นดิน ซึ่งนี้มันบ้านของบักพระเอก
(บ้านน้องเองสิพูดจามั่วแบบนี้ก็ได้บ้านน้องสินะได้เลยเดี๋ยวตอนหน้าพี่จัดหนักให้)
.
.
.