“อุ้ย! โอนเกินแล้วค่ะ ของพี่ราคาร้อยเดียวเอง เอาเลขมา เดี๋ยวเนโอนคืน” ฉันรีบควานหามือถือในกระเป๋าเอี๊ยมยีนส์อย่างร้อนรน โอนเงินโดยไม่เช็คราคาก่อนเนี่ย...คนอะไรน้อ!
“ไม่ต้อง ๆ พี่ให้ ถือว่าเป็ทิป เพราะน้องเนทำสวยดี พี่ชอบ” ทิปเหรอ...แต่มันไม่เยอะเกินไปหน่อยหรือไง
“โห~ ป๋าจังวะเพื่อนกู รับไปเถอะน้องเน อย่าคิดมาก ไอ้นี่มันรวย” สิ้นเสียงแซว พี่เลโอก็ยืนอกผายไหล่ผึ่งทันที
“ส่วนอันนี้ของพี่นะ รวมทิปเรียบร้อย” พี่เทรเวอร์ยื่นโทรศัพท์มาให้ดูยอดโอนบ้าง แต่ฉันถึงกับยืนมองตาค้าง! ของที่พี่เขาซื้อก็แค่ร้อยห้าสิบเก้าบาท แต่ดันโอนมาห้าพันเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว!
“เฮ้ย! เยอะเกินไปค่ะพี่ ไม่เอา ๆ” ฉันพยายามขอเลขบัญชีเพื่อจะโอนคืน แต่พี่เทรเวอร์กลับหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน
“เอาไปเหอะน่า สำหรับพี่ ห้าพันน่ะขี้ปะติ๋ว ใช่มั้ยไอ้น้องหนึ่งพัน” นี่มันาเกทับกันใช่ไหมเนี่ย แล้วดูสีหน้าของสองคนนั้นสิ ทั้งคู่ดูกระตือรือร้นจริงจังกันเกินไปแล้ว
“ส่วนของพี่-”
“ของพี่ดีแลนร้อยแปดสิบบาทค่ะ โอนมาเท่าที่เนพูดนะ ห้ามทิปเด็ดขาด!” ฉันพูดแทรกทันที เพราะรู้ว่าพี่ดีแลนก็กำลังจะทิปเหมือนกัน แค่ของสองคนก่อนหน้าก็พอให้จ่ายค่าห้องเดือนนี้ได้แล้วด้วยซ้ำ
“โอเค! หนึ่งแปดศูนย์ศูนย์และศูนย์” รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของพี่ดีแลนทำเอาฉันรู้สึกอยากเป็ลมล้มพับไปตรงนั้นเลย
“พี่ดีแลน!” ฉันเรียกเสียงดังจนสามคนนั้นหันมาแปะมือกันราวกับเป็สัญลักษณ์ของชัยชนะ แน่นอนว่าระดับเสียงดังพอที่จะทำให้แม่ค้าพ่อค้าร้านใกล้ ๆ หันมามองยิ่งกว่าเดิม
“ทำแต่เื่ไร้สาระนะพวกมึง” เสียงนิ่ง ๆ ของพี่คลิโอที่เงียบอยู่นานก็ดังขึ้นสักที หลังจากที่เขาเอาแต่มองเพื่อนตัวเองเล่นเกมนี้ไม่คิดจะห้าม ดีที่เขาไม่ได้บ้าจี้ตามไปด้วย คงเพราะไม่สนใจสินค้าตรงหน้าละมั้ง
“มึงไม่ซื้อไรหน่อยเหรอ ไหน ๆ ก็มาละทั้งที” พี่ดีแลนเอ่ยถามเขา ส่วนฉันเอาแต่พยายามเปลี่ยนเื่ คะยั้นคะยอให้พี่ดีแลนส่งเลขบัญชีให้สักที แต่เขากลับโบกมือแล้วหันไปคุยกับพี่คลิโอลูกเดียวเลย
“ไม่อะ ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวแม่ค้าแถวนี้จะรวยเอาซะก่อน” นี่กำลังแดกดันกันใช่ปะ ชิ!
“น้องเนอย่าพึ่งรีบกลับนะ มาดูโชว์พวกพี่ตอนเย็นก่อน ถ้าไม่เห็นหน้าละก็โกรธแน่” ก่อนพี่ ๆ จะเดินออกจากร้าน พี่เทรเวอร์ก็ทิ้งคำขู่น่ากลัว (?) เอาไว้ ถึงไม่บอก ฉันก็ตั้งใจว่าจะไปดูอยู่แล้ว ทิปมาเยอะขนาดนี้ จะหนีกลับก็กะไรอยู่
“หืม? อะไรของตาคนนี้” หลังกลุ่มคนหล่อเดินออกไปได้ไม่นาน ข้อความจากพี่คลิโอก็เด้งขึ้น เป็รูปที่อ่านจากป๊อปอัปไม่ได้ เลยต้องกดเข้าไปดู
“...” เมื่อเห็นภาพที่พี่คลิโอส่งมา ร่างกายฉันเผลอเงยหน้ามองหากลุ่มผู้ชายที่เดินห่างออกไปอย่างไม่รู้ตัว ทว่ามีเพียงคนเดียวที่ดึงสายตาให้ละไปไหนไม่ได้
ชายหนุ่มที่กำลังดึงแขนเสื้อฮู้ดสีเทาขึ้นอย่างเชื่องช้า จนเผยให้เห็นกำไลลูกปัด DIY สีพาสเทลที่ฉันเคยเป็เ้าของ ทว่าตอนนี้มันกลายเป็ของเขาไปแล้ว พี่คลิโอเพิ่มลูกปัดสีดำ ตัวโน้ตเพลง และจี้รูปกีตาร์เล็ก ๆ เข้าไปด้วย ทำให้กำไลที่เคยน่ารักเข้ากับผู้หญิง กลับดูเท่และเหมาะกับเขามากขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ...
“กูจะบ้าตาย!” สุดท้ายก็อดไม่ไหว ต้องสบถออกมาหลังเห็นภาพสลิปเงินที่ส่งมาทางข้อความ เป็จำนวนยี่สิบใบเทา พร้อมกับข้อความเล็ก ๆ ในบันทึกช่วยจำว่า ‘ขอบคุณสำหรับกำไลนะครับ’
ฉันกัดฟันแน่น จะตามไปด่าก็ไม่ได้ เพราะคนรอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย
“นี่ ๆ เมื่อกี้พวกพี่เขาซื้ออะไรไปบ้างอ่ะ” แรงสะกิดบนไหล่ขวาทำให้ฉันหันไปเจอเพื่อนต่างคณะที่ขายของอยู่บูธข้าง ๆ ยืนส่งยิ้มหน้าบานมาให้
“อ่อ มีอันนี้ แล้วก็อันนี้ค่ะ” ฉันชี้ให้ดูของที่พี่ ๆ เขาซื้อไป ส่วนเธอคนนั้นก็หยิบตะกร้าขึ้นมาเตรียมซื้อบ้าง แล้วก็เหมือนจะเป็สัญญาณ...เพราะไม่นาน จากหนึ่งคนก็กลายเป็สอง เป็สาม สี่ ห้า จนในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ของในร้านก็ขายหมดเกือบทุกชิ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ด้านของคลิโอ
ห้องพักส่วนตัววง FOP
“ถึงวันนี้จะมีคนภายนอกเข้ามาในมอได้ก็จริง แต่พวกมึงเห็นผู้ชายคนนั้นปะ ที่ยืนแอบหลังต้นไทรอะ” คำพูดของดีแลนทำให้เพื่อนอีกสามคนหันมาสนใจพร้อมกัน
“สายตาที่มันจ้องแต่ร้านน้องเนทั้งที่มีพวกเรายืนอยู่ด้วย ดูไม่เกรงกลัวไรเลยนะ” เลโอวิเคราะห์ตามที่สังเกต คงมีแต่น้องเนที่ดูไม่รู้เื่อยู่คนเดียว
“อาจเป็คนรู้จักของน้องเนก็ได้ พวกมึงก็เคยเจอเพื่อนกูแล้วนี่หว่า บางคนก็ทำตัวเหมือนดูน่ากลัว แต่จริง ๆ กลับใจดีจะตายไป” เทรเวอร์เสนอความเห็น เขาไม่เห็นด้วยกับความคิดที่ว่าคนแปลกหน้าจะต้องดูมีพิรุธเสมอ เขามีเพื่อนที่ดูโหด ๆ แต่ใจอ่อนเป็คิตตี้อยู่เยอะแยะ
“กูว่าไม่น่าใช่ น้องเนดูไม่น่าคบกับคนที่มีท่าทีแบบนั้นได้นะ” ดีแลนยังยืนยันตามสัญชาตญาณที่บอกว่าผู้ชายคนนั้นต้องมีอะไรแน่ แต่พอเห็นว่าคลิโอเอาแต่เงียบ ไม่ออกความเห็นใด ๆ เลยหันไปถาม
“แล้วมึงคิดว่าไงวะไอ้โอ?”
“สนใจไปก็เท่านั้น” คำตอบสั้น ๆ ที่ฟังดูไร้เยื่อใยของคลิโอทำให้ทั้งสามคนหันไปสบตากันอย่างสับสน เพื่อนคนนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย เมื่อคืนยังเหมือนจะสนใจเนญ่า แต่พอจบโชว์ที่ผับ ความเ็าแบบเดิมก็กลับมา
จู่ ๆ คลิโอก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าคุ้นเดินเข้ามาในห้อง ชายคนนี้พวกเขาเคยเห็นมาก่อน คลิโอบอกว่าเป็เพื่อนเก่า แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไร เ้าตัวก็เดินออกไปแล้ว ทิ้งเพื่อนที่เหลือให้นั่งสงสัยว่าชายแปลกหน้าคนนั้นมาที่นี่ทำไม...
“เป็คนของไอ้ ไนซัส [1] อย่างที่นายคิดเลยครับ” แมทลูกน้องคนสนิทของคลิโอ ยืนตัวตรง ขากางออกเล็กน้อย มือประสานกันตรงหน้า ก่อนจะก้มหัวอย่างเคารพหลังรายงานจบ
“แล้วความสัมพันธ์ของมันกับเนญ่าล่ะ” คลิโอเปิดกล่องบุหรี่ หยิบแท่งสีขาวครีมออกมา แมทรีบเข้ามาจุดไฟให้ตามหน้าที่ แม้จะลนลานเล็กน้อยเพราะนาน ๆ ทีจะเห็นเ้านายสูบ
“คนแปลกหน้าครับ ไม่มีประวัติการพบกันมาก่อน นอกจากเื่ที่เธอได้ทุนมาเรียนที่นี่เท่านั้นครับ” แมทรายงานตามข้อมูลที่ได้รับ เขาสั่งให้ลูกน้องสืบเพิ่มจากคนรอบตัวเนญ่าแล้ว แต่ก็ได้ข้อมูลมาน้อย เพราะดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนิทกับใครเป็พิเศษ
“ทีมสืบฝากบอกนายว่า คุณเนญ่ามีประวัติขาวสะอาดเกินไปครับ” คำพูดนั้นทำให้คลิโอขมวดคิ้วเล็กน้อย
สำหรับแมทแล้ว ถ้าอะไรที่มันสะอาดเกินไปก็ดูน่าสงสัย เขาเลยรีบรายงานเผื่อไว้ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น เ้านายจะได้เตรียมตัวทันเวลา แม้เนญ่าจะไม่ได้รู้จักกับศัตรูของเ้านาย แต่เขาก็วางใจไม่ได้อยู่ดี เพราะตอนนี้คนของฝ่ายนั้นเริ่มจับตามองเธอแล้ว มันต้องมีอะไรที่พวกเขายังสืบไม่เจอ
“อืม ขอบใจมาก ไปพักเถอะ” คลิโอตบบ่าของแมทเบา ๆ หลังจากที่แมทก้มโค้งลาอย่างนอบน้อม จากนั้นคลิโอก็หันกลับไปมองวิวทุ่งหญ้าที่ทอดยาวออกไปหลังมหาวิทยาลัยต่อ
“น่าเสียดายจริง ๆ” เขายกข้อแขนที่สวมกำไลของเนญ่าขึ้นมอง พลิกกำไลเล่นไปมาพร้อมทอดสายตาอย่างเลื่อนลอย ขณะใช้ความคิด ภาพใบหน้าเนญ่าฉายขึ้นในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขารู้สึกปวดที่ขมับและหายใจผิดจังหวะ
ถ้าเนญ่าเป็คนของไนซัสที่แฝงตัวเข้ามาจริง เขาคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องจัดการกับเธอ และคำว่า ‘ประวัติขาวสะอาดเกินไป’ ที่ได้ยินเมื่อกี้ทำให้เขารู้สึกคลางแคลงใจ แต่ในเมื่อการตอบสนองร่างกายของเนญ่าแจ่มแจ้งว่าไม่ใช่ท่าทีป้องกันตัวของคนปกติ คงไม่มีอะไรให้ต้องคิดมากอีก
“นึกว่าจะเล่นด้วยกันได้นานกว่านี้ซะอีกนะ...” คลิโอกดบุหรี่ลงบนกระถางต้นไม้จนปลายแท่งขาวครีมดับมอดไป เขาจ้องมองเศษบุหรี่ที่ถูกบดขยี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่หลงเหลือความชอบหรือสนใจมันอีกต่อไปแล้ว
[1] พระเอกจากเื่ “AREA XXVI เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————