จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

      หลังจัดการจัดแจงหนิงเหยียนเสร็จสิ้นหลินเทียนก็ได้ทะยานบนท้องฟ้ามุ่งหน้ากลับไปยังมหาวิทยาลัยทันที ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงหลินเทียนก็ได้มาถึงหอพักของเขา ซึ่งเหตุผลที่เขาใช้เวลามากในการบินกลับมานั้นเป็๲เพราะว่าเขากำลังชื่นชมกับพรรยากาศของโลกใบนี้

       เวลาประมาณ 18:00

      หลินเทียนเปิดประตูเข้าไปภายในหอพัก เขามองเข้าไปในห้องไม่ใครสักคนอยู่เลย

      "เป่ยหยวนกับเจิ้งฟานยังไม่กลับมาอีกอย่างงั้นหรอ?"

       หลินเทียนเดินเข้าไปนั่งที่เตียงตัวเอง เขาในตอนนี้ไม่รู้จะทำอะไร และทำใดนั้นเอวเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อที่จะเล่นฆ่าเวลา

       หลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นหลินเทียนเห็นโฆษณาเกมเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของเขา ด้วยความเบื่อหน่ายหลินเทียนเลยกดไปที่โฆษณาจากนั้นก็กดดาวน์โหลดเกมทันที 

      ในตอนนี้เขาพยายามปรับการใช้ชีวิตของตัวเองให้เข้ากับสังคมในปัจจุบัน จะได้ไม่แปลกแยกจากคนอื่น

      ..........

       ทางด้านหนิงเหยียน

      ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บนท้องฟ้าตรงหน้าของเขามีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย

      "คุณ๻้๵๹๠า๱อะไร"ไป๋เซวียนถามออกมาในขณะที่มองไปทางหนิงเหยียนอย่างระวังตัว

       คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหนิงเหยียนก็คือไป๋เซวียนนั้นเอง หลังจากที่ไป๋เซวียนได้หญ้าเจ็ดสีมาครอง เขาก็อดใจไม่ไหวและรีบกลับตระกูลจี้ทันทีเพื่อที่จะได้ดูดซับหญ้าเจ็ดสี

       เพียงแต่ในขณะที่เขาบินทะยานไปได้ไม่นานนั่นก็ได้มีคนผู้หนึ่งมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา

       เขารับรู้ได้ทันทีเลยว่าคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขานี้นั้นมีระดับพลังแข็งแกร่งกว่าเขาเป็๲อย่างมาก ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะไม่ได้ปลดปล่อยออร่าพลังออกมาก็ตามแต่เขาก็สามารถรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ

       "ฉันมาที่นี่เพื่อมาให้ยากับนายตามคำสั่งของนายน้อย"หนิงเหยียนกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ราบเรียบไม่สนใจสิ่งใด เขายื่นฝ่ามือออกมาและแบมือออก ในฝ่ามือของเขาปรากฏยาทรงกลมสีดำหนึ่งเม็ด

      หนิงเหยียนจ้องมองไปที่ยาภายในฝ่ามือของหนิงเหยียนจากนั้นก็กล่าวออกมา"ยา?คำสั่งของนายน้อย?คุณหมายความว่ายังไง?"ไป๋เซวียนงุนงงกับคำพูดของหนิงเหยียน ยาอะไรกัน แล้วนายน้อยนี่เป็๲ใคร ทำไมต้องให้ยากับเขา

      "นายไม่จำเป็๲ต้องรู้มาก เพียงแค่รับยานี่ไปมันเป็๲ผลดีสำหรับเ๽้า"

       ไป๋เซวียนจ้องมองยาในฝ่ามือหนิงเหยียนสักพักเเละลังเลที่จะหยิบมันมา

      ชายคนนี้เป็๲ใครก็ไม่รู้จู่ๆก็มาให้ยากับเขาอีกทั้งยังบอกว่ามันเป็๲ผลดีสำหรับเขา จะให้เขาเชื่อมันก็คงยาก

      หนิงเหยียน๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความลังเลของไป๋เซวียนเขาโยนยาไปทางไป๋เหยียนจากนั้นก็กล่าวออกมา"เ๽้าวางใจเถอะ ถ้าเกิดว่าข้าอยากทำร้ายเ๽้าจริงๆเพียงพละกำลังของข้าก็เหลือเฟือที่จะจัดการกับเ๽้าแล้ว อีกทั้งตัวเ๽้ามีเวลาอยู่บนโลกนี้เพียงไม่นานแล้ว เ๽้ายังจะกลัวอะไรอีก"พูดจบหนิงเหยียนก็ไม่รอช้าเขาหันตัวจากนั้นก็พุ่งทะยานไปไกล

      ไป๋เซวียนมองดูยาในมือด้วยความลังเล จากนั้นเขาก็เก็บยาเอาไว้ภายในแหวนมิติ

       ............

      หลินเทียนดาวน์โหลดเกมส์สำเร็จ เขาเข้าไปลงทะเบียนจากนั้นก็เริ่มตั้งชื่อไอดีเกม

      หลังจากที่คิดเล็กน้อยหลินเทียนก็ได้ตั้งชื่อไอดีเกมของตัวเองว่า'เทพหลิน'ซึ่งขื่อไอดีนี้ก็มาจากที่ตัวเขานั้นเป็๲เทพจริงๆ 

      เกมนี้เป็๲เกมจับทีมที่เล่น5คน โดยจุดมุ่งหมายของเกมคือตีป้อมใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามให้แตกแล้วจะได้เป็๲ผู้ชนะ

      หลินเทียนเป็๲ผู้เล่นมือใหม่เขาทำตามคำเเนะนำของเกมและเริ่มเล่นเกมอย่างตั้งใจ

      หลังจากเล่นเกมได้ประมาณ4-5 ตา เขาก็เริ่มที่จะชินกับมัน เขากดเข้าไปเล่นในโหมดแรงค์เพื่อจะได้รับความท้าทายเพิ่มขึ้น

      "เห้ย!...ทำไมไอ้แรงค์กากนี้มันถึงได้เข้ามาอยู่ในทีมเราได้ว่ะ!"

      "เออ!...ใครเป็๲คนเชิญมันมาว่ะ"

      "โห~...ครั้งนี้แรงค์ของฉันคงตกแน่เลยของ"

      "วันนี้ดวงซวยจริงๆ อย่างน้อยก็ขอให้อยู่ในระดับโกลด์ก็ยังดี"

       ภายในห้องเลือกฮีโร่ หลินเทียนได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนที่เหลือที่กำลังบ่นกัน เนื่องจากพวกเขาเปิดไมค์คุยกันทำให้หลินเทียนได้ยินคำพูดของพวกเขา

      แน่นอนว่าคนที่พวกเขากำลังบ่นอยู่นั้นคงไม่พ้นหลินเทียนแน่นอน แรงค์ของหลินเทียนตอนนี้ก็คือเเรงค์บรอนซ์ เนื่องจากหลินเทียนเพิ่งเล่นโหมดแรงค์เป็๲ครั้งแรกทำให้แรงค์ของเขาเป็๲แรงค์บรอนซ์

      หลินเทียนเล่นตัวที่ถือทวนมันมีชื่อว่า lares

      "เห้ย...ไอ้นี่มันเล่นตัวยากจะไหวหรอ นี่ฉันไม่อยากแพ้น่ะ!"

      "เห้อ!...ช่างเถอะๆ ครั้งนี้ถือว่าเล่นเเจกแต้มก็แล้วเเล้วกัน ไม่คิดว่าจะซวนแบบนี้"

       "ใช่แล้วอย่าไปหวังกับเกมนี้เลย"

       หลินเทียนได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมที่ตัวเขาก็อดไม่ได้ที่เผยรอยยิ้มเย็นออกมา "เ๽้าพวกนี้ชักจะดูถูกกันเกินไปแล้ว!"

       หลังจากที่เล่นสักพักหลินเทียนยังคงไม่เร่งรีบที่จะตีป้อมฝ่ายตรงข้าม เขาได้ลัดเลาะไปยังมอนสเตอร์ภายในป่าจากนั้นก็เริ่มโจมตีมอนสเตอร์

       "เห้อ...ว่าแล้วคงหมดหวังแน่นอน"

      "ฉันมัวจะคาดหวังอะไรกับคนๆนี้เนี่ย"

      "เล่นไม่สมกับที่ตั้งชื่อเลย"

      "ไม่นะแต้มของฉัน..."

      เมื่อเพื่อนร่วมทีมเห็นสไตล์การเล่นของหลินแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมาอีกครั้ง

      "เหอะ...พวกนายช่างไม่รู้อะไร!"

       หลินเทียนตีมอนสเตอร์ภายในป่าไปเรื่อยๆจนตอนนี้ไอเท็มของเขาเกือบจะเต็มแล้ว

      หลังจากที่หลินเทียนตีมอนสเตอร์ไปสักพักไอเท็มทั้งหมดของเขาก็ได้เต็ม "ถึงเวลาแล้ว!"

      "เห้ย...ฉันจะตายแล้ว..ไม่น่ะ!..อ้าก!! ตาย!"

      "ปีเตอร์นายรีบหนีไป.... โถ่เอ้ยย!! ตายอีกแล้ว!!"

      "เหล่ากัง เหล่าหม่า นายต้องคอยปกป้องป้อมของเราเอาไว้"

      "ไม่น่ะ พวกนายสองคนอย่าเพิ่งตาย โถ่เอ้ย ....จบกัน"

      เพื่อนร่วมทีมของหลินเทียนค่อยๆทยอยกันตายทีละคนๆจนสุดท้ายภายในทีมเหลือหลินเทียนเพียงคนเดียว

      หลินไม่รอช้าเขาโชว์เทพทันที เขาบุกเข้าไปภายในวงล้อมของศัตรู และเริ่มใช้สกิลโจมตีทีละตัวๆ

      "Kill"

      "Double Kills"

      "Triple Kills"

      "Quad kills"

      "Penta kills"

      "เห้ยย!!!!...บ้าน่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

      "ทำไมจู่ๆเ๽้านั้นถึงเก่งขึ้นมา"

      "นี่มันเป็๲โอกาศของเราแล้ว เร็วเข้า!!รีบโจมตีป้อมของมันเร็ว"

      เพื่อร่วมทีมของหลินเทียนเมื่อเห็นว่าหลินเทียนสามารถสังหารผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม5ตัวติดต่อกัน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงขึ้นมา

      เพื่อนร่มทีมคนหนึ่งเห็นโอกาศ เขาสั่งให้หลินเทียนรีบโจมตีป้อมของฝ่ายตรงข้ามทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะเกิด

      หลินเทียนไม่รอช้า เขารีบโจมตีไปที่ป้อมฝ่ายตรงข้ามทันที หลินเทียนโจมตีเพียงแค่2-3ถึงสามทีป้อมฝ่ายก็ไม่สามารถต้านทานได้และแตกสลายทันที

      "ป้อมสุดท้ายแล้ว!! เย้!!"

      หลินเทียนบุกทะลวงเข้า และสามารถโจมตีป้อมใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามสำเร็จ ทำให้ทีมของหลินเทียนชนะไป