วันที่อาทิตย์ที่ 9 เมษายน ปี ค.ศ. 2008 อากาศประเทศไทยยังคงร้อนระอุเหมือนเช่นทุกๆวัน
ณ สนามกีฬา บางกอกสเตเดียม วันนี้ได้มีการแข่งขันฟุตบอลขึ้นที่นี่ ซึ่งเป็การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ ระหว่างโรงเรียนนานาชาติ เซนต์โยเซฟ กับโรงเรียนสตรีวิทยาเขต ใครจะเป็แชมป์ต่างตัดสินกันที่สนามแห่งนี้
เวลา 14:30 น. ของวัน
ตอนนี้ทั้งสองโรงเรียนกำลังวอร์มอัพร่างกายอยู่คนละฝั่งสนาม
ถึงแม้ว่าแดดจะแรงขนาดไหน เหล่านักฟุตบอลหรือนักสู้ของทั้งสองทีมก็หาได้กลัวไม่ เทียบกับที่โชว์ฟอร์มให้เข้าตาแมวมองแล้ว แดดเผาแค่นี้นั้นไม่ได้มีอะไรเลย
ดังนั้นนักเตะของทั้งสองทีมต่างตั้งใจวอร์มอัพกันอย่างเต็มที่ ทุกคนในสนามต่างมีสีหน้าที่จริงจังกันมาก เพราะทุกย่างก้าวของพวกเขานั้นต่างอยู่ในสายตาของแมวมองจากสโมสรต่างๆนั่นเอง
ใครแข็งแกร่งใครอ่อนแอต่างตัดสินกันที่นี่ ทั้งที่ยังไม่ได้ลงสนาม โดยสายตาของเหล่าแมวมอง
ใครบ้างในสนามจะไม่อยากเป็นักเตะมืออาชีพ
..
ทางด้านเจษที่กำลังฝึกซ้อมลิงชิงบอลอยู่กับเจมส์และบาสนั้น พวกเขาทั้งสามคนต่างฝึกซ้อมกันแบบสบายๆ ไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนทุกคนนัก
เจมส์รู้สึกสงสัยและคันปากมากจึงอดไม่ได้ที่ตะเอ่ยถาม
“เจษ มึงไม่กดดันบ้างหรอวะ เห็นร้องเพลงแรปภาษาประกิตั้แ่เดินทางมาแล้ว”เจมส์เ้าของเสียงแหลมพูดขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทว่าเมื่อเจมส์ไม่มีหนังสือการ์ตูนอยู่ในมือแล้วนั้น ท่าทางจริงจังเอาเื่ ผู้คนที่รู้จักเขาในโรงเรียนอาจจะไม่รู้จักเขาในสนามก็เป็ได้
“ใช่ จะกดดันทำไม ยังไงเราก็ชนะถ้าทำตามที่โค้ชบอก”เรียวปากหนาเอ่ยตอบเสียงทุ้มกลับไป ใบหน้าของเขาแสดงอารมณ์อย่างผ่อนคลายไม่ได้กดดันอย่างที่บอกจริงๆ
ซึ่งสิ่งที่เจษบอกนั้นเขาไม่ได้กล่าวออกมาเล่นๆ เพราะถ้าอยากลงเล่นในฐานะมืออาชีพ ต้องทำตามสิ่งที่โค้ช้าให้ได้ และต้องทำให้ดีด้วย ไม่อย่างนั้นจะได้นั่งบนม้านั่งสำรองยาวๆ
และหน้าที่ที่เอกได้รับในแมทช์นี้มีแค่การยิงประตูเพียงเท่านั้น นั่นถือเป็งานถนัดของเขาอยู่แล้ว ประกอบกับที่คู่แข่งไม่ได้เก่งมาก เขาจึงไม่ได้รู้สึกกดดันเลย
“..แล้วมึงแรปเพลงอะไรวะไม่เคยเห็นได้ยิน”บาสเ้าของร่างหนากล่าวขึ้นอย่างสงสัย เพราะเพลงที่เจษร้องเมโลดี้ค่อข้างล่่นไหลนั่นเอง
“เพลง? อ้อกูแค่ฝึกสกิลปากนะ อีกไม่นานก็จะได้ใช้แล้ว”ร่างสูงเอ่ยแบบขอไปที จริงๆมันก็เป็เพลงนั่นแหละ แต่ตอนนี้มันยังไม่ออก
ถึงแม้ว่าทั้งสามจะคุยกันอยู่ในขณะนี้ พวกเขาก็เล่นลิงชิงบอลโดยไม่เสียบอลเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งสามต่างแบ่งแยกสมาธิกันได้ดีมาก ต่างคนก็ต่างมีพร์นี้ติดตัว..
..
ณ มุมหนึ่งบนสแตนเชียร์ ท่ามกลางเหล่าแมวมองมากหน้าหลายตาจากหลายๆสโมสร มีผู้ชายสวมชุดสูทสีกลมเทาสวมแว่นมีใบหน้าธรรมดาๆแฝงอยู่ในกลุ่มพวกเขา ชายหนุ่มคนนี้เป็ที่รู้จักกันในชื่อหัตถ์ทองคำ หยิบจับอะไรก็เป็ทองคำทั้งนั้น จึงได้รับฉายานี้มา ทว่าวันนี้เขามาในบุคลิกที่แปลกหน่อยเพราะเขาปลอมตัวมา อาจกลัวคนอื่นรู้ตัวตนก็เป็ได้
ภายในเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าเขาซึ่งเป็ทีมงานของเขาเป็ผู้รวบรวามมา มีประวัตินักเตะของทั้งสองทีมในสนามครบทุกคน ใช่! ครบทุกคนแม้แต่แพทย์สนามรวมไปถึงคนขับรถด้วย เพราะการจะเป็หัตถ์ทองคำได้นั้นข้อมูลต้องเปะ ต้องครบถ้วน
เขายื่นหยิบมันขึ้นมาพลางเปิดไปหน้าแรกเพื่อเช็คข้อมูลอีกที พลางขยับแว่นให้เข้าที่ ในเวลาต่อมาก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ไหนดูซิว่าที่นี่มีเด็กที่น่าสนใจอยู่รึเปล่า?..”ปากเรียวขยับพูดพึมพำ
“..หืม! เจษฎา วิลเลียม(เจษ) ณรงค์ เขียวอ่อน(บาส) ชัยพงษ์ แสงจันทร์(เจมส์) วีรเทพ คงยศ (?) แต่ละคนสถิติโหดๆทั้งนั้น...แต่ว่าการเล่นท่ามความกดดันในครั้งนี้ สถิติโหดๆก็เอาแน่เอานอนไม่ได้หรอกนะ..แสดงผลงานออกมาเด็กๆทั้งหลาย พวกเธอจะทำให้ฉันประหลาดใจได้หรือเปล่า...”
..
ทางด้านโค้ชเอกชัยที่ยืนกอดอกมองดูเหล่าลูกทีมกับครูฝึกทั้งสามต่างวอร์มร่างกายในสนามอย่างกดดัน เพราะนี่เป็ครั้งแรกของเขาที่คุมทีมลงเตะนัดชิงชนะเลิศโดยใช้เวลาคุมทีมแค่สองปี
ถ้ามองดูดีๆแล้วจะเห็นว่ามือที่กอดอกอยู่ของเอกชัยจะสั่นอยู่เล็กน้อย ถึงเขาจะพยายามเก็บอาการไว้อย่างดีแล้วก็ตาม
‘ทำให้เต็มนะเว้ยพวกลูกเจี๊ยบ เพื่ออนาคตของพวกมึงเอง และของกูด้วย..’เอกชัยพร่ำบ่นในใจ
ขณะเดียวกันนั้นเอง พิชิต โค้ชของโรงเรียนสตรีวิทยาเขตก็เดินเข้ามาหาเขา ซึ่งเขาสังเกตเห็นอยู่ก่อนแล้วพลันยื่นมือออกไปเพื่อทักทายเมื่อพิชิตเดินมาถึง
“ทำให้เต็มที่นะครับ”ริมฝีปากแห้งของเอกชัยเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
“..ครับ”พิชิตตอบเสียงสั่นๆ เพราะกดดันอย่างมากในฐานะโค้ชที่อยู่ๆเขาก็คุมทีมเข้าถึงรอบชิงเฉยเลย ไม่สิ เขาไม่ได้เป็โค้ชเสียด้วยซ้ำเพราะเขาไม่เคยได้ฝึกอบรมผู้ฝึกสอนเลยสักชั่วโมงเดียว จะกดดันอย่างมากก็ไม่แปลก(ทำไมถึงโชคดีจัง)
“มือคุณเปียกมากนะครับ ทำตัวผ่อนคลายไว้ เดี๋ยวลูกทีมจะไม่เชื่อฟังเอานะครับฮ่าๆ”เอกชัยกล่าวอย่างกับเป็ผู้าุโกล่าวแนะแนวเด็กน้อยในงานประชุมทางการอย่างไรอย่างนั้น
“..”พิชิตได้แต่นิ่งเงียบเมื่อโดนเล่นจิตวิทยาใส่ เขารู้ตัวดีจึงไม่ตอบกลับไป ถ้าหากตอบกลับไปมีหวังโดนเยอะกว่านี้แน่ ตอนนี้ได้แต่หนีจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
..
ทางด้านเจษและสองวัยรุ่นหนุ่มมีเสียงดังเอะอะเล็กน้อย
“วู้!..ดูนู้นสิเจษ เห็นไหมโค้ชฝั่งสตรีวิ่งหนีหางจุกตูดแล้ว”เจมส์กล่าวล้อเลียนอย่างอารมณ์ดีดี
“ฮ่าๆๆๆใช่ๆๆ สงสัยโดนโค้ชเราเล่นให้แล้ว..”บาสพูดติดตลก
‘ทำดีมากครับโค้ช พวกมันผ่อนคลายกันมากเลยครับ’เอกคิดในใจอย่างมีความสุขเล็กน้อย
“เราไปซ้อมยิงประตูกันดีกว่าจะได้ชินเท้า”เจษชวนไปฝึกซ้อมต่อเพราะยังเหลือเวลาอีกพอสมควร
..
ทางด้านหนึ่งของสแตนเชียร์มุมของแมวมองที่มาจากสโมสรต่างๆในประเทศไทย
ผู้มีฉายาหัตถ์ทองคำที่กำลังอ่านสถิตินักฟุตบอลอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่นั้นถึงกับสะดุ้งใ เพราะเกิดเสียงดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวจนได้ยินกันทั่วสนาม ทำเอาสนามแห่งนี้เงียบไปครู่หนึ่งได้เลยทีเดียว
ตู้มมม!!!
สวบบบ!!!!
ทันทีที่ตั้งตัวได้เขาพลันเอ่ยถามคนที่อยู่ด้านข้างเขาทันที
“เมื่อสักครู่ ใครเป็คนยิงประตูลูกนั้นหรือครับ?..”
I’m number 4
634K
