ไร่ข้าวโพดแสนรัก_End

        “คุณวีมีอะไรหรือคะ?”

        พรลภัสเข้ามาในห้องทำงานของกรวีร์ เห็นเขาเอาแต่จ้องมองเธอนิ่งเนิ่นนาน โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ หากจะให้เธอนั่งนิ่งเฉยรอเขาพูดอยู่แบบนี้ก็คงไม่ไหว เพราะคราวใดที่เธออยู่ใกล้ๆ เขา และยิ่งอยู่กับเขาสองต่อสองอย่างนี้ เธอให้รู้สึกประหม่าใจสั่นหวิวขึ้นมาทุกทีสิน่า

        ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองหรอกนะ ที่เธอเป็๲เช่นนี้กับผู้ชายตัวโตคนนี้ มันเกิดขึ้นจากอะไรกันแน่ เธอเป็๲อย่างนี้กับเขาเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ส่วนผู้ชายคนอื่นๆ เธอไม่เคยจะมีความรู้สึกเป็๲อย่างนี้มาก่อนเลย

        “ก็ไม่มีอะไร แค่คิดถึง”

        “…....O_O….....”

        พรลภัสได้ยินเสียงนุ่มทุ้มตอบคำถามของเธอ ทำให้นิ่งอึ้งเงียบงันไปชั่วขณะ นี่เขาพูดออกมาได้ยังไงว่าคิดถึง แล้วไอ้คำว่าคิดถึงนี้ หมายความว่าคิดถึงจริงๆหรือเปล่า หรือเป็๲เพียงแค่พูดหยอกเย้าเธอเล่นเพียงเท่านั้น

        “เดี๋ยวไปตัวเมืองกัน”

        กรวีร์เห็นหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าทำตาโต นิ่งอึ้งเงียบงัน เขาจึงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹พูดไปเ๱ื่๵๹อื่น ซึ่งจริงๆวันนี้เขาจะต้องไปซื้อของในตัวเมือง เนื่องจากอีกไม่นานก็จะปีใหม่แล้ว ทุกปีเขาจะจัดเลี้ยงปีใหม่ให้แก่พนักงานและคนงาน ทั้งยังมีของขวัญจับฉลากด้วย ทุกทีเขาจะพาวุธธาไป แต่มาวันนี้เขาอยากจะพาผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าไป

        “หือ!... ไปตัวเมือง ไปทำอะไรหรือคะ?... พรต้องไปตัวเมืองกับคุณวีหรือคะ?”

        พรลภัสเอ่ยถามชายหนุ่มตัวโต ผู้ได้ชื่อว่าเป็๲เ๽้านายของเธอ อย่าง๻้๵๹๠า๱ความชัดเจนยิ่งขึ้น เพราะเหมือนว่ายิ่งเธอไม่อยากที่จะอยู่ใกล้ๆ เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสั่งเธอให้ไปโน่นไปนี่กับเขาอยู่เรื่อย เหมือนกำลังโดนแกล้งยังไงยังงั้น แต่จริงๆ เขาไม่ได้แกล้งเธอหรอก เพราะเขาไม่น่าจะรู้ว่าทุกๆ ครั้ง เธอประหม่าเมื่ออยู่ใกล้ๆ เขา

        “ใช่ เธอจะต้องไปตัวเมืองกับฉัน... เราจะไปซื้อของขวัญปีใหม่ เพื่อเอามาเป็๲รางวัลแก่พนักงานและคนงานในไร่ ไปเตรียมตัวเถอะ ฉันเคลียร์งานเสร็จเราจะออกไปกันเลย”

        “ค่ะ”

        กรวีร์ตอบคำถามของหญิงสาวตัวเล็กด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงจัง และรวบรัดตัดตอน โดยไม่คิดจะให้เธอปฏิเสธเขาแต่อย่างใด

        พอกล่าวจบ หญิงสาวตัวเล็กก็จำต้องหมุนตัว เดินออกจากห้องทำงานของกรวีร์ไปเงียบๆ ด้วยหัวใจที่ไม่ค่อยอยากจะไปกับเขาเลยจริงๆ แต่เธอปฏิเสธเขาได้ซะที่ไหนกันล่ะ ก็ในเมื่อเป็๲คำสั่งของเขา และแถมยังเป็๲การเป็๲งานด้วย เธอจะต้องไปไม่มีทางเลี่ยง

        กรวีร์มองแผ่นหลังบอบบางที่เดินหายออกไปจากห้องเงียบๆ ด้วยสายตาอ่อนแสง และจิตใจที่เขารู้แน่แก่ใจว่าเขาชอบผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ อย่างที่ไม่เคยชอบใครมาก่อน เพียงแค่เห็นหน้าเธอครั้งแรกก็ชอบแล้ว ยิ่งได้เจอได้อยู่ใกล้ ได้รู้จักนิสัยใจคอยิ่งชอบและอยากได้ แต่เขาจะค่อยๆเป็๲ค่อยๆไป

        “คุณวีเขามีอะไรหรือพร? หรือว่าถูกคุณวีตำหนิเ๱ื่๵๹เมื่อวาน?”

        นพมาศเห็นพรลภัสหายเข้าไปในห้องทำงานของกรวีร์ ราวๆ สิบนาทีก็เดินกลับออกมา ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนจะกลัดกลุ้ม กลืนไม่เข้าคายไม่ออกยังไงยังงั้น จึงเอ่ยถามด้วยความเป็๲ห่วงเป็๲ใย

        คำถามของนพมาศทำให้คนที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะข้างๆ ตั้งใจฟังไปด้วย อันนั้นไม่ใช่เพราะเป็๲ห่วงเป็๲ใย แต่เป็๲เพราะอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ

        “เปล่าหรอกพี่ เขาไม่ได้ตำหนิอะไรพรหรอก เพียงแค่เขาให้พรไปซื้อของที่ตัวเมืองกับเขาน่ะ”

        พรลภัสตอบคำถามของนพมาศ ขณะเดียวกันก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ลงมือเก็บข้าวของอุปกรณ์สำนักงานกลับเข้าที่เข้าทาง ให้เป็๲ระเบียบเรียบร้อย จากนั้นปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ ค่อยหยิบกระเป๋าสะพายออกมาเตรียมไว้ หากกรวีร์ออกมาก็จะได้ลุกไปได้ทันทีเลย

        “แล้วนี่จะไปตอนนี้เลยเหรอ?”

        นพมาศเอ่ยถามขึ้นมาอีก เมื่อเห็นพรลภัสเก็บของและเตรียมกระเป๋าสะพายเอาไว้แล้วอย่างนั้น ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นพมาศที่มองมาที่พรลภัส เพ็ญรภัสเองก็มองมาด้วย อย่างสงสัยและอิจฉาไปด้วยในคราวเดียวกัน เพราะนี่ก็เป็๲อีกวันที่พรลภัสไปไหนมาไหนกับกรวีร์

        “ใช่จ้ะ... เดี๋ยวรอคุณวีเคลียร์งานเสร็จก็จะไปกันเลย”

        พรลภัสหันไปกล่าวกับนพมาศ ซึ่งเธอเห็นแหละว่าเพ็ญรภัสกำลังมองอยู่ แต่เธอไม่คิดจะสนใจ เพราะยิ่งสนใจมากจะมีเ๱ื่๵๹กันเปล่าๆ ก็คนไม่ถูกชะตากัน ย่อมทำอะไรก็ขัดหูขัดตากันไปเสียหมด แต่เธอไม่ได้ไม่ชอบเพ็ญรภัสนะ เป็๲เพ็ญรภัสเองนั่นแหละที่ไม่ชอบเธอ เธอไม่รู้ทำไมเพ็ญรภัสถึงได้ไม่ชอบเธอเช่นนั้น

๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓