ห้องพยาบาลเงียบสงัดใน่พักเที่ยง มีเพียงเสียงแอร์ที่แ่เบาราวกับไม่กล้ารบกวนอะไรทั้งนั้น
มินตราทิ้งตัวลงบนเตียงเดี่ยวตรงมุมห้อง หลับตาลงช้าๆ พลางสูดหายใจลึก มีกลิ่นยาติดจางๆ แต่ในจินตนาการของเธอ... กลับมีกลิ่นน้ำหอมของเขาลอยเข้ามาแทน
"คุณไม่เป็ไรนะครับ?"
เสียงทุ้มนุ่มของพี่ธันวายังดังก้องอยู่ในหูเธอจากเหตุการณ์เมื่อเช้า เขาเดินมาดูเธอถึงโต๊ะ ทำมือแตะหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน ดวงตานั้นสบตาเธอใกล้จนเธอต้องเบนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว... ไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะกลัวว่าจะเผลอแสดงความ้าบางอย่างออกไป
เธอเบียดต้นขาเข้าหากัน ร่างกายร้อนขึ้นอย่างประหลาด หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงแววตาเขา
ปลายนิ้วของเธอเริ่มไล้ผ่านหน้าท้องลงช้าๆ ััเนื้อผ้านุ่มลื่นของกางเกงในที่เริ่มเปียกชื้น
เธอไม่เคยทำแบบนี้ในที่ทำงาน แต่วันนี้มันต่างออกไป
“พี่ธันวา...”
ชื่อของเขาหลุดลอดจากริมฝีปากในเสียงกระซิบ
เธอล้วงมือผ่านขอบผ้า นิ้วกลางแตะลงบนจุดอ่อนไหว ร่างกายสะดุ้งน้อยๆ กับััแรก มันเปียกจนเธอแทบไม่เชื่อสายตา ร่างกายเธอปรารถนาเขามากขนาดนี้เชียวหรือ?
ปลายนิ้วกดคลึงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มแรงตามเสียงครางที่เล็ดลอด เธอหลับตาแน่น จินตนาการว่ามือนั้นไม่ใช่ของเธอ แต่เป็มือเขา
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจ และเสียงน้ำบางอย่างเมื่อปลายนิ้วแทรกผ่านกลีบรัก
ความเสียวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอกัดริมฝีปากกลั้นเสียง ปล่อยให้ตัวเองจมลึกลงไปในห้วงหวาม... จนในที่สุดเธอก็ปลดปล่อยอย่างเงียบงัน บนเตียงของห้องพยาบาลที่ไม่ควรจะมีใครมารับรู้
2K
