“แสงที่ถูกไล่ล่ามานาน…ถึงเวลาที่จะหันกลับไปเผาเงาให้มอดไหม้”
บ่ายวันนั้น รถไฟจอดสนิทที่สถานีโซล
เสียงผู้โดยสารเดินสวนกันดังระงม
ปะปนกับเสียงรถและแสงเมืองที่สาดเข้าตาอย่างแรง
ฮันมินอา ยืนสูดลมหายใจ
เธอจะไม่หนีอีก
หัวใจที่เคยสั่นกลัว…ตอนนี้กำลังสั่นเพราะความมุ่งมั่น
จีฮุนเดินข้าง ๆ
เสียงเขานุ่มแต่ฟังแล้วรู้ว่ามีอะไรใหญ่รออยู่ข้างหน้า
“คุณพร้อมไหมครับ”
มินอากำซองเอกสารแน่น
“พร้อมค่ะ วันนี้…ต้องมีคนรับผิดชอบความจริง”
ฮอลล์ใหญ่ของโรงแรมหรูเต็มไปด้วยแสงแฟลช
แผ่นป้ายของ Y Group ขึ้นเต็มผนัง
บนเวที—ชเวยุนอา และ ยูอินซอก ยืนด้วยใบหน้ามั่นใจ
เหมือนคนที่คิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้
ยุนอาพูดเสียงเรียบ
“วันนี้ เราจะนำเสนออนาคตใหม่ของการพัฒนาเมือง—”
ประตูฮอลล์ถูกผลักออกอย่างแรง
เสียงดังพอให้ทุกคนหันมอง
ฮันมินอา เดินเข้ามาในชุดสูทสีขาว
เหมือนแสงสะอาดที่พุ่งเข้ามากลางห้องที่ถูกปกคลุมด้วยเงา
จีฮุนเดินตามหลัง
เตรียมพร้อมทุกอย่าง
นักข่าวกระซิบกันวุ่น
“เด็กฝึกงานคนนั้น?”
“ทำไมเธอมาที่นี่?”
“นี่ต้องมีอะไรแน่”
ยุนอาหน้าซีดวาบ
อินซอกยืดคอขึ้นเล็กน้อย เหมือนประเมินสถานการณ์ใหม่ทันที
มินอาขึ้นไปบนเวที
ยืนตรงกลางแสง
เธอไม่ได้หนีแฟลชอีกต่อไป
มินอาหยิบซองเอกสารขึ้น
เสียงเธอสั่นเพียงน้อยมาก—ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะอดกลั้นมานานเกินไป
“ฉันขอโทษที่ขัดงานค่ะ
แต่ฉันไม่สามารถนิ่งเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้อีก”
ยุนอาก้าวเข้าหาเธอ
ดวงตาเต็มไปด้วยแรงสั่นไหว
“เธอไม่มีสิทธิ์—”
“ฉันมีสิทธิ์ในฐานะคนที่ถูกทำร้ายค่ะ”
มินอาตอบทันควัน
เสียงของเธอสะท้อนอย่างมั่นคงทั่วห้อง
เธอยื่นซองเอกสารให้กล้องทีละคน
แฟลชกระพริบถี่ขึ้นราวกับกราดแสงหาความจริง
“นี่คือไฟล์ต้นแบบโครงการของ KJ Group
ที่ถูกดึงออกจากเซิร์ฟเวอร์ภายในบริษัท
ด้วยบัญชีของหัวหน้าแผนกชเวยุนอา
และถูกส่งต่อไปยังบริษัทที่นายยูอินซอกเป็ผู้บริหาร”
ฮอลล์เงียบลงเหมือนถูกดึงปลั๊กไฟ
ทุกคนอ้าปากค้าง
นักข่าวเริ่มยกไมค์ขึ้นจดคำทีละประโยค
ยุนอาหน้าถอดสี
ก้าวถอยอย่างอ่อนแรง
อินซอกขมวดคิ้วทันที—รู้ว่าควบคุมสถานการณ์ไม่ได้อย่างที่คิด
เสียงนักข่าวดังขึ้นเกือบพร้อมกัน
“คุณยุนอา ยอมรับหรือไม่?”
“คุณร่วมมือกับภายนอกหรือเปล่า?”
“นี่คือการจงใจทำลาย KJ หรือไม่!?”
ยุนอาสั่น
ริมฝีปากจะพูดแต่ไม่มีเสียงออกมา
เหมือนความจริงที่เธอซ่อนไว้กำลังกลับมาทิ่มใจตัวเอง
ประตูอีกด้านเปิดออก
ราวกับฮอลล์ทั้งห้องหยุดหายใจ
คังแทจุน เดินเข้ามา
ในชุดสูทดำที่แม้เปียกฝนเล็กน้อยก็ยังดูสง่างาม
ดวงตาเรียบเฉยแต่ลึกจนอ่านไม่ออก
ทุกก้าวของเขาทำให้คนทั้งห้องเงียบ
เขามายืนข้างมินอา
โดยไม่พูดอะไรสักคำ
แต่การยืนข้างเธอ—เพียงเท่านี้ก็เป็คำประกาศที่ชัดที่สุด
มินอาหันไปมอง
ดวงตาเขาบอกชัดเจนว่า ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่อาจซ่อน
แทจุนรับไมค์
เสียงเขาเรียบ แต่หนักจนทำให้ห้องทั้งห้องตั้งใจฟัง
“ผมปล่อยให้เื่นี้ลุกลามนานเกินไป
เพราะผมหวังว่าจะไม่เกี่ยวกับคนที่ผมเคยไว้ใจ”
เขากวาดสายตามองอินซอก
แล้วหยุดที่ยุนอา
ที่ยืนเบือนหน้าหนี สั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่
“คุณยุนอา”
น้ำเสียงไม่แข็ง แต่มีความผิดหวังท่วมท้น
“คุณเคยเป็หนึ่งในคนที่ผมพึ่งได้ที่สุด
ทำไมต้องใช้ความเจ็บในอดีตมาทำร้ายคนอื่น
โดยเฉพาะคนที่ไม่เกี่ยวอะไรเลย”
ยุนอาน้ำตาซึม ริมฝีปากสั่น
แต่ยังเอ่ยไม่ได้ มินอามองเธอ
ไม่ใช่ด้วยความเกลียดชัง
แต่ด้วยสายตาที่ “เข้าใจความเจ็บ” ของอีกฝ่าย
เพราะเธอเองก็เคยเจ็บ
แทจุนหันมาหามินอา
สายตาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที
แต่เพียงพอให้คนทั้งห้องรับรู้
“ขอบคุณที่กลับมา”
เขากระซิบเบา ๆ
แต่มินอาได้ยินชัดทุกคำ
เธอยิ้ม—ยิ้มจริง ๆ ครั้งแรกในหลายสัปดาห์
น้ำตาเอ่อเพราะโล่งอก
เพราะเขาอยู่ตรงนี้
เพราะเธอไม่ได้สู้คนเดียวอีกแล้ว
งานจบลง
แต่ความวุ่นวายเพิ่งเริ่มต้น
บอร์ด KJ เรียกประชุมด่วน
สื่อทั้งเมืองตีข่าวใหญ่
หุ้น Y Group ผันผวน
อินซอกเริ่มกระวนกระวาย
และยุนอา…น้ำตาไหลเงียบ ๆ ในรถที่กำลังพาเธอหนีจากฮอลล์
ฝนตกเหมือนทุกครั้งที่เื่ใหญ่เกิดขึ้น
แทจุนกับมินอายืนหลบฝนใต้กันสาด
เธอเงยหน้ามองเขา
แสงไฟสะท้อนในหยดน้ำบนผมเขา
“วันนี้คุณเหนื่อยมากไหมคะ”
เขาส่ายหน้า ก่อนจับมือเธอไว้
นิ้วเขาเย็นเพราะฝน แต่จับแน่นอย่างมั่นใจ
“ผมเหนื่อยน้อยลงั้แ่คุณเดินเข้ามาในห้องนั้นแล้ว”
มินอาหัวเราะทั้งน้ำตา
“ฉันกลัวว่าคุณจะโกรธฉัน”
“ผมไม่เคยโกรธคุณเลย
ผมแค่โกรธทุกอย่างที่ทำให้คุณต้องร้องไห้ต่างหาก”
คำพูดนั้นอบอุ่นจนเธอหลับตาแน่น
เหมือนโดนปลดพันธนาการในใจทีละข้อ
แต่พายุลูกใหม่กำลังจะมา
การสอบสวนภายใน
การพักงานของแทจุน
การโต้กลับของอินซอก
2K
