“ เมย์เดย์ ! เมย์เดย์ ! เมย์เดย์ !! เครื่องบินเอสามสี่สามหนึ่งโอโอเฟรทเทอะติดต่อศูนย์ ขณะนี้เครื่องบินสูญเสียเครื่องยนน์ทั้งสองข้าง ”
เสียงนักบินผู้ช่วยกำลังติดต่อศูนย์ควบคุมการบินด้วยความตื่นตระหนก
“ ศูนย์ควบคุมการบินรับทราบแล้ว คุณ้าให้เรานำทางไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุดใช่หรือไม่ ”
“ ยืนยัน !! ยืนยัน !! ช่วยนำทางเราไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุด !! ”
“ เลี่ยวซ้ายไปทางศูนย์หก สนามบินเอด้าอยู่ห่างจากคุณสิบเก้าไมล์ เราเคลียร์สนามบินให้คุณพร้อมแล้ว สามารถนำเครื่องมาลงจอดได้ทันที ”
เครื่องบินที่สั่นะเือย่างหนักเพราะมีเสียงะเิก่อนหน้านี้ ทำให้เครื่องยนต์ของเครื่องบินดับลงทั้งหมด และตอนนี้เครื่องบินกำลังสูญเสียความสูงอย่างรวดเร็ว
“ รับทรา… ”
เสียงวิทยุของผู้ช่วยนักบินขาดหายไปทันทีเมื่อบนเครื่องบินเกิดเสียงะเิขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ระบบไฟฟ้าบนเครื่องบินเสียหายไม่สามารถใช้การได้
“ เราสูญเสียระบบไฟฟ้าทั้งหมดแล้วครับกัปตัน ผมจะรีบตรวจสอบให้เดี๋ยวนี้ ”
เสียงวิศกรการบินพูดพร้อมกับพยายามตรวจสอบความเสียหายของเครื่องบินด้วยความเร่งรีบ
“ ตอนนี้เครื่องบินแทบจะควบคุมไม่ได้แล้ว ”
เสียงพูดของกัปตันที่กำลังกัดฟันใช้แรงอย่างมหาศาลเพื่อที่จะพยายามควบคุมพวงมาลัยบังคับเครื่องบิน
“ เครื่องบินเอสามสี่สามหนึ่งโอโอเฟรทเทอะ นี่ศูนย์ควบคุมการบิน ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย ”
“ เครื่องบินเอสามสี่สามหนึ่งโอโอเฟรทเทอะ นี่ศูนย์ควบคุมการบิน เป็อย่างไรบ้าง ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย ”
เสียงวิทยุจากศูนย์ควบคุมการบินพยายามติดต่อเครื่องบินที่ขอความช่วยเหลือก่อนหน้านี้ ตอนนี้เครื่องบินนั้นได้หายไปจากจอเรดาร์แล้ว นั้นทำให้เ้าหน้าที่ควบคุมการบินนั้นตื่นตระหนกกันเป็อย่างมาก
ขณะที่กัปตัน นักบินผู้ช่วย และวิศวกรการบินกำลังแก้ปัญหาเครื่องบินอยู่นั้น พวกเขาไม่รู้เลยว่าสภาพเครื่องบินตอนนี้แย่ขนาดไหนแล้ว การะเิสองครั้งทำให้เครื่องเกิดการฉีกขาด และอีกไม่นานลำตัวก็คงแยกออกจากกัน
วายุเป็นักบินผู้ช่วยในเที่ยวบินนี้ เขาพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะติดเครื่องทั้งสองอีกครั้งตามคำแนะนำของคู่มือ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าเื่แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน
แสงสว่างบนภาคพื้นที่อยู่ห่างออกไป สามารถมองเห็นได้จากหน้าต่างห้องนักบินในยามค่ำคืน
เสียงะเิครั้งที่สามทำให้ความหวังของนักบินนั้นหายไปจนหมดสิ้น ลำตัวของเครื่องบินฉีกขาดทำให้ห้องนักบินหมุนเคว้งไปในอากาศ ก่อนสุดท้ายจะตกลงทะเลใกล้กับชายฝั่ง
“ ยินดีที่ได้ทำงานร่วมกับทุกคน ”
เสียงสุดท้ายจากกัปตันวัยสี่สิบกว่าพูดให้กับทุกคนในห้องนักบิน ขณะที่หัวเครื่องบินนั้นกำลังตกลงสู่พื้นทะเล
/ - - - /
‘ ที่นี่ที่ไหนกันนะ นี่ผมตายแล้วสินะ ‘
ผมลืมตาขึ้นมาในความมืดมิด ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทางไหนก็ไม่พบเจออะไรทั้งนั้น ร่างกายของผมกำลังลอยเคว้งเหมือนกับตอนที่ผมไปลองลอยตัวในห้องจำลองนักบินอวกาศ
ผมยังจำคำพูดสุดท้ายของกัปตันชานยอลตอนเครื่องบินตกได้ แม้ผมจะเป็ผู้ช่วยนักบินได้ไม่นาน แต่ก็ได้ขึ้นบินกับกัปตันชานยอลหลายครั้ง กัปตันเป็คนที่อัธยาศัยดี เวลาเดินทางด้วยกันกัปตันก็ช่วยสอนอะไรหลายๆให้กับผม เรียกได้ว่าช่วยได้มากเลยทีเดียว นั้นทำให้ผมชอบกัปตันชานยอลมาก
ผมไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้น ตอนเครื่องบินกระแทกพื้นสติผมก็ดับวูบทันที ตอนตายไม่รู้สึกเ็ปอะไรทั้งนั้น จนกระทั้งตอนนี้เองผมก็ยังไม่รู้เลยว่าผมจะลอยเคว้งแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
อยู่ๆตรงหน้าผมก็มีลำแสงสว่างจ้าพุ่งเข้ามา ผมยกแขนขวาขึ้นมาบังใบหน้าไว้ แต่นั้นก็เหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร
ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางการคนมุงดูของคนหลายสิบคน ผมใมากที่ตอนนี้ผมมองเห็นผู้คนและท้องฟ้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
ผมรีบลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ผมมองเห็นผู้มากมายโดยรอบๆนี้เองก็มีบ้านหลายหลังและมีทุ่งข้าวกว้างใหญ่สุดลูกหูลูตา
ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมยังไม่ตาย ตอนนี้ผมคงถูกช่วยเอาไว้ สงสัยเครื่องบินอาจคงไปตกที่ไหนสักแห่ง
“ พ่อหนุ่มนอนลงก่อนเถอะ คนกำลังไปตามหมอมาให้ แผลเต็มตัวขนาดนั้น ขืนขยับตัวไปมาเดี๋ยวก็เจ็บตัวเอาหรอก ”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดกับผม นั้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัวว่าตอนนี้ร่างกายเริ่มเ็ปขึ้นมาบ้างแล้ว นี่คงแผลจากเครื่องบินตก
แผลแม้จะไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็เสียเืไปจำนวนหนึ่ง ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงได้ตายจริงๆแน่ ยิ่งตอนนี้มีเืไหลผ่านม่านตาของผม นั้นก็แปลว่าหัวผมเอกก็มีาแแน่นอน
ผมนั่งลงและกดแผลที่แขนซ้ายเอาไว้ ก่อนจะชายเมื่อสักครู่จะถามผมขึ้นอีกครั้ง
“ พ่อหนุ่มชื่ออะไร แล้วมาจากที่ไหนล่ะ ”
“ ผมชื่อวายุ เป็คนไทยครับ ”
ทุกคนทำหน้ามึนงงเหมือนจะไม่รู้จักประเทศไทย แต่นั้นก็เป็เื่ปกติ ที่ห่างไกลอย่างนี้ถ้าไม่มีคนรู้จักประเทศเล็กๆก็ไม่แปลกเท่าไร แต่ที่ทำให้ผมงุนงงกว่าก็คือมีหน้าต่างข้อความขึ้นมาตรงกลางสายตาของผม ไม่ว่าผมจะหันไปทางไหนมันก็ยังคงปรากฏอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
“ ยืนยันใช้ชื่อ วายุ ใช่หรือไม่ ”
ผมอ่านข้อความและนึกในใจว่าว่าก็ผมชื่อวายุก็ต้องใช้ชื่อวายุเนี่ยแหละ
เมื่อผมมีความคิดอย่างนั้นก็ปรากฏหน้าต่างใหม่ขึ้นมาบอกว่ายืนยันชื่อของผมเรียบร้อยแล้ว จากนั้นหน้าต่างนี้ก็หายไป
ผมไม่รอช้ารีบถามกลับไปว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน แต่ผลที่ได้ก็คือ ผมไม่รู้เลยว่าประเทศกรีนฟิลที่เขาพูดถึงนั้นอยู่ที่ไหน ผมอยู่มาจนป่านนี้ก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อประเทศนี้
“ แล้วเพื่อนนักบินอีกสองคนอยู่ที่ไหน พวกเขาเป็ยังไงกันบ้างครับ ”
ผมรีบถามหากัปตันและวิศวกรการบิน หากทั้งสองคนนั้นรอดเหมือนกันก็คงจะเป็เื่น่ายินดีมาก
แต่เมื่อถามไปถามมาก็ได้ความว่าผมถูกเจอใต้หน้าผา และถูกหามตัวมาที่นี่ บริเวณนั้นไม่มีคนอื่นอยู่เลย แต่ผมก็ยังคาดหวังว่าทั้งสองคนนั้นคงปลอดภัยดี
ผมพยายามถามหาจุดตกของเครื่องบิน แต่ผู้คนที่นี่ไม่มีใครรู้เลยว่าเครื่องบินที่ผมว่านั้นหน้าตาเป็ยังไง ซึ่งก็เป็เื่หน้าแปลกมากเมื่อผมคิดย้อนกลับไป ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นก็คือเครื่องบินกำลังจะกระทบกับพื้นทะเล แปลว่าตัวผมยังติดอยู่ในเครื่องบิน ไม่มีทางจะมาอยู่ใต้หน้าผาแบบนี้ได้แน่นอน แท้จริงแล้วมันเป็ยังไงกันแน่
“ ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกเสมือนของเอ็มทีดับเบิลยู ขอให้สนุกกับโลกเสมือนของเรา ”
อยู่ๆหน้าต่างก็ปรากฏออกมาให้ผมเห็นอีกครั้ง และตัวอักษรเอ็มทีดับเบิลยูนั้นก็ทำให้ผมนึกถึงบางอย่างได้ หากเป็ไปตามที่ผมคิด เื่นี้มันต้องบ้าบอมากๆ
2K
