ย้อนกลับมาเป็นสตรีมเมอร์ในยุค 70

คุยกันสักนิด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 55

“แต่ถึงยังไงลูกสาวของฉันก็คงจะไม่เป็นเหมือนกับลูกสาวของเธอหรอกใช่ไหม เพราะคงจะไม่มีผู้หญิงดีๆ คนไหนจะกล้าวางยาปลุกกำหนัดผู้ชายหรอกนะ”

ลู่จื่อหลินไม่มียอมให้ลูกสาวของเธอโดนคนเหล่านั้นด่าอยู่ฝ่ายเดียวอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าในช่วงเวลาปกติเธอมักจะไม่ค่อยอยากมีปากเสียงกับชาวบ้านสักเท่าไหร่ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เธอไม่มีทางให้คนเหล่านี้พูดจาว่าร้ายลูกสาวของเธออย่างแน่นอน

“นังจื่อหลิน แกอยากโดนตบหรือยังไง ถึงได้มาพูดจาร้ายกาจแบบนี้ใส่ลูกสาวของฉันนะ”

ไป๋ซูเหมียวยกมือขึ้นชี้ไปที่หน้าของลู่จื่อหลินด้วยความโมโห เพราะว่าเธอต้องการให้ชาวบ้านลืมเรื่องราวของลูกสาวเธอกับจางเพ่ยอิน แต่เพราะลู่จื่อหลินพูดมันขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ชาวบ้านบางส่วนต่างก็หันมามองเธอด้วยท่าทางยิ้มเยาะ ซึ่งแน่นอนว่าไป๋ซูเหมียวรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายจะต้องกำลังนินทาลูกสาวของเธออย่างแน่นอน

“ใช่แล้ว อย่างเอาลูกสาวของแกมาเทียบกับหลานสาวของฉันนะ”

เลี่ยงเซวียนอี๋ก็รู้สึกไม่พอใจลู่จื่อหลินเช่นเดียวกัน เพราะถึงยังเลี่ยงเหมยหรูก็เป็นหลานสาวของเธอ ดังนั้นชื่อเสียงของอีกฝ่ายจะต้องเสื่อมเสียไปมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะภายในบ้านเลี่ยงยังมีหลานสาวอีกหลานคน นอกจากนี้เธอก็ยังไม่ได้แต่งงานเช่นเดียวกัน

ดังนั้นถ้าหากเลี่ยงเหมยหรูได้รับความอับอายไปมากกว่านี้ มีหวังว่าหญิงสาวในบ้านเลี่ยงคงไม่มีชายหนุ่มคนไหนกล้าที่จะมาสู่ขออย่างแน่นอน

ลู่จื่อหลินหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง คนเหล่านี้คงจะคิดว่าเธอและครอบครัวไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลูกชายของตัวเองอย่างแน่นอน แต่อีกฝ่ายคงจะลืมไปว่าถึงยังไงครอบครัวของเธอก็มีเพื่อนบ้านที่สนิทอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้พอสมควร

นอกจากนี้หานสือฉินก็ยังได้แวะมาบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธออีกต่างหาก ดังนั้นต่อให้ชาวบ้านบางคนจะปิดปากเงียบยังไงก็ตาม แต่ในที่สุดครอบครัวของเธอก็รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นบนภูเขาอยู่ดี ดังนั้นลู่จื่อหลินจึงรู้สึกไม่พอใจบ้านเลี่ยง รวมไปถึงตัวของเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอิน เพราะถ้าหากลูกชายของเธอและเสิ่นเจ๋อหยวนถูกยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้วละก็ รับรองได้เลยว่าบ้านของเธอและบ้านเสิ่นคงจะวุ่นวายนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอย่างแน่นอน

ไม่ใช่ว่าลู่จื่อหลินจะพูดจาใส่ร้ายเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอิน เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้กลับมาที่หมู่บ้านเฟิงหยวนสักเท่าไหร่ แต่เรื่องราวของหญิงสาวทั้งคู่ก็ดังเข้าหูของเธออยู่ดี นอกจากนี้เธอยังเคยพบเจอกับจางเพ่ยอินในตอนที่อีกฝ่ายกำลังเดินเข้าบ้านไปกับชายต่างวัยอีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้เพียงแค่ครั้งเดียว แต่เธอเห็นมันหลายครั้งแล้ว

ส่วนเลี่ยงเหมยหรูนั้น ต่อให้อีกฝ่ายมีการศึกษาอยู่ในระดับมัธยม แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคนเอาแต่ใจและถูกบ้านเลี่ยงเลี้ยงดูมาด้วยการให้ทุกสิ่งทุกอย่าง และไม่เคยให้อีกฝ่ายทำงานเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นงานในบ้านหรืองานนอกบ้าน ดังนั้นลู่จื่อหลินก็ไม่อยากได้อีกฝ่ายมาเป็นลูกสะใภ้เช่นเดียวกัน เพราะถ้าหากลูกชายของเธอแต่งงานกับอีกฝ่ายแล้วละก็ รับรองได้เลยว่าลูกชายของเธอจะต้องเหนื่อยเพิ่มเป็นสองเท่าอย่างแน่นอน

“นั้นสิ มันเทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ เพราะว่าลูกสาวของฉันดีกว่าลูกสาวของเธอมากกว่าเห็นๆ ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา ทั้งๆ ที่อายุก็ใกล้กัน แต่ว่าลูกสาวของฉันกลับเรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ลูกสาวของฉันยังสามารถหาเงินได้อีกด้วย แล้วลูกสาวของเธอละ นอกจากใช้เงินเก่งแล้วทำอะไรได้บ้าง”

ไป๋ซูเหมียวรู้สึกโกรธเคืองลู่จื่อหลินมากขึ้นกว่าเดิม ถึงแม้ว่าที่อีกฝ่ายพูดออกมานั้นจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม แต่เธอก็รักลูกสาวของเธอเป็นอย่างมากเช่นกัน ดังนั้นไป๋ซูเหมียวจึงไม่ต้องการให้อีกฝ่ายมาพูดจาว่าร้ายลูกสาวของเธอนั่นเอง ดังนั้นเธอจึงเดินตรงดิ่งเข้าไปหาลู่จื่อหลิน

แต่ก่อนที่ไป๋ซูเหมียวจะเดินเข้าไปหาลู่จื่อหลินเพื่อทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายให้หายโมโหแล้วนั้น เธอก็ต้องหยุดชะงักตัวเองลงเสียก่อน เพราะในตรงหน้าของเธอในตอนนี้ก็คือลู่จื่อหลินที่กำลังถือท่อนไม้เอาไว้ในมือนั่นเอง

“แกจะทำอะไรจื่อหลิน คิดที่จะลงไม้ลงมือกับฉันหรือยังไง”

“ช่วยด้วย รีบมาช่วยพี่สะใภ้ของฉันเร็วเข้า ลู่จื่อหลินกำลังจะตีพี่สะใภ้ของฉันตายแล้ว”

เลี่ยงเซวียนอี๋ตะโกนออกมาด้วยเสียอันดัง นอกจากนี้เธอยังรู้สึกหวาดกลัวลู่จื่อหลินขึ้นมาอีกด้วย เพราะเธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายด้วยท่าทางแบบนี้สักครั้ง ดังนั้นเลี่ยงเซวียนอี๋จึงรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายมีความกล้าที่จะลงไม้ลงมือกับพี่สะใภ้ของเธอนั่นเอง

“โอ๊ย ฉันจะเป็นลม ไม่คิดเลยว่าหมู่บ้านของพวกเราจะมีคนร้ายกาจแบบนี้อยู่ด้วย”

ยุนฟ่านหลิงจับหน้าอกของตัวเองเอาไว้ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว แต่ถึงอย่างนั้นยุนฟ่านหลิงก็ยังไม่คิดที่จะจากไปไหน เพราะว่าเธอต้องการดูความอับอายของลู่จื่อหลินและเมิ่งจือหลัน

“แล้วยังไงละ แต่ก็ยังไม่น่าอับอายเท่ากับลูกสาวของใครบางคน”

ถึงแม้ว่าโจวฟางหนิงจะพึ่งมาที่หมู่บ้านแห่งนี้เป็นครั้งแรก แต่เรื่องที่เกิดขึ้นก็เกี่ยวข้องกับลูกชายของเธอเช่นเดียวกัน นอกจากนี้เธอยังไม่ต้องการให้คนอื่นมาต่อว่าลู่จื่อหลินอีกด้วย เพราะว่าอีกฝ่ายถือได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอคนหนึ่งเลยทีเดียว นอกจากนี้เธอยังรู้สึกเอ็นดูเมิ่งจือหลันเหมือนกับลูกหลานแท้ๆ อีกด้วย ดังนั้นเมื่อต้องมาเห็นชาวบ้านเหล่านี้ต่อว่าเมิ่งจือหลัน โจวฟางหนิงจึงไม่คิดที่จะให้ลู่จื่อหลินยืนยันอยู่เพียงฝ่ายเดียว

“คนต่างบ้านต่างเมืองแบบเธอจะไปรู้เรื่องอะไร”

เลี่ยงเซวียนอี๋ชี้หน้าของโจวฟางหนิงด้วยความไม่ชอบใจ นอกจากนี้เธอยังรู้สึกอิจฉาอีกฝ่ายเหมือนกับที่อิจฉาลู่จื่อหลิน เพราะว่าต่อให้โจวฟางหนิงจะมีอายุที่มากกว่าเธอก็ตาม แต่อีกฝ่ายก็ยังมีใบหน้าที่เหมือนกับหญิงสาวคนหนึ่ง นอกจากนี้สามีของอีกฝ่ายก็ยังหล่อกว่าเมิ่งจางเฮ่ออีกต่างหาก

ตั้งแต่ที่เลี่ยงเซวียนอี๋เกิดมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยเห็นชายวัยกลางคนที่ดูดีมากแบบนี้มาก่อนเลย ทำให้เธออดที่อยากจะกลายเป็นภรรยาของอีกฝ่ายแทนผู้หญิงคนนั้นจริงๆ

“ทำไมจะไม่รู้ละ ในเมื่อพวกเราทุกคนก็รู้ดีว่าก่อนนี้เกิดอะไรขึ้นบนภูเขา หรือว่าจะต้องให้ฉันสาธยายเรื่องที่เลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินทำออกมาเล่าใหม่อีกครั้งดีละ”

หานสือฉินจ้องมองไปที่ไป๋ซูเหมียว เลี่ยงเซวียนอี๋ ยุนฟ่านหลิงและชาวบ้านที่กำลังต่อว่าลู่จื่อหลินด้วยความไม่ชอบใจ แทนทีอีกฝ่ายจะคิดได้เรื่องการกระทำของลูกหลานในบ้าน แต่อีกฝ่ายกลับมานั่งจับกลุ่มและว่าร้ายคนอื่นแบบนี้ ทำให้หานสือฉินรับรู้ได้ในทันทีเลยว่าบทลงโทษของเขาคงจะไม่สามารถคัดเกลาความคิดของคนเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน

“ว่ายังไงไป๋ซูเหมียว เธอจะบอกว่าเรื่องที่ลูกสาวของเธอกับจางเพ่ยอินวางยาปลุกกำหนัดลงในอาหาร เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างนั้นเหรอ หรือว่าเป็นเรื่องที่คนในหมู่บ้านจะต้องทำตามกัน ทำไมพวกเธอถึงได้อยู่กันเงียบๆ ไม่ได้สักที ต้องให้ฉันรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นออกไปให้หน่วยงานรับรู้ให้ได้เลยใช่ไหม”

“หัวหน้าหานก็เข้าข้างแต่บ้านลู่นั่นแหละ” เลี่ยงเซวียนอี๋พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงมากกว่าเดิม

หานสือฉินรู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมาทันที เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเลี่ยงเซวียนอี๋ ทั้งๆ ที่เรื่องที่เลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินทำผิดนั้น เป็นเรื่องที่ร้ายแรงพอสมควร ซึ่งเขาสามารถรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้หน่วยงานรับทราบได้ในทันที แต่เพราะว่าเขาไม่ต้องการให้ชาวบ้านคนอื่นๆ ได้รับความเดือดร้อน เขาจึงยอมก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ทำเพียงแค่ลงโทษด้วยกฎของหมู่บ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเพียงการให้อีกฝ่ายเขียนจดหมายชี้แจงความผิดของตัวเองเท่านั้น รวมไปถึงการลดแต้มของบ้านเลี่ยงและบ้านจางลงเพียงเล็กน้อย

แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นว่าทั้งเขาและเหยื่อในการกระทำของอีกฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายผิด ส่วนเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินเป็นคนที่ต้องได้รับการปกป้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทำให้หานสือฉินรู้สึกไม่พอใจไป๋ซูเหมียวและชาวบ้านที่รวมกลุ่มกับอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

“ได้ยังไงกันละหัวหน้าหาน คุณลงโทษเหมยหรูและเพ่ยอินไปแล้วนะ จะมากลับคำแบบนี้ได้ยังไงกัน ฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด”

ไป๋ซูเหมียวรู้สึกไม่พอใจหานสือฉิน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถทำอะไรกับคนตรงหน้าได้เช่นเดียวกัน เพราะว่าหานสือฉินเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มการผลิต ดังนั้นถ้าหากเธอไม่อยากมีปัญหาในหมู่บ้านแห่งนี้ เธอก็ต้องไม่ไปมีเรื่องกับอีกฝ่ายนั่นเอง

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ควรที่จะไปพูดจาว่าร้ายคนอื่นแบบนั้น ทั้งๆ ที่พวกเธอก็ไม่รู้เรื่องราวของบ้านเมิ่งและบ้านเสิ่น ทำไมถึงได้พูดจาน่าเกลียดแบบนั้นออกไปได้ ในเมื่อเธอก็รักลูกสาวของเธอ แล้วเธอคิดว่าคนอื่นเขาจะไม่รักลูกของตัวเองหรือยังไงกัน”

หานสือฉินกวาดสายตามองชาวบ้านที่ยืนอยู่บริเวณอีกครั้ง “ถ้าหากฉันเห็นว่าใครพูดเรื่องที่ไม่เป็นจริงแบบนี้ขึ้นมาอีก ฉันจะเขียนรายงานส่งไปที่หน่วยงานโดยไม่รอถามความเห็นของพวกคุณเลยแม้แต่นิดเดียว นอกจากนี้ครอบครัวของคนคนนั้นจะต้องถูกหักแต้มการทำงาน และนำแต้มนั้นไปมอบให้กับผู้ที่ถูกกระทำ”

เมื่อเหล่าชาวบ้านได้ยินสิ่งที่หานสือฉินพูดออกมานั้น พวกเขาต่างก็พากันรีบวิ่งกลับไปที่บ้านของตัวเองในทันที เพราะว่าแต่ละคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัวว่าการมายืนดูเหตุการณ์ในครั้งนี้ จะทำให้บ้านของตัวเองมีแต้มที่น้อยลงกว่าเดิมนั่นเอง นอกจากนี้ถ้าหากคนอื่นในบ้านรู้ว่าพวกเขาและเธอทำให้แต้มของครอบครัวได้รับน้อยลง มีหวังสถานะในบ้านคงจะตกต่ำยิ่งกว่าเดิม

หลังจากที่ชาวบ้านต่างก็พากันแยกย้ายกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หานสือฉินก็กลับมาให้ความสนใจไป๋ซูเหมียวอีกครั้ง

“แล้วพวกเธอละ ยังต้องการที่จะหาเรื่องลู่จื่อหลินและเมิ่งจือหลัน รวมไปถึงบ้านเสิ่นอีกหรือเปล่า”

ซึ่งแน่นอนว่าไป๋ซูเหมียวก็รีบดึงข้อมือของเลี่ยงเซวียนอี๋กลับบ้านเลี่ยงเช่นเดียวกัน และแน่นอนว่าพวกเธอทั้งคู่ไม่มีใครเอ่ยขอโทษลู่จื่อหลิน เมิ่งจือหลันและบ้านเสิ่นเลยแม้แต่คนเดียว ถึงแม้ว่าพวกเธอทั้งคู่จะพากันรีบจากมานั้น แต่ภายในใจของพวกเธอต่างก็ยังคงรู้สึกโกรธเคืองคนเหล่านั้นอยู่

หลังจากที่บ้านเมิ่งและบ้านเสิ่นขอบคุณหานสือฉินเรียบร้อยแล้วนั้น พวกเขาก็พากันปั่นจักรยานออกจากหมู่บ้านเฟิงหยวนในทันที ถึงแม้ว่าการมาที่หมู่บ้านแห่งนี้จะทำให้พวกเขาแต่ละคนได้รับประสบการณ์เลวร้ายก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ฉลองเทศกาลปีใหม่ร่วมกัน ก็ทำให้พวกเขาทุกคนต่างก็กลับมารู้สึกดีอีกครั้งและแน่นอนว่าเสิ่นเยี่ยนจวิ้นและโจวฟางหนิงก็ยังคงต้องการที่จะกลับมาเยี่ยมเยียนบ้านลู่อีกครั้ง

‘น่าเสียดายที่ยุคสมัยนี้ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่อย่างนั้นฉันคงจะให้นายอัดคลิปเมื่อกี้ลงโซเซียลไปแล้ว รับรองได้เลยว่าบ้านเลี่ยงจะต้องโด่งดังอย่างที่พวกเขาต้องการอย่างแน่นอน’

[นั่นสิครับ น่าเสียดายจริงๆ เลย]

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++