การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 46 หนึ่งวันของหลงอ้าวเทียน

‘ยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว! เมื่อวานยังเจ็บใจที่ฉันไม่ตาย แต่มาวันนี้... เวรกรรมอะไรกันฮะ?’

‘ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ร้องไห้ไม่ยอมหยุดสักที? ฉัน... ต้องปลอบสักหน่อยใช่ไหม?’

สวีเสวี่ยเจียวที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะขึ้นมา “ยังไม่รีบปลอบเธออีกเหรอคะ?”

ลู่เฉิงเหวินลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ “ไม่... ไม่เป็นไรแล้วนะ มันผ่านไปแล้ว”

“ฉันขอโทษ”

ในที่สุดเฉินเมิ่งอวิ๋นก็ผละตัวออกจากลู่เฉิงเหวิน

ชายหนุ่มโล่งใจ โลกทั้งใบมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่ออยู่ใกล้ชิดกับนางเอกเท่ากับกำลังเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่ความตาย

เฉินเมิ่งอวิ๋นมองเขา “เฉิงเหวิน ฉันขอโทษ... เมื่อวานฉันผลีผลามเกินไปเอง”

“ไม่เลย ผมผิดเอง” ลู่เฉิงเหวินตอบ “ผมมันปากไม่ดี ไม่ควรจะนึกสนุกพูดในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจคุณ... ต่อไปผมจะระมัดระวังคำพูดให้มากกว่านี้”

หญิงสาวยิ้มดีใจขึ้นมา “คุณรู้ตัวด้วยเหรอ? มีผู้หญิงคนไหนที่รู้ว่าคุณพูดแบบนี้ลับหลังแล้วไม่โกรธบ้าง? แต่พอได้ยินเสวี่ยเจียวบอกว่า ...เพื่อช่วยฉัน คุณต้องวุ่นวายเกือบทั้งคืน แล้วยังโดนตำรวจจับไปเข้าคุกอีกคืนหนึ่ง ฉันรู้สึกผิดต่อคุณมาก”

ชายหนุ่มรู้สึกตงิด ๆ ว่าลักษณะการพูดแบบนี้ไม่ค่อยถูกต้องนัก

เป็นอันตรายต่อตัวเขา!

‘เดี๋ยวก่อน! ฉันกำลังจะทำอะไร? ฉันทำตัวสนิทสนมกับพวกเธอทำไมกัน?’

‘ทำไมฉันถึงขึ้นรถมาด้วยเนี่ยฮะ!?’

‘ตอนนี้ได้เจอตัวแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว วางใจได้แล้ว’

‘หลงอ้าวเทียน นายก็เห็นแล้ว ฉันดูแลเมียนายเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครรังแกทั้งนั้น ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน’

เฉินเมิ่งอวิ๋นไม่เข้าใจ

หลงอ้าวเทียนเป็นใครกัน? เธอไม่ได้รู้จักกับคนคนนั้นสักหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นเมียเขาไปได้?

“เฉิงเหวิน ที่จริงแล้ว... ฉันไม่ได้คบใครเลย”

“อ้อ ผมรู้ครับ”

“ฉันพูดจริงนะ ฉันไม่เคยคบกับใครเลย!”

“ผมรู้ครับ”

ลู่เฉิงเหวินพูด “เอาละ ในเมื่อคุณปกติดีทุกอย่าง ผมก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว พวกคุณมีอะไรก็ไปทำเถอะ ผมก็ต้องกลับแล้วเหมือนกัน”

“อ้าว คุณ... จะกลับเลยเหรอ?”

“ขอกลับก่อนนะ ผมยังมีธุระ ลาก่อน”

พูดจบลู่เฉิงเหวินก็ลงจากรถไป

เฉินเมิ่งอวิ๋นรู้สึกสับสน เกิดเรื่องขึ้นมากมายตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างมันราวกับเป็นความฝัน

ลู่เฉิงเหวินปรากฏตัวเข้ามาในชีวิตของเธอ อีกทั้งยังแสดงบทพระเอก มันทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเป็นเด็กผุดขึ้นมาในความคิด ลู่เฉิงเหวินผู้ไร้เดียงสา พาเธอไปจับปลาในบ่อโคลน เล่นซ่อนแอบ แบ่งขนมให้เธอกินกลับมาโลดแล่นในใจอีกครั้ง

ลู่เฉิงเหวิน เด็กผู้ชายที่ยอมตีกับคนอื่นเพื่อเธอ คนที่พอได้ขนมมาก็จะแบ่งขนมให้เธอเป็นคนแรก แต่พอขึ้นชั้นมัธยม เป็นเพราะอายจึงหลบหน้าเธอ พอโดนเธอจับได้ก็ถูกเธอตีจนน่วม... ตอนนี้โตจนเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้ว

ทุกคนโตเป็นผู้ใหญ่หมดแล้ว เคยรัก เคยเกลียด เคยอ่อนหวาน และเคยเสียใจ...

ไป ๆ มา ๆ ก็ยังคงเป็นคุณงั้นเหรอ? ...แต่ก็ดีเหมือนกัน

สวีเสวี่ยเจียวมองเฉินเมิ่งอวิ๋น “พี่เมิ่งอวิ๋น พี่คงไม่ได้มีใจให้เขาหรอกใช่ไหมคะ?”

“บ้า! ไม่มี” เฉินเมิ่งอวิ๋นรีบตอบ “พี่ยังมีงานอีกเยอะ ต้องรีบกลับบริษัทก่อนแล้ว”

“ไม่มีจริง ๆ นะ?”

“ไม่มี จะเป็นไปได้ยังไงกัน”

“งั้นก็ดีค่ะ”

…

หลงอ้าวเทียนรู้สึกไม่ชอบมาพากล

ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องน้ำ ส่วนท้องก็ปวดถี่ ๆ ไม่ยอมหยุด

ตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงเช้าวันนี้ เวลาส่วนใหญ่ของเขาล้วนอยู่แต่ในห้องน้ำ

ฉันไม่ได้กินอะไรแปลก ๆ มานี่นา ทำไมจู่ ๆ ถึงท้องเสียขึ้นมาได้ล่ะ?

ถึงแม้จะมีร่างกายบึกบึนและแข็งแรง ทว่าก็ทนท้องเสียสามครั้งติดต่อกันไม่ไหว

เขาเป็นลูกผู้ชายก็จริง... แต่ท้องเสียเกินสามครั้งแล้ว

หลงอ้าวเทียนเองเก่งในด้านการแพทย์อย่างไร้ผู้เทียบเทียม แต่ก็ยังรับมือกับอาการท้องเสียยี่สิบสี่ชั่วโมงของตัวเองไม่ไหว มันไม่มีสาเหตุและไม่มีวิธีหยุด

ไม่ว่าจะเป็นฝังเข็ม ประคบด้วยความร้อน กินยา เดินพลัง ...ล้วนไม่อาจหยุดได้

มีแต่ห้องน้ำ! มีแต่ห้องน้ำอย่างเดียวเท่านั้น!

มีแต่ห้องน้ำเท่านั้นเป็นเพื่อนของฉัน! มีแต่ห้องน้ำเท่านั้นที่อยู่ร่วมทุกข์กับฉันในเวลานี้และไม่หนีหายไปไหน!

หลงอ้าวเทียนท้องเสียจนจะเป็นลมเพราะสูญเสียน้ำ

สวรรค์ทรงโปรด! ผมยังมีเรื่องอีกมากมายต้องไปทำ ยังมีสาว ๆ อีกหลายคนที่รอให้ผมอุ้ม ท่านคงไม่ให้วีรบุรุษผู้เลื่องชื่ออย่างผมต้องตายคาห้องน้ำหรอกใช่ไหมครับ?

ตอนนี้เองที่นอกประตูห้องน้ำ หญิงสาวนักฆ่าผู้งดงามคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“นายน้อยคะ! ตอนนี้ต้องไปแล้วค่ะ”

หลงอ้าวเทียนอยากจะร้องไห้ “ใช่... ฉันเกือบจะไปได้อยู่แล้ว”

“ขอเรียนถามหน่อยค่ะ...ท้องยังเสียอยู่เหรอคะ?”

เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของหลงอ้าวเทียน “ตอนนี้อย่าพูดมากนักเลย มีอะไรก็รีบว่ามา!”

“นายใหญ่สั่งมาว่า นายน้อยจะต้องรวบรวมอำนาจของสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเสวี่ยให้ได้โดยเร็วที่สุดค่ะ”

“ไม่มีปัญหา! ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของฉันหมดแล้ว!” หลงอ้าวเทียนพูดด้วยความกล้ำกลืน “ถึงแม้เหลิ่งชิงชิวจะมีปัญหาเล็กน้อย และสวีเสวี่ยเจียวก็ค่อนข้างเอาเรื่องอยู่บ้าง แต่วันนี้...ฉันจะเป็นฝ่ายพลิกโอกาส จัดตารางการเดินทางให้ฉันด้วย!”

“ค่ะ”

“ไปช่วยรักษาแม่ของเจี่ยงซือหานก่อน อาการป่วยของแม่เธอไม่สามารถยืดเยื้อต่อไปได้อีก ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปอาจเกิดปัญหาได้ทุกเวลา”

“ค่ะ”

“จากนั้นวันนี้ ...น่าจะเป็นวันที่เหลิ่งชิงชิวต้องเซ็นสัญญากับเจียวซื่อเหิง ฉันต้องไปเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของเขา และช่วยธุรกิจของเหลิ่งชิงชิว!”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“ตอนเย็น ฉันต้องรีบไปหยุดแผนการของหูซู่ฮุยและช่วยเฉินเมิ่งอวิ๋น”

“ได้ค่ะ”

“ขอแค่ทำสามเรื่องนี้สำเร็จ ทุกอย่างก็จะกลับมาสู่ภาวะปกติเหมือนเดิม”

“นายน้อยปราดเปรื่องมากค่ะ! ต้องพกชักโครกติดตัวไปด้วยไหมคะ? หรือว่าพกผ้าอ้อมดี?”

หลงอ้าวเทียนเงยหน้ามองประตูห้องน้ำ “…รู้สึกว่าตัวเองพูดจาตลกนักใช่ไหม?”

“นายน้อยอย่าโกรธไปเลยค่ะ ฉันไม่ได้พูดติดตลก แต่ทำตามหลักเหตุผลเท่านั้น นายน้อยเข้าใจดีว่าฉันเป็นคนแบบไหน”

หลงอ้าวเทียนค้อน “ยังไงก็แล้วแต่ ต้องประสานงานให้ดีอย่าให้ใครรู้! วันนี้จะเป็น... วัน... ของฉัน...”