ภายในป่าช้ากังวล นอกจากอังคารแล้ว ตอนนี้ทุกคนนั่งอยู่ภายในวงกลมมันเป็ยันต์ขนาดใหญ่ที่เกิดจากครูสุดเซ็กซี่วาดขึ้น ข้างในมีอักขระต่างๆมากมายสามมุมของยันต์มีหินขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กกลางเกือบ1เมตรตั้งอยู่ไม่ทราบว่ามันคือหินชนิดใด? แม้เหล่านักเรียนจะถามไปแล้วแต่ดูเหมือนเธอจะไม่้าพูดถึงมัน!? หินทั้งสามแม้ขนาดจะใกล้เคียงกันแต่สีกลับไม่เหมือนกันเลย ก้อนหนึ่งสีแดง ก้อนหนึ่งสีทอง ก้อนหนึ่งสีฟ้าไม่จำเป็ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือหินคนละชนิดกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันคือหินอะไร!?
“ทำไมเ้าถึงเลือกวิธีนี้ล่ะ!?” ฮาอินกล่าวถามหนูน้อยนิมิตที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่ข้างๆเขา !
“ฮึ ถ้าไม่โดนตาแก่นั่นบังคับคุณหนูผู้นี้จะมานั่งตรงนี้ได้อย่างไร?จะเป็ไปได้อย่างไรที่อัจฉริยะอย่างคุณหนูผู้นี้จะหลงทาง!? พูดแล้วอารมณ์เสียเ้าอย่าถามมากได้มั้ย!!” หนูน้อยนิมิตกล่าวตอบอย่างอารมณ์เสียการที่เธอเลือกหนทางนี้ มันก็เท่ากับว่าที่เธอทำมาทั้งหมดสูญเปล่ามิใช่หรือ?แล้วใครกันที่บังคับเคี่ยวเข็ญให้เธอขยันฝึกฝนในอดีต!? มาตอนนี้กลับให้เธอทิ้งมันไปทั้งหมด เธออารมณ์เสียยิ่งนัก!?
“เฮ้ ฮาอินเ้าจะไม่ถามว่าเหตุใดข้าจึงเลือกวิธีนี้บ้างหรือ!?” ขรรฟ้ากล่าวถามดูเหมือนว่าแม้ไม่มีใครถาม แต่เขาก็อยากที่จะบอก!?
“ไม่ล่ะ!? ข้าคิดว่าคงไม่อาจที่จะเข้าใจเหตุผลของเ้าได้!?” ฮาอินกล่าวตอบ
“ทำไมล่ะ เ้าถามข้าหน่อยสิ!?”
........ ฮาอินเงียบไม่ต้องบอกเขาก็พอจะเดาได้ ว่ามันคงเป็เหตุผลอะไรสักอย่างที่บ้ามาก!?
“เอาล่ะ! ก่อนที่จะเริ่มข้ายังคงต้องย้ำเตือนพวกเ้าให้พวกเ้าวาดสามเหลี่ยมขึ้นในใจและจำสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามไว้!? บางครั้งบางทีพวกเ้าอาจหลุดเข้าไปในมิติที่สองของจิติญญาได้ หากพวกเ้าลืมสามเหลี่ยมนี้ไปและรวมถึงสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามด้วย!ไม่อย่างนั้นพวกเ้าจะไม่รู้ว่าพวกเ้ามาจากไหน? ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน?ไม่รู้กระทั่งว่าตัวเองเป็ใคร? มันยิ่งกว่าหลงทางเสียอีก!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวอย่างจริงจัง!
“ถ้า..ถ้าหากข้ากลับมาไม่ได้ล่ะ!?” ขรรฟ้ากล่าวอย่างหวาดกลัวเป็ยิ่งนัก!
“ไม่จำเป็ต้องกลัวว่าจะกลับมาไม่ได้ ต่อให้เ้าหลุดไปยังมิติที่1ของจิต ิญญา ข้าก็สามารถดึงเ้ากลับมาได้!”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวอย่างผ่อนคลาย
“มิติที่1ของจิต ิญญา คืออะไรหรือ!?”ฮาอินกล่าวถามอย่างสงสัย เขารู้จากธาราแล้วว่ามิติที่2 ของจิติญญา เรียกว่า มิตินรก์ แล้วมิติที่1 ล่ะ
“ข้ารู้จักข้าไปมาทุกคืน”! หนูน้อยนิมิตกล่าวอย่างคนมีภูมิ
“เ้าไม่ได้ไปจริงๆ เ้าััมันได้แค่ด้านเดียวเท่านั้นไม่ว่าจะเป็มิติที2 มิตินรก์ มิติที่1 มิติแห่งความฝัน เ้าก็จะััมันได้แค่ 1หรือ2ด้านเท่านั้น แม้เราจะเรียกมันว่ามิติที่2 ของจิติญญา แต่มันก็อาจจะเป็3มิติ หรือ4มิติของสิ่งอื่นก็ได้ตามแต่ล่ะสถานที่ ที่จิตและิญญาของเ้าจะไปััมัน เ้าจะไปที่นั่นได้จริงๆก็ต่อเมื่อกฎของที่นั่นยอมรับเ้าแล้วเท่านั้นการที่กฎของที่นั่นจะยอมรับเ้าคือเ้าต้องทำตามกฎของที่นั่นและละทิ้งกฎของมิติโลกธาตุของเราไป!?แต่เราจะไม่ทำเื่เช่นนั้น! เราจะทำคือการหลอมิญญาเราต้องอยู่ในกฎของเราเพราะฉะนั้นให้จำสามเหลี่ยมและสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามให้ดีๆเข้าใจหรือไม่!” ครูสุดเซ็กซี่กล่าวสั่งสอนอย่างจริงจังอีกครั้ง
“เข้าใจแล้ว” เหล่านักเรียนกล่าวตอบเสียงแข็ง จะเป็ไปได้อย่างไรที่จะให้พวกเขาปฏิบัติตามกฎของสถานที่อื่น!?พวกเขาคืออัจฉริยะนะ! แม้แต่กฎของที่นี่จะต้องปฏิบัติตามเขาในสักวัน!
“แล้วข้าจะมีโอกาสััมิติที่0ได้หรือไม่!?”ขรรฟ้ากล่าวอย่างมีความหวังว่ากันว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อุบัติขึ้นล้วนแล้วแต่เป็สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากมิติที่0ทั้งสิ้น! แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าที่นั่นเป็อย่างไร!?
“ฮึ ถ้าคนอย่างเ้าััมิติที่0ได้คุณหนูผู้นี้ก็กลายเป็ผู้สร้างจักรวาลแล้ว!” หนูน้อยนิมิตกล่าวอย่างเหยียดหยาม
"ถ้าเ้าสร้างจักรวาลได้ จักรวาลนั้นคงวุ่นวายน่าดู!?" ขรรฟ้าตอบกลับ
"ฮึ มันจะวุ่นวายได้อย่างไรมันต้องมีแต่ความสนุกสนานสิ" หนูน้อยนิมิตปฏิเสธ!?
'นั่นล่ะแค่คิดก็วุ่นวายแล้ว' ขรรฟ้ากล่าวในใจ
“มิติที่0 เป็เพียงทฤษฎีไม่มีใครพิสูจน์ได้จริงๆเพราะฉะนั้นเ้าไม่ต้องจินตนาการให้เตลิดไป! เพียงคิดว่ามันมีอยู่ก็พอแล้ว!?” ครูสุดเซ็กซี่กล่าว
“แล้วมิติที่0เรียกว่าอะไรล่ะ!?” ฮาอินสงสัย
“มันมีหลายชื่อเพราะยังพิสูจน์ไม่ได้! ชื่อมันก็แล้วแต่ว่าใครจะจินตนาการมันขึ้นมาอย่างไร!?ข้าจะไม่กล่าวชื่อเพื่อไม่ให้จินตนาการของเ้าหลุดโพ้นไปไกล!เอาล่ะก่อนที่จินตนาการของพวกเ้าจะไปไกลกว่านี้เ้ายังคงจำสามเหลี่ยมและสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามได้อยู่หรือไม่!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวเพื่อดึงความคิดนักเรียนกลับมา
“จำได้”!! เหล่านักเรียนของเธอกล่าวตอบเสียงดังฟังชัด
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะได้เริ่มเสียทีจำไว้ว่าเ้าจะแข็งแกร่งขึ้นเมื่อปลดผนึกิญญาได้มากขึ้น!หากเ้าไปััสิ่งอื่นใดที่ไม่เกี่ยวข้องให้รีบคิดถึงสามเหลี่ยมและสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามทันทีไม่จำเป็ต้องไปเสียเวลากับสิ่งอื่นสิ่งใด!? ที่เราจะทำคือการหลอมิญญา!เตรียมตัว!!” ครูสุดเซ็กซี่กล่าวเพื่อเริ่มพิธี
เหล่านักเรียนนักเรียนนั่งสงบนิ่งหลับตาลงทันที ก่อนที่ตัวอักขระที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีดำบนพื้นจะเริ่มเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงไปมาไม่ซ้ำแบบ!?ครูสุดเซ็กซี่ยืนอยู่ข้างนอกอักขระ ส่วนอังคารนั้นไม่ทราบว่าไปที่ใดแล้วครูสุดเซ็กซี่เองก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะสอนเขาอย่างไร!?ครั้งแรกที่ผอ.เซบอกให้เธอมาเป็อาจารย์สอนพิเศษให้แค่สองคนเท่านั้น แต่นี่อะไร 5คนในตอนนี้ปรากฏตัวจากขุมใด!?เธอรู้สึกว่าเธอเสียเหลี่ยมพนันกับตาเฒ่าเซอีกครั้ง!?
หินสามก้อนที่ตั้งไว้แต่ละมุมเริ่มเรืองแสงขึ้นมาอักขระที่แต่เดิมเป็เพียงรอยที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีดำเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับโดนแสงจากหินทั้งสามเข้าไปแทนที่!?แสงวิ่งไปตามอักขระเปลี่ยนแปลงไปมา อักขระเองก็เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงไปมาเช่นกัน!?เด็กๆที่อยู่ในวงกลมเริ่มรู้สึกเกร็งบางคนอยากขยับ!?เหมือนพวกเขาไม่สามารถนั่งให้อยู่นิ่งๆได้! แต่พวกเขากลับไม่สามารถขยับส่วนหนึ่งส่วนใดได้
“อดทนไว้! มันจะยากแค่่เริ่มต้นเท่านั้นพวกเ้าไม่ต้องทำอะไรนอกจากจำสามเหลี่ยมและสัญลักษณ์ผู้มองเห็นพื้นฐานสามให้ดีๆทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่ที่พวกเ้าเจอแยกเป็นิยามบวก นิยามลบ อนิยามแล้วใส่ไว้ในแต่ล่ะด้านของสามเหลี่ยมแล้วทำความเข้าใจสภาวะที่เหมาะสมของมันและปิดผนึกมันไว้ก่อน เพื่อหาสภาวะที่เหมาะสมให้มันพัฒนาในภายหลัง!หากไปััสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ไม่ใช่ตัวเ้าให้นึกถึงสัน-ยะ-ละ- ~~~~”
เสียงของอาจารย์สุดเซ็กซี่ขาดห้วงไปจากโสตประสาทของฮาอิน!?
“หืม..เ้าเป็ใคร!?” ฮาอินเห็นคนที่เหมือนเขา2คนตรงหน้า!เหมือนจริงๆ เหมือนจนคิดว่าเป็ตัวเขาเอง!? หรือว่านี่ก็คือตัวเขา?
“แล้วเ้าเล่าเป็ใคร!?” หนึ่งในนั้นกล่าวถามขึ้นอย่างสงสัย?
ฮาอินใ!! หรือว่าพวกเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใคร?
“ข้าต้องเป็ฮาอินในอดีตแน่ๆ” ฮาอินที่ดูสงบนิ่งอีกคนกล่าว
“ถ้าอย่างนั้น ข้าคงเป็ฮาอินในอนาคตสินะ!”? ฮาอินอีกคนกล่าวถ้าเขาเป็ฮาอินในอนาคตเขาก็ต้องแข็งแกร่งกว่าฮาอินที่อยู่ตรงหน้า!
“หา...นี้คิดจะบังคับข้าให้เป็ฮาอินในปัจจุบันหรือ?” ฮาอินไม่เข้าใจพวกนี้คิดไปเองหรือเปล่า!?
“มีอะไรที่เ้าจำได้บ้างหรือไม่!?” ฮาอินกล่าวถามฮาอินที่สงบนิ่ง
“จำได้หรือ..ข้าก็ไม่ได้ลืมอะไรไปนิ เ้าอยากรู้เื่อะไรหละ?”ฮาอินที่สงบนิ่งกล่าวตอบ ดูเหมือนเขาจะไม่ใที่เห็นฮาอินสามคน
“โอ้ข้าก็จำได้นะ!” ฮาอินอีกคนกล่าว
“ดูเหมือนข้า้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นนะ! ข้าจำได้ว่าท่านพ่อเคี่ยวเข็ญให้ข้าฝึกอย่างไรและทุบตีข้าอย่างไร!? ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้นสักวันข้าจะเป็ฝ่ายทุบตีบ้าง?เอ..แต่ที่นี่มันที่ไหน? แล้วข้ามนทำอะไรที่นี่!? จะทำอย่างไรข้าจึงจะแข็งแกร่งล่ะ!?”ฮาอินอีกคนกล่าวอย่างงงงวย?
“เ้าต้องหลอมิญญา เ้ามาที่นี่เพื่อหลอมิญญา”!? ฮาอินที่สงบนิ่งกล่าว
“โอ้ใช่!? ข้าจำได้แล้วหลอมิญญาใช่! ข้ามาที่นี่เพื่อหลอมิญญา!?”ฮาอินอีกคนกล่าวเขานึกออกแล้ว
“แล้วจะหลอมวิญาณยังไง!? ฮาอินกล่าวสงสัย?
“นั่นสิ! แล้วข้าจะหลอมิญญายังไง? หรือจะให้ข้ากินพวกเ้าดี!?”ฮาอินอีกคนกล่าวสงสัยเช่นกัน และดูเหมือนเขาเตรียมตัวที่จะกินฮาอินอีกสองคนแล้ว!?
“ข้าเองก็มิอาจรู้ได้!? แต่ข้าไม่ยอมให้เ้ากินข้าแน่นอน!?”ฮาอินที่สงบนิ่งกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว !!
2K
