บทที่ 20 ทำไมคุณไม่เล่นกับฉัน
ร็อบบ์นั่งอยู่ในห้องเล็ก ๆ แน่นอนว่าห้องซอมซ่อนี้ก็มีชื่อที่รู้จักกันดีว่า ‘ห้องสารภาพบาป’ เขานั่งข้างใน ส่วนชาวเมืองนั่งข้างนอกเพื่อเตรียมสารภาพบาป
คำสารภาพเป็สิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างมากสำหรับผู้ศรัทธา กระบวนการของมันคือสารภาพบาปต่อนักบวชเพื่อสำนึกผิด ในขณะเดียวกันนักบวชก็กล่าวปลอบประโลมเขาอยู่ครู่หนึ่งโดยบอกว่าบาปที่ผ่านมาได้รับการให้อภัยแล้ว ดังนั้นผู้สารภาพก็สามารถก้าวเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มหลังจากหัวใจได้รับการปลดปล่อย
ชาวเมืองกระซิบแ่เบาผ่านช่องเล็ก ๆ ว่า “คุณพ่อ ฉัน... ฉันก่ออาชญากรรมแห่งความเกียจคร้าน เมื่อไม่นานมานี้ฉันมักจะี้เีสันหลังยาวไม่เอาการเอางาน”
“อะไรนะ ความเกียจคร้าน?” ร็อบบ์ตอบทันทีว่า “ลูกเอ๋ย พฤติกรรมเช่นนี้สามารถเข้าใจได้ ความเกียจคร้านเท่านั้นที่เป็หนทางมุ่งไปสู่ความสุข ส่วนความเพียรนั้นไร้ประโยชน์ และจะพบแต่ความยากลำบากไปตลอด เมื่อได้ทุกสิ่งมาจากการทำงานหนักก็จะพบกับความว่างเปล่าที่ไม่รู้จบ ขอพ่อบอกอะไรสักอย่างนะลูกเอ๋ย จะทำอะไรก็ได้แต่อย่าขยันเกินไปจนทำทุกอย่างเสร็จ เพราะหลังจากนั้นลูกจะไม่มีอะไรทำราวกับเป็สุนัข จงเกียจคร้านต่อไป! แล้วจะพบว่าโลกนี้เต็มไปด้วยดอกไม้”
ชาวบ้าน “...”
ร็อบบ์รีบอุทาน “โอ้! ฉันพูดไม่ระวัง ได้โปรดเล่าต่อเถิด”
ส่วนผู้สารภาพบาปถึงกับรีบตอบด้วยความร้อนรน “ลาก่อน ขออภัยจริง ๆ ครับ!”
“เฮ้ อย่าพึ่งไปนะ สารภาพมาสิ ฉันยังอยากเล่นอีก!”
ชาวเมืองรีบจากไปเพราะรู้สึกว่าตนเสียสติไปชั่วขณะ และรู้สึกกลายเป็คนงี่เง่าไปแล้ว ขณะที่เดินออกจากโบสถ์ก็ตั้งปณิธานอย่างเงียบ ๆ ว่าข้าพเ้าควรตั้งใจทำงานและพยายามอย่ากลายเป็คนเกียจคร้านตามคำแนะนำของ ‘คุณพ่อ’
“เอ๋? เดี๋ยวก่อน!” จู่ ๆ ชาวเมืองก็เข้าใจบางอย่าง “หรือว่าคุณพ่อจงใจประชดประชัน ดูเหมือนกำลังบอกว่าความเกียจคร้านมีข้อดีมากมาย แต่ก็ไม่ได้บอกประโยชน์จริง ๆ แล้วโลกที่เต็มไปด้วยดอกไม้ที่ว่านั่นก็เปล่าประโยชน์ ฉันมันโง่จริง ๆ!! เขาพยายามเตือนอยู่แท้ ๆ ว่าความเกียจคร้านน่ะไร้ประโยชน์รังแต่จะทำให้สูญเสียทุกอย่างไป สิ่งที่คุณพ่อ้าจะสื่อคือคุณสามารถได้ทุกสิ่งมาด้วยความขยันหมั่นเพียร! อีกทั้งจะสูญเสียเป้าหมายที่แท้จริงเพราะว่ารวยเกินไปจนได้ทุกสิ่งมาง่ายดาย ฉันก็อยากรวยเสียจนเสียสติ แต่ให้ตายเถอะ นัยบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ในถ้อยคำของเขาโดยที่ฉันไม่ทันสังเกตหรือนี่!”
“คุณพ่อมาโปรดจริง ๆ ลูก ๆ ของคุณจะจดจำคำสอนนี้ตลอดไป” ชาวเมืองโค้งคำนับร็อบบ์อย่างสุดซึ้งที่หน้าประตูโบสถ์ แล้วหันหลังกลับไปทันที เขามีกำลังใจเปี่ยมล้นที่จะใช้ชีวิตต่อไปแล้ว!
ร็อบบ์หมอบลงกับพื้นอย่างอ้อนวอน “อย่าพึ่งปายยย~! กลับมาเล่นบทสารภาพบาปกับฉันก่อนนน”
ขณะนั้นเอง…
“นายท่าน! ฉันทำสเต๊กสำเร็จแล้ว” ลิลเลียนวิ่งออกไปอย่างมีความสุขพร้อมจานสองในมือ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มหมอบลงบนพื้นเธอก็ใ “นายท่าน! เป็อะไรไปคะ ปวดท้องรึเปล่า”
“ไม่ ฉันสบายดี” ร็อบบ์กลับมาทำหน้าเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว จากนั้นลุกขึ้นปัดฝุ่นตามร่างกายแล้วนั่งลง “ลิลเลียน ไหนขอชิมสเต๊กนั่นหน่อย”
หญิงสาววางจานสเต๊กตรงหน้าร็อบบ์อย่างมีความสุข จัดวางมีดกับส้อมให้เข้าที่ และช่วยจัดผ้าเช็ดปากด้านหลังคอของร็อบบ์เบา ๆ นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกจั๊กจี้
“เอาล่ะ ดูซิว่ารสชาติจะเป็ยังไง” ร็อบบ์หยิบมีดกับส้อมขึ้นมา และมองดูสเต๊กบนจานอย่างละเอียด มันดูดีและน่าอร่อยไม่เลวนี่นา
ขณะนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาที่หน้าโบสถ์ เธอดูธรรมดาสามัญและน่ารักน้อยกว่าลิลเลียนมากโข แต่เมื่อเทียบกับเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เธอก็จัดว่าเป็คนสวยคนหนึ่ง “คุณพ่อ ฉัน... ฉันมา… สารภาพบาป”
“เข้ามา” ร็อบบ์อยากะโโลดเต้นด้วยความปีติ เขารีบหยิบจานสเต๊กแล้ววิ่งเข้าไปในห้องสารภาพ ระหว่างนั้นก็คงได้กินสเต๊กไป ฟังคำสารภาพบาปไป เฮ้อ~ ช่างเป็วันที่มีความสุขดีจังเลยน้า
ผู้หญิงคนนั้นนั่งลงที่นอกห้อง
และเธอมองไม่เห็นห้องตรงข้ามจึงไม่รู้เลยว่านักบวชกำลังหั่นสเต๊กด้วยส้อมในมือซ้ายและมีดในมือขวา
หญิงสาวคนนั้นพูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณพ่อ ฉันทำอาชญากรรมร้ายแรงมาก ฉัน... นอกใจสามีและหลับนอนกับชายหนุ่มรูปงาม”
พรววดดด!
ทันทีที่ร็อบบ์เอาสเต๊กเข้าปาก เขาก็รู้สึกถึงกลิ่นพิศวงระคนสยองขวัญอบอวลไปทั่ว อะไรกัน? ความรู้สึกนี้คืออะไร? พระเ้า มันทำให้ต่อมรับรสทั้งหมดของฉันเป็อัมพาต... อ๊ากกกก! ลิลเลียน! นี่จะวางยาเ้านายหรือไงฮะ?
หญิงที่อยู่ด้านนอกรู้สึกกระวนกระวายใจ …ไม่นะ! ที่ฉันเพิ่งเล่าไปว่ามีชู้ ไหนจะเสียงอาเจียนนั่นอีก นี่… โกรธกันเหรอ?
เธอจึงละล่ำละลักพูดว่า “คุณพ่อ ตอนนี้ฉันเสียใจและอยากกลับตัวเป็คนใหม่ ฉันจะทำยังไงเพื่อชดเชยบาปที่ก่อขึ้นดีคะ”
แกร็ก! ขณะนั้นก็มีจานสเต๊กยื่นมาตรงหน้าเธอ และร็อบบ์ก็พูดอย่างขมขื่นว่า “มาช่วยฉันกินหน่อย อย่าให้สาวใช้ตัวน้อยของฉันเห็นล่ะ”
หญิงสาวหยิบจานสเต๊กมาด้วยใบหน้างุนงง ดูเหมือนว่าอาหารจานนี้จะทำจากเนื้อวัวชั้นดี อาหารที่ชนชั้นสูงมักกินกัน… ใช่สเต๊กรึเปล่า? ‘คุณพ่อ’ มอบอาหารนี้ให้หมายความว่ายังไง? ไม่รู้แล้ว! เอาเป็ว่ากินก่อนละกัน
เธอหั่นเนื้อวัวด้วยมืออันสั่นเทาแล้วส่งเข้าปาก
ตู้ม!
สมองสั่น!
หญิงคนนั้นน้ำตาไหลพรากและกล่าวเสียงสั่นเครือว่า “ลาก่อน!”
ชายหนุ่มถึงกับกังวลใจ “เฮ้ อย่าไปนะ กินให้หมดและสารภาพมาก่อน ฉันยังเล่นไม่หนำใจเลย!”
หญิงสาวจากไปอย่างมุ่งมั่น ด้วยกลัวว่าจะถูกวางยาอีกครั้ง จนกระทั่งเดินออกมาจากโบสถ์ แต่จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “เข้าใจแล้ว! เช่นเดียวกับเนื้อชิ้นนั้นสินะ ความรักของฉันสวยงามและสูงส่ง แต่มันคือยาพิษที่จะทำลายชีวิต คุณพ่อจงใจพ่นเนื้อออกมา และนั่นเป็การสอนให้ฉันคายมันออกมาอย่างรวดเร็วและอย่าลังเล นั่นก็คือไม่ควรหลงระเริงไปกับสิ่งล่อใจอย่างการนอกใจ ฉันต้องแก้ไขบาปนั้น ไม่ใช่ถลำลึกไปกว่านี้!”
หญิงสาวโค้งคำนับอย่างสุดซึ้งไปทางโบสถ์ “คุณพ่อ ฉันจะจดจำคำสอนของคุณ และจะเป็ภรรยากับแม่ที่ดีในอนาคต ฉันจะไม่ทำอะไรที่ขัดต่อมโนธรรมอีก”
หลังจากที่เธอจากไป ร็อบบ์ก็เกลือกกลิ้งไปมาในโบสถ์เหมือนเด็กน้อย “เอ~ ทำไมไม่มีใครมาสารภาพกับฉันเลย!! อ๊ากกก! ฉันยังไม่เบื่อเลยนะ ทำไมไม่มาเล่นด้วยกันอีก
…เฮ้! คุณน่ะ มองอะไร?
คุณนั่นแหละ! อยากมาเล่นกับฉันไหม?
1K
