[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี

บทที่ 42 คุณท้อง

เช้าวันหนึ่ง ลู่จั่นเหยียนขับรถไปยังบริษัทลู่ เจียงจิ้งนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างพอใจ “ฉันรู้สึกว่าฉันพอใจกับงานใหม่มาก มีทั้งที่พักและอาหาร แถมยังมีเจ้านายมารับส่งด้วยตัวเอง สวัสดิการขนาดนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”

เพิ่งพูดจบ รถที่วิ่งอย่างราบรื่นก็เบรกกะทันหัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดทันที ก่อนจะหันหน้ากลับไปด้วยความตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก

“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันรู้สึกหน้ามืดนิดหน่อย”

ลู่จั่นเหยียนรีบปล่อยเบรก ใบหน้าของเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เมื่อครู่เหมือนมีอะไรบังตา รู้สึกมึนหัวจนต้องเบรกโดยสัญชาตญาณโดยลืมไปว่ามีเจียงจิ้งนั่งอยู่ข้าง ๆ

“จอดข้างทางก่อน ขอฉันพักครู่หนึ่ง”

เจียงจิ้งใบหน้าซีดเผือดและชี้ไปที่ข้างทาง ลู่จั่นเหยียนรีบจอดรถ อีกฝ่ายวิ่งลงจากรถไปนั่งยอง ๆ ข้างทางและอาเจียนอย่างทรมาน แววเสียใจวูบหนึ่งปรากฏในดวงตา เมื่อครู่เธอไม่ควรเหยียบเบรกกะทันหันแบบนั้นเลย

“เจียงจิ้งดีขึ้นหรือยัง? ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เจียงจิ้งที่อาเจียนจนไม่มีอะไรจะออกแล้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้ายังคงแย่มาก แต่ก็ฝืนยิ้มให้อภัย “ไม่เป็นไร ฉันเป็นแบบนี้แหละ ปล่อยให้ฉันได้พักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว”

“ฉันไปเอาน้ำให้เธอบ้วนปากก่อนนะ”

ลู่จั่นเหยียนหันหลังและเดินไปที่ท้ายรถ เธอหน้ามืดอีกครั้ง โชคดีที่ยึดฝากระโปรงท้ายรถไว้ได้ทัน ไม่งั้นคงจะล้มลงไปแล้ว เจียงจิ้งเองก็ยังลำบากอยู่ แต่ก็ยังเป็นห่วงและเอ่ยถาม “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ คืนนี้นอนให้เต็มอิ่มก็คงจะดีขึ้น”

ลู่จั่นเหยียนสะบัดหัว อาการหน้ามืดดีขึ้นมากแล้ว เธอหยิบน้ำและส่งให้เจียงจิ้ง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอค่อย ๆ ดีขึ้นก็โล่งอก

“ฉันหาคนขับรถแทนดีกว่า” ตอนนี้สภาพของเธอไม่เหมาะจะขับรถ ส่วนเจียงจิ้งก็ยิ่งไม่ไหวแล้ว

หลังจากเรียกคนขับรถจาก A** มา รถก็กลับมาวิ่งอย่างราบรื่นบนถนนอีกครั้ง

“ท่านประธานลู่ การประชุมเวลาสิบโมงเช้าวันนี้ได้แจ้งให้แต่ละแผนกทราบแล้ว ตอนบ่ายมีการประชุมเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ตอนเย็นผู้จัดการธนาคารพาณิชย์หลี่ ต้องการนัดคุณทานอาหารเย็นค่ะ”

ทันทีที่เข้าสำนักงาน หลินต้าก็สรุปกำหนดการคร่าว ๆ ของวันนี้ก่อนจะขมวดคิ้วตาม “สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย”

“งั้นก็เลื่อนนัดกินข้าวกับผู้จัดการอ้วนนั่นไปก่อน ถ้าการประชุมไม่เร่งด่วนก็เลื่อนไปเป็นวันอื่น ระหว่างทางจั่นเหยียนมีอาการหน้ามืดหลายครั้ง”

เจียงจิ้งฟื้นตัวแล้ว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวานั้นไม่เห็นร่องรอยความทุกข์ทรมานซีดเผือดเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นลู่จั่นเหยียนที่มีสีหน้าแย่ลงเรื่อย ๆ

“อย่าฟังเธอพูดเพ้อเจ้อ ฉันไม่เป็นไร ทำตามกำหนดการที่เธอบอกเมื่อกี้นี้แหละ”

พูดจบ เธอก็รู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาทันที หญิงสาวปิดปากวิ่งตรงเข้าห้องน้ำตามสัญชาตญาณ เจียงจิ้งกับหลินต้ารีบตามเข้าไปและเห็นเธอกำลังอาเจียนแห้งไม่หยุด สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้ พระเจ้า นี่จะไม่ใช่อาการนั้นใช่ไหม?”

ลู่จั่นเหยียนเข้าใจความหมายในคำพูดของเจียงจิ้ง เธอตกใจและสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะปฏิเสธความเป็นไปได้นั้น เธอกับฉีส่าวฉิง แต่งงานกันมาสามปีกว่าแล้ว เขาไม่เคยทิ้งอะไรไว้ในร่างกายเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เธอจะท้องได้ยังไง?

หลินต้าเองก็ไม่วางใจเช่นกัน “ไปตรวจที่โรงพยาบาลจะปลอดภัยกว่านะ”

“ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้ฉันแค่เหนื่อยเกินไป พวกเธอออกไปทำงานก่อนเถอะ ฉันอยากพักสักหน่อย”

พอท้องไม่ค่อยปวดแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืนและบ้วนปากที่อ่างล้างหน้า

“งั้นก็ได้ ถ้ายังไม่สบายอีกต้องบอกฉันนะ”

เจียงจิ้งจากไปอย่างไม่วางใจ ก่อนไปยังไม่ลืมส่งสายตาให้ หลินต้า ว่าถ้ามีอะไรให้รีบแจ้งเธอทันที

“ท่านประธาน งั้นกำหนดการวันนี้…”

“เหมือนเดิม”

“ได้ค่ะ งั้นฉันจะไปเตรียมเรื่องประชุมก่อนนะคะ”

หลินต้าพยักหน้าและออกจากออฟฟิศ ลู่จั่นเหยียนเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพอ่อนแรงทั้งตัว ก่อนจะนอนลงบนโซฟาอย่างอ่อนระโหย

ตอนจับได้ที่โรงแรมคราวก่อน ไป๋หย่ายังบอกเธอเป็นแม่ไก่แก่ที่ไข่ไม่ออก แล้วจะท้องได้ยังไง

แต่เดิมคิดว่าพักผ่อนสักหน่อยก็คงดีขึ้น แต่ผ่านไปหลายวัน อาการไม่เพียงไม่ดีขึ้น แต่กลับยิ่งแย่ลงไปอีก

“ไม่ได้ นี่เป็นมาหลายวันแล้ว ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว งานสำคัญก็จริง แต่ชีวิตสำคัญกว่า”

เจียงจิ้งลากเธอออกมาจากบริษัทลู่โดยไม่ฟังเสียงคัดค้าน ลู่จั่นเหยียนจึงต้องขึ้นแท็กซี่ตามอย่างจำยอม “ฉันแค่เหนื่อยน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”

“งั้นก็ให้ผลตรวจเป็นเครื่องยืนยัน”

เจียงจิ้งกลอกตาแล้วหันไปยิ้มให้คนขับด้านหน้า “คุณลุง ช่วยไปส่งพวกเราที่โรงพยาบาลหน่อยนะคะ”

แท็กซี่มาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว คนมาลงทะเบียนตรวจไม่มากนัก ขณะที่มองเลือดในเส้นเลือดไหลผ่านสายยางเข้าไปในขวดสุญญากาศเล็ก ๆ ลู่จั่นเหยียนก็อดรู้สึกวิงเวียนและหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ หรือจะเหมือนละครช่วงหัวค่ำที่เป็นเนื้องอกในสมองหรือเปล่านะ

“อีกครึ่งชั่วโมงให้มารับผลที่ตู้บริการด้านซ้ายนะคะ” พยาบาลพูดจบก็เจาะเลือดของคนต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า ลู่จั่นเหยียนมองรายงานที่พิมพ์ออกมาด้วยสีหน้าตึงเครียด แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“เป็นไง? ผลว่ายังไงบ้าง?”

เจียงจิ้งดึงผลตรวจออกมาจากด้านข้าง พอเห็นตัวอักษรเล็ก ๆ ด้านล่าง ตาก็เบิกกว้างในทันที โอ้โห ไม่จริงน่า เหยียนเหยียนน้อยกำลังตั้งท้องลูกของไอ้บ้านั่นจริง ๆ ด้วย!

“ไม่นะ! ไม่มีทางเป็นไปได้!”

ราวกับฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ลู่จั่นเหยียนตกใจจนตัวแข็งทื่อ เธอจะท้องได้อย่างไร ในเมื่อเขาทำข้างนอกทุกครั้ง เขาเคยบอกว่าเธอไม่คู่ควรจะตั้งท้องลูกของเขา!

ต้องผิดพลาดแน่ ๆ! ผลตรวจต้องผิดพลาดแน่ ๆ!

“อย่าเพิ่งร้อนใจ เรามาให้หมอตรวจดูก่อนแล้วกัน”

ด้วยกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นถ้าเธอตื่นเต้นเกินไป เจียงจิ้งจึงช่วยเธอกลับมาสู่ความจริงและยื่นผลให้แพทย์หญิงที่เพิ่งเขียนใบสั่งยา แพทย์หญิงดันแว่นตาบนสันจมูกและพูดว่า “คุณกำลังตั้งครรภ์”

“ฉันไม่ได้ท้อง!”

ลู่จั่นเหยียนไม่สามารถยอมรับคำตอบแบบนี้ได้ เธอใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ น้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยการปฏิเสธ

แพทย์หญิงตกใจและเม้มปากหลายครั้งกว่าจะตั้งสติได้ “ตัวเลขบนนี้ไม่มีทางผิดพลาด คุณน่าจะตั้งท้องได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่อาการและปฏิกิริยาของร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน อายุครรภ์ที่แน่นอนต้องผ่านการอัลตราซาวนด์ถึงจะตัดสินได้”

หนึ่งเดือน?

ลู่จั่นเหยียนรู้สึกหนักอึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่สมองกลับยิ่งตื่นตัว มันคือครั้งนั้นในห้องน้ำ!

บาดแผลถูกฉีกออกอย่างโหดร้าย ขาทั้งสองข้างของเธอรู้สึกอ่อนแรง โชคดีที่เจียงจิ้งประคองเธอไว้ เธอเลยไม่ได้ล้มลงไปกองกับพื้น ฉีส่าวฉิงเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!

“จั่นเหยียนอย่าคิดมาก มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก” เจียงจิ้งก็ตกใจกับอารมณ์ที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหันของเธอจึงรีบปลอบโยน

“หึ ไม่ได้มีความหมายอะไรงั้นเหรอ?"

ลู่จั่นเหยียนมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งจุดโฟกัสและยิ้มออกมาอย่างน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้ ในท้องของเธอมีชีวิตเล็ก ๆ เพิ่มเข้ามา มันจะไม่มีความหมายอะไรได้อย่างไร!

อีกสามวัน! อีกแค่สามวันกำหนดหนึ่งเดือนก็จะหมดลง เธอก็จะสามารถขีดเส้นแบ่งกับฉีส่าวฉิงได้อย่างเด็ดขาดและไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป แต่ตอนนี้ในท้องของเธอกลับมีลูกของเขาเพิ่มเข้ามา ทำให้สิ่งที่ควรจะตัดขาดได้กลับมาพัวพันกันแน่นอีกครั้ง

“ถ้าไม่ต้องการเด็กคนนี้ สามารถรีบทำแท้งตอนที่เด็กเพิ่งฝังตัวได้ไม่นาน อันตรายจะน้อยลงหน่อย”

คำแนะนำของแพทย์ทำให้ริมฝีปากของลู่จั่นเหยียนสั่นเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไรดี เธอควรจะทำแท้งเด็กคนนี้หรือไม่?