มหาลัยB
"โปรดเมื่อไรมึงจะยอมไปเที่ยวบ้านกูสักทีวะ"
โปรดที่ทนฟังเพื่อนรักรบเล้าทุกวันก็ให้สงสัยยิ่งนัก..
"มึงมีเหตุผลอะไรถึงอยากให้กูไปบ้านมึงนัก"
"ทำไมต้องมีเหตุผลอะไรด้วย กูก็แค่ชวนปกติป่ะ.. อีกอย่างมึงกับกูคบกันมาจะสองปีแล้วนะไม่คิดจะไปรู้จักครอบครัวกูหน่อยเหรอ ทีกูยังเคยไปเที่ยวบ้านมึงไปหวัดดีพ่อแม่พี่น้องมึงได้เลย"
"มึงนี่นะ เออๆเดี๋ยวอาทิตย์นี้กูจะไปก็แล้วกัน"
"จริงนะ.. นอนค้างด้วยนะกูอยากชวนมึงเล่นเกมส์กับดูหนังอ่ะ นะ นะๆ"
"เออๆแต่พ่อมึงไม่ว่าแน่นะถ้ากูไปค้างที่บ้านมึง"
"ไม่ว่าแน่นอนพ่อกูเขาไม่ค่อยว่างอยู่บ้านหรอกถึงอยู่เขาก็ไม่ว่าแน่นอน รับรอง" โปรดเมื่อได้ยินเพื่อนรักยืนยันแบบนั้นก็พยักหน้ากลับไปให้พลางคิดว่าไปให้มันหน่อยจะได้เลิกบ่นสักที
"ไอ้อาร์ม ไหนมึงบอกว่าพ่อมึงไม่อยู่บ้านไง"
"มึงน่าจะดวงโฉลกกับพ่อกูแหละถึงได้เจอเพราะปกติพ่อกูหาตัวยากมาก.. เอาน่าพ่อกูไม่ไช่เสือมึงไม่ต้องกลัว" พ่อมึงอ่ะเสือเลยล่ะไอ้อาร์ม กูรู้กูเห็นนะ ครับผมรู้ผมเห็น.. ที่รู้ไม่ใช่ว่าสนิทหรือรู้จักเป็การส่วนตัวนะแต่พ่อของเพื่อนผมเขาเป็นักธุรกิจคนดัง แถมฮอตและเนื้อหอมมากมีข่าวไม่เว้นแต่ละวันควงหนุ่มควงสาวไม่ซ้ำหน้า เรียกว่าเด็กในสต๊อกเพียบ เ้าชู้ตัวพ่อ
ก็นะ..ทั้งรวยทั้งหล่อแถมเก่งและยังเป็นักธุรกิจแถวหน้าที่ใครๆก็ให้ความสนใจและอยากจะสร้างคอนเนคชั่นด้วย
"ให้ดีนะมึง"
"เออน่า ไปๆลงรถได้แล้วพ่อกูคงสงสัยแล้วว่าทำไมกูถึงยังไม่ยอมลงรถสักที"
อาร์ที่ยืนเอาไหล่พิงประตูมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็คตัวแพงส่วนอีกข้างก็ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างชิวๆมองดูลูกชายตัวดีว่าเมื่อไรมันจะเปิดประตูลงมาสักที แต่พอลูกชายเขาก้าวลงรถมาประตูอีกฝั่งกลับเปิดออกพร้อมกับมีเด็กหนุ่มหน้าตาไม่คุ้นก้าวลงมาเช่นกัน
'เพื่อนเหรอ?ปกติไม่เคยเห็นพาใครมาบ้าน' อาร์ขมวดคิ้วพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ
"สวัสดีครับพ่อ แหมวันนี้โชคดีจังที่ได้เจอตัวนักธุรกิจพันล้านสุดฮอตสักที" อาร์มที่เดินนำหน้าโปรดเอ่ยแซวผู้เป็พ่อด้วยใบหน้ายิ้มๆ อาร์พยักหน้าพลางเลิกคิ้วแล้วมองไปด้านหลังของลูกชาย
"อ้อ.. นี่ไอ้โปรดเพื่อนผมเองครับ โปรด..นี่พ่อสุดฮอตของกูเอง" อาร์มองเด็กหนุ่มที่ยกมือไหวเขาด้วยท่าทางประหม่าอย่างพิจารณา.. จัดว่าหล่อเหลาเอาการ เด็กตรงหน้าสูงใช่ย่อยแต่ก็น้อยกว่าเขาและลูกชายของเขา ผิวขาวอมชมพูดวงตาคมหวาน คิ้วเรียวเข้มจมูกโด่งเป็สันรับกับริมฝีปากหยักสวยไม่หนาไม่บางแต่.. น่าจูบ อืมม ไม่สิ! นั่นเพื่อนลูกนะ..
"สวัสดีครับ..เอ่อ คะ-คุณอา"
"..รู้จักชื่อฉันด้วย? เ้าอาร์มคงบอกสินะ"
"เอ่อ.."
"ฮ่ะๆพ่อ ที่ไอ้โปรดมันเรียกว่าอามันหมายถึงสรรพนามไม่ใช่ชื่อ"
"อ่อ.." อาร์หันมาพยักหน้าให้ลูกชายพลางเบนสายตามามองเพื่อนของลูกชายอีกครั้ง
"โปรด.. "
"คะ-ครับ?" คนถูกเรียกชื่อขานรับอย่างอึกอักพร้อมกับกระพริบตาเอียงคอมองพ่อของเพื่อนอย่างรอคอยว่าพ่อของเพื่อนจะพูดอะไรกับตน
"หึ.. ไปเถอะเข้าบ้านกัน" ใบหน้าหล่อคมกระตุกยิ้มส่งไปให้เพื่อนของลูกพร้อมกับหันหลังเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างสง่างาม
"ไปเข้าบ้านกัน แล้วมึงก็เลิกเกร็งได้แล้วเห็นแล้วมัน ตลก" พูดเสร็จก็กอดคอเพื่อนรักเดินตามหลังคนเป็พ่อไป
"นั่งก่อนสิ เดี๋ยวเย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน..ไม่รีบกลับใช่ไหม?"
"เอ่อ.." นี่กูกลายเป็คนติดอ่างั้แ่เมื่อไรกันวะ
"ไม่รีบหรอกพ่อ คืนนี้ไอ้โปรดมันจะมานอนค้างที่บ้านเรา"
"...พรุ่งนี้ อ้อ วันหยุดสินะงั้นตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจคิดเสียว่าเป็บ้านของตัวเอง"
"ขอบคุณครับ" โปรดยกมือไหว้พ่อของเพื่อนไปหนึ่งที
"หึ อาร์มแกก็พาเพื่อนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป สักพักแม่บ้านก็จะตั้งโต๊ะแล้วจะได้ลงมาทานข้าวพร้อมกัน"
"ครับพ่อ ไปไอ้โปรดเดี๋ยวกูพาไปทัวร์ห้องนอนกูรับรองมึงต้องชอบแน่ๆ" รับปากคนเป็พ่อเสร็จก็กอดคอเพื่อนรักให้เดินตามไป้าทันที โปรดหันมาค้อมศรีษะให้ประมุขของบ้านอย่างเกรงใจ
อาร์มองตามหลังคนทั้งคู่ไปด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก
โปรดยืนสำรวจห้องของเพื่อนอย่างทึ่งๆห้องนอนในห้องโฮมเธียร์เตอร์หรือห้องโฮมเธียร์เตอร์ในห้องนอนแล้วแต่จะคิดเลย มันทั้งใหญ่ทั้งอลังการงานสร้างมากกก ห้องถูกแต่งเป็โทนสีดำขาวส่วนพื้นก็ปูด้วยพรมสีดำนุ่มไปทั่วห้อง ภายในห้องมีเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆอย่างครบครันมีเตียงขนาดคิงไซส์ที่ถูกออกแบบมาอย่างพิเศษมีโซฟายาวตัวหรูสีเทาเข้มวางอยู่ปลายเตียง มีชุดโฮมเธียร์เตอร์และเครื่องเกมส์ เวอร์มาก
"เป็ไงตะลึงเลยอ่ะดิมึง ฮ่าๆๆ" อาร์มที่เห็นเพื่อนยืนสตั้นก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"เออดิ! กูเพิ่งจะเคยเห็นแบบนี้ให้กูอยู่ทั้งคืนทั้งวันกูก็อยู่ได้สบาย"
"ก็แหงล่ะ ทีนี้มึงคงจะยอมมาบ้านกูบ่อยๆได้แล้วใช่ไหม บ้านกูดีจะตาย"
"มึงไม่ต้องมาหลอกล่อกูเลยนะไอ้อาร์ม"
"มึงจะไม่มา..?"
"เออ..มา ถ้าวันไหนว่างก็จะมาแล้วกันแต่พ่อมึงคงไม่ว่าไม่รำคาญกูใช่ไหม"
"ไม่โว้ย.. มึงก็เห็นแล้วว่าพ่อกูเป็คนง่ายๆและเป็กันเองกับมึงขนาดไหนมึงมาได้เท่าที่อยากจะมาได้เลยพ่อกูอนุญาต" แน่นะมึง
นับจากวันนั้นผมก็ไปบ้านไอ้อาร์มบ่อยขึ้นแล้วก็มักจะเจอกับพ่อสุดหล่อของมันแทบทุกครั้ง ดวงตาคู่คมดุมักทอดมองมาที่เขาบ่อยๆไม่ใช่มองแบบไม่ชอบใจหรือรังเกียจแต่เป็การมองแบบที่เขาเองก็อ่านสายตาอีกฝ่ายไม่ออก แต่ทุกครั้งที่เขาเผลอหันไปสบตาก็มักจะได้รับรอยยิ้มติดมุมปากของอีกฝ่ายกลับมาเสมอ
++++
ยังไม่ได้ตรวจคำผิด
16K
