วิศวะรุ่นพี่..รักนี้เคะไม่เคะ (จบ)

บทนำ

วันนี้เป็๲วันแรกของการเปิดภาคเรียนหนุ่มเฟรชชี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ย่างเท้าก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย และด้วยความหล่อเหลาบวกกับผิวขาวเนียน ปากนิดจมูกหน่อยทำให้เขาเป็๲ที่หมายปองของสาว ๆ ทันทีที่เหยียบเท้าเข้ามา

"โหล มึงอยู่ไหนกันวะ...อืม...อืม...เออ ๆ" เขากดวางสายจากเพื่อนสนิทก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ไปตามทางที่เพื่อนบอก ไม่นานนักเขาก็มาถึงยังที่หมาย

"มานี่เลยไอ้ปืนนี่มันวันเปิดเทอมนะเว้ย ยังมีหน้าตื่นสายอีกนะมึง"

"จะตื่นเต้นอะไรนักหนาวะ เออ.. แล้วนี่เขาทำไรกันน่ะ?”

"รอประชุมเชียร์ไง...ดีนะที่มึงมาทัน ไม่งั้นมีหวัง..." หนุ่มผิวเข้ม ตาคม นามว่าเตอร์เพื่อนซี้ของปืนกำลังแสดงสีหน้าเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

"ทำไมวะ..มาไม่ทันแล้วมันจะทำไม?"

"มาไม่ทันก็ถูกซ่อมไง" เสียงทุ้ม ๆ พูดแทรกระหว่างการสนทนาของปืนกับเตอร์

"กูชื่อออกัสอยู่วิศวะคอมฯ "

"เห้ย! งั้นก็ห้องเดียวกันดิวะเออ ๆ กูเตอร์ส่วนไอ้หน้าขาวนี่ชื่อปืน" ไอ้เพื่อนตัวแสบชิงแนะนำตัวก่อน

"ยินดีที่รู้จักนะ"

" ... เออ" ออกัสยื่นมือมาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็๲มิตร คนตัวเล็กกว่าจึงยื่นมือไปจับอย่างเป็๲มารยาท

"ว่าแต่วันรายงานตัวทำไมกูไม่ยักเห็นหน้ามึงเลยวะ?" ปืนเอ่ยถามอย่างสงสัยทำเอาร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนปรับสีหน้าเป็๞ยิ้มแย้มตามเดิม

"อ๋อ.. พอดีว่านั้นเกิดปัญหานิดหน่อยอะ...เลยไม่ได้มา”

"เออ...ดีเนอะมีสิทธิพิเศษด้วย" รู้สึกเหมือนปืนจะไม่ค่อยชอบหน้าออกัสสักเท่าไรทำเอาบรรยากาศเริ่มมาคุเล็ก ๆ เตอร์เห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบดึงแขนเพื่อนซี้แล้วลากตัวออกมา

"แล้วมึงจะไปแขวะมันทำไมวะไอ้ห่า! มันไปทำไรให้มึง หะ?"

"ป่าว.. กูก็แค่ไม่ชอบหน้าแม่งเฉย ๆ" พูดจบปืนก็เดินจ้ำอ้าว ๆ ไปนั่งประจำที่ของตัวเอง

"อ่าวนี่นั่งใกล้กันหรอกเหรอเนี่ย?"

"จิ๊!! ยิ่งไม่ชอบแม่งยิ่งเจอวุ้ย!" ปืนบ่นพึมพำทันทีที่คนข้าง ๆ เอ่ยทักทาย

"อ่าว! ไอ้กัส..นี่มึงนั่งข้างพวกกูเหรอวะ…แม่งบังเอิญฉิบหาย"

'เจอกันแค่แป๊บเดียวไอ้เตอร์กลับไปคุยทำท่าสนิทสนมกับมันซะละ' ปืนคิดในใจแบบนั้น

"คุยไรกันครับ! ก้มลงไป!" รุ่นพี่คนหนึ่งว๊ากใส่ขณะที่ไอ้เตอร์กำลังนั่งคุยอยู่กับออกัสนั่นเอง แต่คนขาวกลับนั่งนิ่งไม่ยอมทำตาม

"ทำไมคุณไม่ก้มลงไปครับ!?"

"แล้วทำไมผมต้องทำด้วยวะ" ปืนชักหน้าใส่รุ่นพี่อย่างไม่สบอารมณ์ทางฝ่ายนู้นเองก็ไม่น้อยหน้าพุ่งเข้าใส่ปืนด้วยความโมโหแต่โชคดีที่เตอร์รั้งไว้ทัน ออกัสเห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบมองไปทางเตอร์เพื่อส่งซิกให้ฉุดแขนคนขาวลงนั่งพลางกอดคอให้ก้มลงมา ก่อนปืนจะบังเอิญหันไปสายตาสบกับเขาชวนให้ร่างขาวเกิดอาการใจกระตุกเต้นแปลก ๆ อย่างไม่รู้ตัวด้วยระยะที่ใกล้กันมากเขาจึงกระซิบไปที่ข้างหูของปืนเบา ๆ พลางรั้งคอร่างบางให้หน้าเข้าไปใกล้กันอีกนิด

"อย่าดื้อได้มั้ยวะ!?"