กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมมุ่งหน้าเข้าสู่หอคอยทมิฬอีกครั้ง โดยครั้งนี้กริมเดินผ่านไปง่ายๆโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นกริมขึ้นไปจนถึงชั้นสุดท้ายและได้เจอเข้ากับจิตวิญญาณที่กำลังสร้างแหวนอย่างตั้งใจ
''หยุดสร้างแหวนก่อน ตอนนี้ข้ามีอะไรจะถามเจ้าซักหน่อย''
''นายท่านอยากรู้อะไรโปรดถามมาได้เลย''จิตวิญญาณหยุดสร้างแหวนแล้วมาโผล่ที่หน้ากริมทันทีตอนนี้จิตวิญญาณได้สร้างแหวนตามที่กริมต้องการได้แล้วทั้งหมด500วง
''หากข้าต้องการขยายพื้นที่ที่นี่ให้กว้างใหญ่กว่าเดิมมันสามารถทำได้มั้ยและในตอนนี้ที่นี่ป้องกันเทวทูตคนอื่นเข้ามาได้หรือไม่ในอนาคตข้าไม่อยากให้พวกมันเข้ามาที่นี่ได้อีก''จิตวิญญาณนิ่งเงียบลงไปสักพักจากนั้นจึงเริ่มพูด
''จริงๆแล้วที่นี่มีแกนหลักอยู่มันเป็นตัวควบคุมสิ่งต่างๆ นายท่านสามารถขยายพื้นที่ได้แน่นอนแต่ข้าไม่รู้วิธีทำมัน ส่วนเรื่องการเข้ามาของเทวทูตคนอื่นท่านก็ต้องไปที่แกนหลักเหมือนกันที่นั่นนายท่านสามารถสร้างกฎขึ้นมาใหม่ได้เอง''จิตวิญญาณไม่ได้บอกเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับแกนหลักเดิมทีแกนหลักของที่นี่ก็มีเฉพาะเทวทูต6ปีกเท่านั้นที่ใช้และแก้ไขมันได้ซึ่งเท่ากับว่ากริมที่เป็นเทวทูต6ปีกคนสุดท้ายสามารถควบคุมและแก้ไขมันได้้พียงคนเดียวเท่านั้น
''สรุปคือข้าสามารถควบคุมทุกอย่างในนี้ได้ด้วยแกนหลักสินะ ก็ดีงั้นพาข้าไปที่แกนหลักหน่อย''จิตวิญญาณพากริมมาโผล่ที่ชั้นใต้ดินของหอคอยทมิฬทันที ในนี้มีเพียงคริสตัลทรงกลม1ลูกแต่ขนาดของมันเท่ากับบ้านหลังใหญ่เลยก็ว่าได้
''นายท่านนี่คือแกนหลักที่ข้าพูดถึงเมื่อซักครู่และนอกจากจะใช้ควบคุมแก้ไขสิ่งต่างๆแล้วแกนหลักนี่ยังเป็นแหล่งพลังงานของคลังอาวุธและตัวของข้าด้วย''กริมจ้องมองไปที่แกนหลักขนาดใหญ่จากนั้นจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆสิ่งที่กริมเห็นคือตัวอักษรแปลกๆแต่น่าแปลกที่กริมสามารถอ่านมันได้[ชื่อ:แกนหลักของมิติ คุณสมบัติ:เป็นตัวควบคุมมิติที่แยกออกมาจากโลกมีพื้นที่เป็นของตัวเองสามารถปรับเปลี่ยนแก้ไขได้ตามที่เจ้าของต้องการ ท่านต้องการเข้าครอบครองหรือไม่]อยู่ๆข้อความตัวอักษรก็ปรากฎออกมากริมจึงตอบตกลงไปทันที แต่แล้วตัวอักษรก็ปรากฎออกมาอีกครั้ง[เนื่องจากแกนหลักของมิติเป็นอุปกรณ์ระดับสูงท่านสามารถขยายพื้นที่และเพิ่มความแข็งแกร่งของมันได้แต่ท่านจะต้องเสียพลังเวทย์400,000จุดแบบถาวร ท่านต้องการทำต่อหรือไม่''กริมถึงกับคิ้วกระตุกพลังเวทย์ทั้งหมดของมันมีแค่450,000จุดหากเสียไปจะเหลือแค่50,000จุดนั่นจะทำให้กริมใช้อาณาเขตหมื่นดาบไม่ได้แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่กริมกังวล ที่กริมกังวลจริงๆก็คือมันเพิ่มพลังเวทย์ไม่ได้โดยไม่รู้สาเหตุแต่เพื่อที่อยู่ของตัวเองมันจึงตอบตกลงคลื่น! คลื่น! คลื่น! การสั่นสะเทือนเกิดขึ้นอย่างเบาๆ พร้อมๆกับแกนหลักลดขนาดลงเหลือแค่นิ้วก้อยจากนั้นจึงลอยเข้ามาในตัวกริม
''นะ...นายท่าน ท่านทำได้ยังไง ตอนนี้พื้นที่ขยายใหญ่ขึ้นไปตั้ง10เท่าแถมมิติที่นี่แข็งแกร่งกว่าเดิมมากละ...แล้วแกนหลักมันลอยเข้าไปในตัวท่านได้ยังไง''จิตวิญญาณตื่นตระหนกมันไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนอย่างมากถ้าคิดจะขยายที่นี่ก็ได้แค่เท่าเดียวเท่านั้นและยังต้องเสียทรัพยากรมากมายอีก
''ไม่มีอะไรตอนนี้ข้าเป็นเจ้าของของมิตินี่อย่างเต็มตัวแล้ว เพียงแค่ความคิดข้าสามารถปรับแต่งอะไรก็ได้''ความรู้ความเข้าใจในการปรับแต่งที่นี่เข้ามาพร้อมกับแกนหลัก กริมในตอนนี้คือพระเจ้าของที่นี่ไปแล้วและถึงมันจะปรับแต่งพื้นที่ได้ตามต้องการก็ตาม มันไม่ได้ไปช่วยเหล่าทาสเพราะกริมอยากให้พวกนั้นลงมือทำด้วยตัวเอง
''ว่าแต่เจ้าเถอะ ต่อจากนี้ไม่ต้องเฝ้าที่นี่แล้วก็ได้หากว่างก็ออกไปเล่นข้างนอกหอคอยบ้าง''กริมยกมือขึ้นจากนั้นตัวของจิตวิญญาณก็เข้มขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้มันไม่ต่างไม่จากคนเลยแม้แต่น้อยจิตวิญญาณในตอนนี้มีพลังมากกว่าเดิมและเหมือนมนุษย์ทุกอย่างแต่มันจะมีชีวิตได้แค่ในมิตินี้เท่านั้น
''ขะ...ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้สัมผัสกับชีวิตอีกครั้ง''มันดีใจมากตลอดเวลามันต้องอยู่ในหอคอยตลอดหากออกไปด้านนอกมันจะอ่อนแอลงและหายไปมันจึงไม่กล้าจะออกไป แต่ตอนนี้ไม่แล้วเพราะนี่คือคำอนุญาตของเจ้าของมิติ
''อย่าเพิ่งดีใจไปถึงจะออกไปจากหอคอยได้แต่ที่ด้านนอกเจ้าจะต้องดูแลความเรียบร้อยด้วยตอนนี้เจ้าคือผู้พิทักษ์ของมิตินี้แล้ว''
''ไม่มีปัญหาเลยนายท่าน ข้าจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด''จิตวิญญาณตอบรับคำสั่งของกริมอย่างยินดีหลักจากนั้นกริมก็ไม่ได้ทำอะไรอีก มันลอยออกไปทั่วตลาดมืดโดยไม่ต้องใช้ร่างเทวทูตหรือเวทย์อะไรกริมมองดูพื้นที่ต่างๆจนทั่วก่อนจะตัดสินใจออกไปจากตลาดมืดหลังกลับออกมาจากตลาดมืดกริมก็กลับเข้าเมืองเพื่อไปหาโรซาเรีย ทั้งคู่ลงมาด้านล่างเพื่อหาอะไรกินหลังจากสั่งอาหารเสร็จก็นั่งรอไปตามปกติ ขณะที่ข้างๆกลับเกิดเสียงดังขึ้น
''พวกเจ้าถอยออกไปซะหากยังไม่อยากตาย คุณชายของข้าต้องได้ก่อน''เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นกริมจึงกันไปมองจากนั้นก็หันกลับมาพูดกับโรซาเรีย
''น้องหญิงเจ้ายังไม่ได้จัดการมันอีกหรือไง''คนที่ส่งเสียงดังเมื่อครู่ก็คือชายที่ต้องการโรซาเรียเมื่อครั้งก่อนเป็นเพราะในตอนที่กวาดล้างโรงเรียนขวางขาวมันโชคดีที่ยังไม่ได้กลับไปที่นั่น
''ข้าหามันไม่เจอต่างหากท่านพี่ แต่ครั้งนี้มันคงยากที่จะรอด''โรซาเรียทำท่าจะลุกไปจัดการแต่กริมดันห้ามเอาไว้ก่อนทำให้นางต้องขมวดคิ้ว กริมเองก็รู้ว่าโรซาเรียอยากจะจัดการให้มันจบๆแต่...
''ใจเย็นๆก่อนน้องหญิง ที่นี่มีคนมากเกินไปข้าไม่อยากให้เราโดนหมายหัว เชื่อข้าไม่นาน...''
''เฮ้ย! เจ้าน่ะลุกขึ้นซะข้าจะนั่งตรงนี้''สุดท้ายเรื่องก็วิ่งมาหา เมื่อคุณชายของคนที่โรซาเรียจะฆ่าตะโกนขึ้นมันเห็นหน้าโรซาเรียชัดเจนและต้องการครอบครองทันทีในขณะที่กริมนั่งหันหลังมันจึงไม่เห็นใบหน้าของกริม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่32:เจ้าของมิติ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่32:เจ้าของมิติ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้