ร่างบอบบางทรุดกายลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับสามี อัมพรสบตาอีกฝ่ายสีหน้าหนักใจ ชัชวาลรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติเมื่อคืนภรรยากลับมานอนเกือบสว่าง แถมยังถอนหายใจหลายต่อหลายครั้งมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“มีเื่อะไรหรือเปล่าคุณอัม” คนเป็สามีเอ่ยถาม
อัมพรเม้มริมฝีปาก “คุณชัชคะ อิงท้องกับชินค่ะ”
ชัชวาลนิ่งงัน คิ้วขมวดด้วยความหนักใจ ไม่ใช่เขาไม่ยินดีที่ได้หลานทว่าเสียดายอนาคตของอิงนิสาต่างหาก เธอกำลังเรียนอยู่ หากท้องตอนนี้คงลำบากแน่
“ฉันควรทำยังไงดีคะ”
เขาระบายลมหายใจ ควรทำอย่างไรกับเื่นี้
“แล้วคุณคิดว่ายังไง”
“อิงบอกฉันว่าจะคลอดเด็กคนนี้ค่ะ”
“ดีแล้ว ผมดีใจที่อิงคิดแบบนั้น” เขาระบายลมหายใจ สีหน้าครุ่นคิด“ผมจะรับผิดชอบในตัวเด็กคนนี้เองคุณไม่ต้องกังวลนะ”
สีหน้าอัมพรยังไม่คลายความกังวล เพราะเื่เรียนของบุตรสาวต่อไปภายภาคหน้าอิงจะทำเช่นไร ถ้าไม่ได้เรียนหนังสือ
“แล้วเื่เรียนของอิงล่ะคะ”
“ผมจะให้อิงย้ายไปเรียนเอกชน ผมจะปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยบางทีอาจต้องให้อิงเรียนเองแล้วไปสอบส่วนตัวกับอาจารย์จนกว่าจะคลอดลูกออกมา”
อัมพรถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณมากนะคะคุณชัช”
ชัชวาลลุกยืนแล้วหย่อนกายลงเคียงข้าง โอบไหล่ภรรยาไว้
“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็เพราะไอ้ลูกชายตัวดีของผมเองผมขอโทษนะคุณอัม”
คนเป็แม่สะอื้นกับแผงอกสามี สงสารลูกจับใจแต่ก็ยังดีใจที่สามีช่วยเหลือในเื่นี้
“แล้วคุณจะบอกเื่นี้ให้คุณชินรู้หรือเปล่าคะ”
สีหน้าชัชวาลเครียดขึ้น แววตาแข็งกร้าว
“ไม่ล่ะ ผมไม่คิดบอก ปล่อยให้มันเป็แบบนี้ไปเถอะ”
อัมพรเข้าใจความคิดสามี ดีเหมือนกันที่ชินภาคไม่รู้เื่นี้เธอไม่อยากให้บุตรสาวต้องแบกรับเื่วุ่นวายจากผู้ชายใจดำอย่างลูกชายสามี
สองปีผ่านไป
แว่นสีชาถูกถอดออกจากสายตาชินภาคกวาดตามองหาคนมารับก่อนเห็นป้ายขนาดใหญ่ยกชูอยู่ เขาจับมือวีรนาไว้แน่นแล้วจูงมาด้วยกันธีรชัยเปิดประตูต้อนรับนายน้อยของบ้าน ก่อนเหลือบมองไปยังหญิงสาวหน้าตาสะสวยซึ่งเดินเคียงข้างเ้านายมา
ชินภาคเปิดประตูให้คนรักนั่งเบาะหลัง แล้วตนเองแทรกกายลงเคียงข้างกันธีรชัยยกกระเป๋าเก็บแล้วรีบทำหน้าที่สารถี เคลื่อนรถออกจากสนามบินสู่ตัวบ้านหลังใหญ่รถจอดเทียบหน้าบ้าน ชินภาคก้าวลงมาพร้อมวีรนา สองร่างเดินเคียงกันเข้าด้านในเ้าของบ้านหันมองบุตรชายและหญิงสาวหน้าตาสะสวยก้าวเข้ามานั่งตรงหน้า
“นาครับ นี่คุณพ่อผม” เขาแนะนำ
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” เธอยกมือกระพุ่มไหว้ เ้าของบ้านรับไหว้แล้วสบตาบุตรชาย
“นี่วีรนาครับพ่อ เป็คู่หมั้นของผม เราเจอกันที่เมืองนอก”
คนเป็พ่อพยักหน้าช้าๆ
“กลับมาก็ดีแล้ว” ชัชวาลสบตาบุตรชาย “เื่งานทำดีมาก”
ชินภาคใจชื้นเมื่อได้ยินคำชมจากบิดาชัชวาลรู้สึกได้ว่าบุตรชายดูโตเป็ผู้ใหญ่มากขึ้น
“ถ้าคุณพ่อว่างนาอยากเชิญไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อนะคะนาอยากให้คุณพ่อไปเจอกับพ่อนาค่ะ” เธอบอกแล้วระบายยิ้ม
“ได้สิ”
“พ่อคุณนาคือรัฐมนตรีไกรวุฒิน่ะครับ” ชินภาคอธิบาย
ชัชวาลนิ่งสักพักแล้วยิ้มเจือนๆความจริงเขาไม่ชอบยุ่งกับนักการเมืองสักเท่าไหร่คนพวกนี้เื่มากที่สำคัญเห็นเงินเป็ใหญ่
“ถ้ามีโอกาสพ่อจะไปทานข้าวด้วย”
ชินภารยิ้มแล้วรั้งมือคนรักมากุมไว้ ก่อนสบตาบิดา
“คนนี้ผมรักจริงหวังแต่งนะครับพ่อ”
คนเป็พ่อชะงักเล็กน้อย “อยากแต่งเมื่อไหร่ก็บอกพ่อก็แล้วกัน”
“ได้ครับ”
เขายิ้มกว้างให้กับคนรัก ก่อนกวาดตามองหาใครบางคน แต่กลับไม่พบผู้ใดบ้านดูเงียบเหงา แม่เลี้ยงกับเธอคนนั้นหายไปไหนกัน ชัชวาลรู้ดีว่าลูก้าอะไรแต่เขาจะไม่มีวันบอกเื่ที่ลูกควรรู้เด็ดขาด
“ถ้าอย่างนั้นผมไปส่งนาก่อนนะครับพ่อ”
“นาลานะคะ” วีรนายกมือกระพุ่มไหว้อีกครั้ง
“โชคดีจ้ะหนู”
สองร่างเดินเคียงกันออกมาด้านนอกบ้าน วีรนาสังเกตคนรักด้วยความแปลกใจทำไมกลับมาที่นี่ชินมีอาการแปลกๆ ดูเหม่อลอยชอบกลแถมสายตายังสอดส่ายเหมือนหาอะไรบางอย่าง
“ชินคะ” เธอเรียกชื่อ แต่เ้าของชื่อกลับไม่ได้ยินยังคงกวาดตามองรอบๆ “ชินคะ ได้ยินนาไหม!” วีรนาส่งเสียงดัง
ชินภาคชะงักแล้วหันกลับมา
“เรียกผมเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ คุณเป็อะไรทำไมดูใจลอยๆ ชอบกล”
“ผมขอโทษทีครับ พอดีเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศผมเลยมองอะไรที่เปลี่ยนไปเพลินไปหน่อยครับ” เขาแก้ตัว
วีรนาไม่แน่ใจ เพราะสีหน้าท่าทางคนรักไม่ได้บอกเช่นนั้นเหมือนกำลังมองหาใครบางคนอยู่
“ค่ะ นาเข้าใจ” เธอตอบรับคำอธิบาย แม้ในใจคิดต่าง
เขาเอื้อมมือมาโอบไหล่ไว้ “ไปกันเถอะครับ”
สองร่างเดินมาถึงรถ เขาเปิดประตูให้คนรักนั่งแล้วตนเองหย่อนกายลงเคียงข้าง ก่อนรถเคลื่อนออกไปยังบ้านใหญ่ใจกลางกรุงชินภาคส่งคนรักเรียบร้อยเดินทางกลับมา เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง
ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ สาวเท้าเข้าสู่ตัวบ้านก่อนสายตาหยุดกับหญิงสาวหน้าตางดงาม เขาเหมือนถูกมนต์สะกด หยุดนิ่งมองดูภาพนั้นสาวรูปร่างอรชร ผมยาวเคลียแผ่นหลัง ในชุดเดรสสีครีมกำลังเดินเข้าสู่เรือนหลังเล็ก
“แม่คะ!”
คนตัวใหญ่ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเด็กน้อยน่ารัก อายุไม่น่าเกินสามขวบกำลังวิ่งเข้ามาเธอย่อกายลงโอบกอดเด็กคนนั้นไว้แนบกายแล้วจุมพิตแก้มแดงด้วยความรักเอ็นดู
แม่งั้นเหรอ....
ชินภาคเหมือนโดนก้อนหินขนาดใหญ่หล่นทับร่าง ในหัวมันสับสนไปหมดลูกของอิงนิสา แล้วใครกันเป็พ่อเด็ก ไม่เข้าใจ พ่อไม่ได้บอกอะไรอาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ ทำอย่างไรกับความรู้สึกอึดอัดใคร่รู้ของเขาในตอนนี้ดีเมื่อดันมาเห็นผู้หญิงในอดีตมีลูกสาวขึ้นมา
ตกลง... เด็กผู้หญิงคนนั้น ใครคือพ่อกันแน่
174
