หลินเสี่ยวเหยา เดินออกจากห้องมา เธอเห็นหลินเสี่ยวิ กำลังนั่งรอเธออยู่ บนพื้นมีตะกร้าสานใบโปรดวางอยู่พร้อมกับขวานตัดฟืนและมีดพร้า หลินเสี่ยวเหยาเดินไปเปลี่ยนเป็ชุดเก่าๆ มัดผมเรียบง่าย คว้าตะกร้าสานที่บรรจุเครื่องมือและของทานเล่นนิดหน่อย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับน้องชาย
พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ที่อยู่ด้านหลังบ้าน ป่าไผ่แห่งนี้เป็แหล่งอาหารสำคัญสองคนพี่น้อง ซึ่งเมื่อก่อนหลินเสี่ยวิมักจะเข้ามาหาของป่าให้พี่สาวอยู่เป็ประจำ
เมื่อมาถึงจุดที่เต็มไปด้วยต้นไผ่ หลินเสี่ยวเหยาก็หยุดลง เธอวางตะกร้าสานลงบนพื้น หยิบขวานอันคมออกมาจากตะกร้า หญิงสาวเริ่มสอนน้องชายวิธีการตัดต้นไผ่
"เสี่ยวิ จับขวานให้มั่นนะ ตีตรงโคนต้นไผ่ ระวังอย่าให้โดนเท้าตัวเอง" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
เสี่ยวิพยักหน้าอย่างตั้งใจ ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น เขาสวมหมวกฟางเก่า ๆ กำขวานแน่นในมือเล็ก ๆ พยายามเลียนแบบท่าทางของพี่สาว
"ผัวะ!" เสียงขวานดังก้องไปทั่วป่า เสี่ยวิฟาดฟันต้นไผ่อย่างขะมักเขม้น แม้ว่าแรงของเขาจะยังไม่มากนัก แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่
"เก่งมากน้องเล็ก!" หลินเสี่ยวเหยาส่งเสียงเชียร์เมื่อต้นไผ่ต้นแรกเริ่มเอียงลง ไม่นานนัก ต้นไผ่ก็ล้มลงกับพื้น หลินเสี่ยวิยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ
หลินเสี่ยวเหยาสลับกันตัดต้นไผ่กับน้องชาย เหงื่อไหลอาบใบหน้า เสียงขวานดังก้องไปทั่วป่า กองต้นไผ่ที่ถูกตัดเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากตัดต้นไผ่ได้พอสมควร หลินเสี่ยวเหยาก็หันเหความสนใจของน้องชาย ที่จ้องมองเธอตัดไม้ไผ่ด้วยความสนใจ
"เสี่ยวิ มาสิ มาพี่จะสอนให้เก็บเห็ดในป่า" หลินเสี่ยวเหยาเรียกน้องชายด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาของหลินเสี่ยวิเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เขารีบวิ่งเข้าหาพี่สาวทันที
"เห็ดอะไรเหรอครับพี่สาว?" หลินเสี่ยวิถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เห็ดชนิดนี้เรียกว่าเห็ดระโงก มีสีน้ำตาลอ่อน ขึ้นอยู่ตามโคนต้นไม้ ระวังอย่าเก็บเห็ดที่มีสีสันสดใส เพราะอาจจะเป็พิษได้นะ" หลินเสี่ยวเหยาอธิบายอย่างใจเย็น
เด็กน้อยพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ เขามองไปรอบๆ ป่าเพื่อมองหาเห็ด
หญิงสาวก็พาเขาไปยังจุดที่เห็ดระโงกขึ้นอยู่เยอะ เสี่ยวิค่อยๆ เก็บเห็ดตามคำสอนของพี่สาวอย่างระมัดระวัง
"น้องเล็กเก่งมาก เก็บเห็ดได้เยอะเลย เดี่ยวน้องเห็บเห็ดตรงนี้ไปก่อนนะ เดี่ยวพี่สาวไปหาของป่าแถวๆ นี้ดูเผื่อจะมีอะไรที่เราจะพอทานได้บ้าง"
เสี่ยวิพยักหน้าให้ "ได้ครับพี่สาว"
หลังจากที่หลินเสี่ยวิสนใจเก็บเห็ด หลินเสี่ยวเหยาก็ได้นำไม้ไผ่บางส่วนเข้าไปไว้ในมิติของเธอ ไม้ไผ่เหล่านี้จะเป็วัตถุดิบสำคัญสำหรับการสร้างเฟอร์นิเจอร์และและโรงเรือนไก่ในอนาคต
เด็กน้อยก้มมองพื้นป่าอย่างตั้งใจ พยายามค้นหาเห็ดตามที่พี่สาวบอก ในที่สุด เขาก็พบเห็ดระโงกขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาเก็บเห็ดใส่ตะกร้าอย่างภูมิใจ
"วันนี้ได้ของป่าเยอะเลย เดี๋ยวกลับไปพี่สาวจะทำอาหารอร่อยๆ ให้กินนะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง
หลินเสี่ยวิยิ้มกว้าง เขารู้สึกดีใจที่ได้ช่วยพี่สาวหาของป่า วันนี้พวกเขาเก็บทั้งหน่อไม้ ผักป่า และผลไม้ป่าได้มากมาย เพียงพอสำหรับมื้อเย็นแสนอร่อย
"พี่สาวครับ ผมอยากช่วยแบกตะกร้าให้ครับ" หลินเสี่ยวิเอ่ยขึ้น
หลินเสี่ยวเหยาส่ายหน้า "ไม่เป็ไร พี่แบกเองได้ เดี๋ยวน้องเล็กช่วยถือต้นไผ่ให้พี่หน่อย พี่ถือคนเดียวไม่หมด"
หลินเสี่ยวิรับต้นไผ่ที่พี่สาวส่งมา ถือไว้แน่นในอ้อมแขน ต้นไผ่ลำยาวนั้นหนักอึ้ง แต่เขาก็รู้สึกภูมิใจที่ได้ช่วยพี่สาวแบกของ
ใกล้จะพลบค่ำ หลินเสี่ยวเหยาและหลินเสี่ยวิสองพี่น้องรีบเร่งฝีเท้ากลับบ้าน ระหว่างทาง หลินเสี่ยวเหยาครุ่นคิดเื่การศึกษาของน้องชาย ตอนนี้ปี 1970 อีก 7 ปีข้างหน้า จะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธออยากจะส่งเด็กน้อยให้เรียนหนังสือ เธอจึงตัดสินใจเอ่ยถามน้องชายขึ้นว่า "เสี่ยวิ พี่สาวมีเื่อยากจะคุยด้วยหน่อย"
หลินเสี่ยวิ เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "มีอะไรหรือครับพี่สาว?"
"คือว่า พี่สาวอยากจะส่งน้องเล็กไปเรียนหนังสือที่เมืองจินหลง น้องคิดว่าอย่างไร?" หลินเสี่ยวเหยาถามอย่างนุ่มนวล
หลินเสี่ยวิได้ฟังดังนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน ความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันในใจ เขาดีใจที่พี่สาวอยากส่งเขาไปเรียนหนังสือ แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกกังวล เพราะเขาตระหนักดีว่าครอบครัวของเขาไม่ได้มีเงินมากเหมือนเมื่อก่อน
"พี่สาวครับ ผม..." หลินเสี่ยวิอึกอัก พูดต่อไม่ถูก
"น้องไม่ต้องพูดอะไร พี่สาวรู้ว่าน้องอยากเรียนหนังสือ และอีกอย่างน้องเล็กไม่ต้องกังวลเื่เงิน พี่สาวมีแหล่งทำเงิน สามารถส่งน้องเล็กเรียนได้จนจบ" หลินเสี่ยวเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
หลินเสี่ยวิเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง
"ขอบคุณครับพี่สาว ผมจะตั้งใจเรียนหนังสือให้หนัก"
สองพี่น้องเดินออกจากป่าทึบ มุ่งหน้ากลับบ้าน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หลินเสี่ยวเหยาผู้เป็พี่สาวรีบเอ่ยกับน้องชาย "เดี่ยวพวกเราเอาไม้ไผ่ไปเก็บไว้ที่สวนหลังบ้านก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราจะเอาไปสร้างโรงเรือนไก่กัน"
หลินเสี่ยวิพยักหน้ารับด้วยความกระตือรือร้น พวกเขาเดินตรงไปที่สวนหลังบ้านอย่างร่าเริง
หลินเสี่ยวเหยาหันมามองตะกร้าสานที่มีหน่อไม้ ผักป่า เห็ดระโงก และผลไม้ป่าที่เก็บมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอนึกถึงเมนูอาหารแสนอร่อยที่เธอจะรังสรรค์ขึ้นมาในวันนี้
แต่ทว่า...
หลินเสี่ยวเหยาไม่เคยทำอาหารป่ามาก่อน เธอจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปในมิติ ทันทีที่เธอปรากฏตัวภายในมิติ หลินเสี่ยวเธอก็รีบตรงไปที่ร้านหนังสือขนาดใหญ่ ดวงตาของเธอค้นหาหนังสือสอนทำอาหารป่าอย่างตั้งใจ
ในที่สุดเธอก็เจอหนังสือที่้า หญิงสาวหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เธอรวบรวมความรู้และเทคนิคการปรุงอาหารป่าอย่างละเอียด
เมื่อกลับมาโผล่โลกแห่งความเป็จริง หลินเสี่ยวเหยาเริ่มลงมือทำอาหารตามสูตรในหนังสือ เธอใส่ใจทุกขั้นตอน พิถีพิถันคัดสรรวัตถุดิบ ผสมผสานเครื่องปรุงรสจนกลมกล่อม
ไม่นานกลิ่นหอมฟุ้งของอาหารป่าก็โชยตลบอบอวลไปทั่วบ้าน หลินเสี่ยวิที่อาบน้ำเสร็จใหม่เดินตามกลิ่นหอมมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อเขาเห็นอาหารที่วางไว้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
"พี่สาว พี่ทำอาหารอะไรน่ะ?" หลินเสี่ยวิเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
"พี่ลองทำอาหารป่าดูบ้าง เผื่อว่าน้องเล็กจะชอบ" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หลินเสี่ยวิตักอาหารป่าเข้าปาก คำแรกที่เขาััได้คือรสชาติเผ็ดร้อน กลมกล่อม ผสมผสานกับความหอมของผักป่าและเห็ดระโงก
"อร่อยมากเลยพี่สาว!" หลินเสี่ยวิร้องด้วยความดีใจ
หลินเสี่ยวเหยารู้สึกดีใจที่น้องชายชอบอาหารที่เธอทำ เธอมองไปที่จานอาหารของคุณตัวร้ายที่วางอยู่ข้างๆ
‘เดี่ยวอาบน้ำเสร็จค่อยยกอาหารไปให้คุณตัวร้ายแล้วกัน’เธอครุ่นคิดใสใจ
"เดี่ยวพี่ขอตัวไปอาบน้ำเดี่ยวพวกเราค่อยมาทานข้าวด้วยกัน" เธอบอกน้องชายก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำที่หลังบ้าน
ที่นี้ไม่มีห้องน้ำ เธอคิดว่าถ้ามีเวลาเธอจะทำห้องน้ำ จะให้เธออาบที่โล่งๆ แบบนี้ก็ดูจะหวาบหวิวยังไงไม่รู้
เธอนำสบู่หอม ออกมาจากห้องมิติ ก่อนจะจัดการการอาบสระผมทันที ไม่นานนัก หลินเสี่ยวเหยาก็เดินออกมาจากหลังบ้าน ใบหน้าของเธอดูสดใสขึ้นทันที
หลินเสี่ยวินั่งรอพี่สาวของเขาอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยที่จะได้ทานอาหารเย็นแสนอร่อย
ในที่สุด เสียงฝีเท้าของหญิงสาวก็ดังขึ้น เด็กน้อยหันไปมอง เห็นพี่สาวของเขาเดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้องครัว
หลินเสี่ยวเหยา สวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ผมยาวสีดำขลับของเธอถูกมัดรวบไว้เอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข
"เสี่ยวิ พี่สาวอาบน้ำแล้ว!" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส
กลิ่นหอมของกับข้าวโชยมาแตะจมูก บนโต๊ะมีกับข้าวหลายอย่าง
"น้องเล็ก เดี่ยวน้องมาช่วยพี่นำกับข้าวไปจัดวางตรงโต๊ะอาหารที่ลานบ้านให้หน่อย" หลินเสี่ยวเหยาเรียกเสี่ยวิ ที่กำลังจ้องมองกับข้าวตาลุกวาว
"ได้ครับพี่สาว" เด็กน้อยรับคำ
"เดี่ยวพี่สาวยกกับข้าวให้สหายหยางก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราค่อยมาทานข้าวด้วยกัน" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยขึ้น
เสี่ยวิพยักหน้า "ครับพี่สาว"
หลังจากน้องชายเธอยกกับข้าวไปไว้ที่ลานหน้าหน้าบ้าน หลินเสี่ยวเหยามองกับข้าวของคุณตัวร้าย
"หวังว่าหยางเฟิงจะชอบเหมือนกันนะ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง
หญิงสาวตักอาหารป่าใส่ถ้วยกระเบื้อง เติมน้ำซุปอุ่นๆ ราดลงบนข้าวสวย รังสรรค์เป็เมนูพิเศษสำหรับชายหนุ่มที่าเ็
ร่างบางยกอาหารของคุณตัวร้ายเดินมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของเธอที่ตอนนี้โดนชายหนุ่มยึดครองอยู่
เมื่อมาถึงห้อง เธอจ้องมองดูคุณตัวร้ายที่นอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เต็มไปด้วยรอยแผล แต่ก็ยังดูหล่อเหลาอยู่
หลินเสี่ยวเหยา วางชามข้าวลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวไปแตะหน้าผากของหยางเฟิง ร่างกายของเขายังคงอุ่นๆ แสดงว่าอาการไข้เริ่มลดลง
"สหายหยางเฟิง... ตื่นมากินข้าวก่อนนะคะ"
หยางเฟิง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เปลือกตาหนักอึ้งจากฤทธิ์ยา เมื่อสายตาของเขามองเห็นหลินเสี่ยวเหยา ภาพแรกที่สะท้อนให้เห็นจอประสาทคือรอยยิ้มหวานละมุนหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอโชยมาแตะจมูก ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
"สหายหยางเฟิงรู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ?" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลเมื่อเห็นเขาทำหน้าตาแปลกๆ
ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ร่างกายของเขายังรู้สึกอ่อนเพลียจากาแที่ถูกยิง
"เดี่ยวคุณทานข้าวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะได้ทานยา" หลินเสี่ยวเหยาวางชามอาหารป่า ที่ใส่วัตถุดิบบำรุงเืไว้ตรงหน้าชายหนุ่ม
หยางเฟิงมองดูอาหารป่าที่เต็มไปด้วยสมุนไพร น้ำซุปสีเหลืองทองอร่ามส่งกลิ่นหอมเย้ายวน น้ำลายของเขาเริ่มไหล
ชายหนุ่มตักอาหารเข้าปาก น้ำซุปกลมกล่อมช่างอร่อยเหลือเกิน
"คุณทานเยอะๆ นะคะ คุณจะได้มีแรง" เธอเอ่ยกับคุณตัวร้าย
หลังจากหยางเฟิงทานอาหารเสร็จ หลินเสี่ยวเหยาก็เอายาแก้ปวดมาให้เขาทาน
"สหายหยางเฟิงคุณทานยานี้ก่อนนะคะ เผื่อจะช่วยบรรเทาอาการเ็ปได้บ้าง"
"ขอบคุณนะครับสหายหลิน" เขากล่าวด้วยความซึ้งใจ
หยางเฟิงกลืนยาแก้ปวดลงคอ รู้สึกว่าอาการปวดของเขาเริ่มดีขึ้น
"นี้ก็ดึกแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะนะคะ" หลินเสี่ยวเหยาเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวไปความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขาอย่างเงียบๆ
120
