บทที่ 8: ใกล้ชิดในสวนหลวง
ในค่ำคืนฉลองวันประสูติขององค์ฮองเฮางานเลี้ยงภายในวังหลวงถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริก ทั้งราชสำนักและขุนนางชั้นสูงต่างมาร่วมงานเฉลิมฉลองกันอย่างคับคั่งทุกคนในวังหลวงต่างสวมใส่เสื้อผ้าอันหรูหราและประดับประดาเครื่องประดับอย่างงดงาม ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างไสวและเสียงดนตรีที่ก้องกังวานงานเลี้ยงในครั้งนี้จะขาดบุคคลสำคัญอย่างครอบครัวตระกูลชิงไปไม่ได้ พวกเขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงดังกล่าวเช่นกัน
พระราชวังยามค่ำคืนถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดงสดใสที่แขวนเรียงรายตามทางเดินและเสาต่างๆ แสงโคมไฟสะท้อนแสงเงางามบนพื้นหินอ่อน ทำให้บรรยากาศทั้งงานดูอบอุ่นและหรูหรากลิ่นหอมของดอกไม้สดที่ประดับตามโต๊ะและประตูใหญ่แผ่กระจายไปทั่วทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่น
ในลานกว้างกลางพระราชวังซึ่งเป็สถานที่จัดงานเลี้ยง วันประสูติของฮองเฮาตกแต่งด้วยธงสีทองและผ้าลายดอกไม้สวยงาม แขกผู้มีเกียรติและขุนนางน้อยใหญ่ต่างเดินเข้ามาในงานด้วยชุดคลุมหรูหราประดับด้วยผ้าไหมและลายปักอย่างละเอียดทุกคนต่างพากันมอบของขวัญและกล่าวคำอวยพรต่อฮองเฮา
โต๊ะอาหารยาวถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็ระเบียบบนโต๊ะมีอาหารเลิศรสมากมาย ทั้งเป็ดปักกิ่ง หมูหัน ปลาอบเกลือ และซุปรังนกนอกจากนี้ยังมีผลไม้สดและขนมหวานที่จัดเรียงอย่างสวยงามเหล้าหอมหมื่นลี้ถูกเสิร์ฟในแก้วทองคำ สร้างบรรยากาศแห่งความสำราญและความยินดี
ในระหว่างงานเลี้ยงมีกลุ่มนักดนตรีและนักแสดงที่มาแสดงการบรรเลงเพลงและรำโบราณเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับแขกทุกคนเสียงดนตรีที่ไพเราะและการร่ายรำที่งดงามทำให้บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความประทับใจ
ชิงอี้หรานนั่งอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงสายตามากมายต่างจับจ้องมาที่หญิงสาว ทำให้ชิงอี้หรานรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยสักพักหญิงสาวรู้สึกเบื่อหน่าย ชิงอี้หรานตัดสินใจปลีกตัวออกมาเดินเล่นที่สวนอุทยานเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์หญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามลานดอกไม้ดอกไม้นานาพันธุ์กลิ่นหอมของดอกไม้กระจายตัวทั่วบริเวณ ทำให้ชิงอี้หรานค่อยรู้สึกผ่อนคลายลงไปได้บ้าง
ระหว่างที่ชิงอี้หรานกำลังจะเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงจู่ ๆ พลันร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากที่ลับ ร่างแกร่งประชิดตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วและปิดปากหญิงสาวชิงอี้หรานถูกดันตัวแนบกับเสาหินสลักใหญ่ ชิงอี้หรานตกตะลึงแต่มิอาจเปล่งเสียงร้องใดออกมาได้ใจเต้นรัวอย่างไม่เป็จังหวะ เมื่อสายตาเบิ่งโตพลันได้เห็นหน้าบุคคลดังกล่าว
“หนิงซีโย่ว!” ชิงอี้หรานกระซิบเสียงสั่น
ชิงอี้หรานพบว่าชายหนุ่มคือหนิงซีโย่ว หญิงสาวทั้งดีใจและใในคราเดียวกัน
"เงียบก่อนนะ"หนิงซีโย่วทำนิ้วจุ๊ปากพร้อมมองไปยังทหารรักษาการที่เดินผ่านทางมา
ััที่แนบชิดและไอร้อนจากกายหนุ่มที่แผ่ซ่านทำให้ชิงอี้หรานหน้าแดงก่ำหัวใจเต้นรัว ราวกับจะหลุดออกมา หลังจากทหารเดินผ่านทางไปแล้ว หนิงซีโย่วถอนหายใจยาวแล้วพลันเหลือบตามองหญิงสาวในอ้อมกอด ท่าทางเขินอายของชิงอี้หรานทำให้ชายหนุ่มอดใจกลั่นแกล้งและกระเซ้าไม่ได้
“เ้าเขินหรือ” หนิงซีโย่วแกล้งถามด้วยรอยยิ้ม
ชิงอี้หรานก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตา“ข้า... ข้าไม่ได้เขิน”
หนิงซีโย่วหัวเราะเบาๆ และฉวยโอกาสรังแกหญิงสาวโดยจุมพิตเบาๆที่แก้มของนาง ทำให้ชิงอี้หรานหัวใจเต้นรัวและหน้าแดงก่ำยิ่งขึ้น
“ท่าน..ท่านทำอะไร!”ชิงอี้หรานกระซิบเสียงสั่น
“ข้าไม่ได้ตั้งใจเอาเปรียบเ้าข้าเพียงคิดถึงเ้า หยวนเอ๋อ” หนิงซีโย่วมีรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เสียงกระซิบแ่เบาที่แ่เบาชายหนุ่มกล่าวพลางแกล้งก้มหน้าใกล้จนหญิงสาวได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเบา ๆ
ชิงอี้หรานรู้สึกเขินอายมากแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อหนิงซีโย่วได้ หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในอ้อมกอดของชายหนุ่ม
ชิงอี้หรานพยายามหันหน้าเบี่ยงไปทางอื่นแต่หนิงซีโย่วจับคางหญิงสาวเบา ๆ หันกลับมา ท่าทางที่ทำให้ชายหนุ่มดูจริงจัง
"ข้าคิดถึงเ้า แล้วเ้าเล่าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่" หนิงซีโย่วพูดพลางหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาของชายหนุ่มดูอ่อนโยนมากกว่าทุกครั้ง
ชิงอี้หรานได้ยินเช่นนั้น ยิ่งทำให้หญิงสาวใจเต้นรัวหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าสบตา
“ท่าน..ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ชิงอี้หรานถามออกไปพยายามบ่ายเบี่ยงคำถามน่าอับอายเช่นนั้น
หนิงชิงโย่วหัวเราะเบาๆออกมา ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายมือออกจากร่างบางของชิงอี้หรานปลดปล่อยให้หญิงสาวได้ยืนอย่างอิสระ
“ข้าเพียงมาร่วมงานเลี้ยงอันน่าเบื่อนี้เท่านั้น”หนิงซีโย่วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
"ข้าอยากคุยกับเ้าต่อ หยวนเอ๋อเ้าอยู่เป็เพื่อนข้าสักครู่ได้หรือไม่"หนิงซีโย่วเอื้อมมือมากุมมือหญิงสาวไว้ไม่อยากปล่อยโอกาสอันดีนี้ไป
คำพูดของชายหนุ่มทำให้ชิงอี้หรานใจเต้นแรงขึ้นหญิงสาวรู้สึกล่องลอยราวกับอยู่ในห้วงฝันที่ไม่้าตื่นชิงอี้หรานพยักหน้าเบา ๆภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง หนิงซีโย่วจับมือชิงอี้หรานแน่น แล้วทั้งสองก็เดินไปตามทางเดินในสวนด้วยกัน
คืนนั้นสวนในวังหลวงกลายเป็สถานที่ที่ทั้งสองได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งสองพูดคุยและแบ่งปันความรู้สึกในใจ ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างทั้งคู่รู้สึกว่าความรักของพวกเขาเป็ดั่งแสงดาวที่ส่องสว่างในคืนมืดความรักที่ไม่มีสิ่งใดสามารถดับลงได้
499
